Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Jaś i tajna misja warzyw

Jaś był małym chłopcem, który ze wszystkich rzeczy na świecie najbardziej nie lubił warzyw.

Naprawdę najbardziej.

Gdy tylko widział marchewkę, robił minę, jakby zobaczył potwora w kaloszach.

A brokuły?

— Fuj! Wyglądają jak małe zielone drzewka dla owadów! — narzekał.

Najchętniej jadłby tylko naleśniki, makaron, frytki i oczywiście słodycze.

Gdyby mógł, śniadanie, obiad i kolację popijałby kakao i zagryzał czekoladą.

Pewnej soboty mama podała obiad.

Na talerzu był ryż, mięso… i niestety WARZYWA.

Marchewka leżała obok brokuła.

Brokuł wyglądał trochę tak, jakby miał zieloną fryzurę po wybuchu pioruna.

Jaś zmrużył oczy.

— Oho. Oni znowu tu są.

Mama usiadła obok.

— Warzywa są zdrowe, Jasiu.

— Ale marchewka się na mnie patrzy! — jęknął chłopiec.

Tata roześmiał się.

— Ona chyba chce, żebyś ją zjadł.

— No właśnie! To podejrzane!

Jaś zjadł ryż i mięso.

Warzyw nawet nie dotknął.

— Fuj! — mruknął.

Mama pokręciła głową.

— Na jedzenie nie mówi się „fuj”.

— To powiem „bleee”.

— To też nie.

Wieczorem mama długo myślała.

Wiedziała, że Jaś potrzebuje witamin.

Ale jak przekonać chłopca do warzyw?

I wtedy…

wpadła na genialny pomysł.

Następnego dnia w całym domu pachniało obiadem.

Na stole pojawiła się piękna zielona zupa krem i wielki talerz spaghetti z czerwonym sosem.

Jaś usiadł ostrożnie.

— Czemu ta zupa jest zielona? — zapytał podejrzliwie.

— Bo jest… magiczna — odpowiedziała mama tajemniczo.

Jaś nabrał odrobinkę na łyżkę.

Spróbował.

I nagle…

otworzył szeroko oczy.

— OOOO! To jest pyszne!

Zjadł jedną łyżkę.

Potem drugą.

Potem trzecią.

A potem tak szybko siorbał zupę, że prawie wciągnął makaron nosem.

Tata aż klasnął w ręce.

— Ale apetyt!

Jaś dumnie wyprostował plecy.

— Bo ja jestem zawodowym zjadaczem zupy.

Potem zabrał się za spaghetti.

Mlasnął raz.

Potem drugi.

I po chwili talerz był pusty.

Mama uśmiechnęła się sprytnie.

— Wiesz, co właśnie zjadłeś?

— Najlepszy obiad świata!

— I brokuły.

Jaś zamarł.

— CO?!

— A w sosie były pomidory.

— Nieeeeee…

Tata wybuchnął śmiechem.

— Wygląda na to, że warzywa cię przechytrzyły!

Jaś spojrzał na pusty talerz.

Potem na mamę.

Potem znowu na talerz.

— To chyba były ninja-warzywa…

Od tamtej pory mama czasem chowała warzywa w zupach, sosach i kotlecikach.

A Jaś powoli odkrywał, że warzywa wcale nie są takie straszne.

No… może poza brukselką.

Bo według Jasia brukselka nadal wyglądała trochę jak obrażona mini-kapusta

A kiedy wyrósł trochę większy, sam mówił:

— Dobra, dobra… warzywa jednak są całkiem okej.

Tylko niech mnie brokuł tak nie obserwuje przy obiedzie

I pamiętaj — nawet superbohater potrzebuje witamin

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.