Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Suknie i serce

Był sobie raz gospodarz, który miał dwie córki – starszą Marzennę i młodszą Ewę.

Marzenna była niezwykle piękna. Miała długie jasne włosy i oczy jak błękitne niebo. Ojciec był z niej bardzo dumny – może nawet za bardzo. Kupował jej najpiękniejsze suknie z całego świata. W jej skrzyni było ich tyle, że trudno było je policzyć. Jedwabne, koronkowe, haftowane złotą nicią.

Ewa natomiast chodziła w jednej, wytartej sukience. Ojciec uważał, że skoro nie jest tak urodziwa jak siostra, powinna przynajmniej ciężko pracować. I tak całymi dniami pomagała w polu, w kuchni i przy zwierzętach.

Pewnego dnia w gospodarstwie panował wielki ruch. Miał przyjechać narzeczony Marzenny – syn bogatego gospodarza z sąsiedniej wsi.

Marzenna przez cały tydzień nie mogła zdecydować, którą z siedemdziesięciu sukien włożyć. Przymierzała jedną po drugiej, przeglądała się w lustrze i wzdychała.

Tymczasem Ewa została wysłana na pole, by grabić siano. Słońce prażyło niemiłosiernie. Było gorąco, a dziewczyna czuła się bardzo samotna. Łzy napłynęły jej do oczu.

– Nie mam ani pięknych sukien, ani narzeczonego, ani nawet czyjejś czułości… – pomyślała smutno.

Wtedy usłyszała tętent kopyt.

Na polu zatrzymał się młody mężczyzna na koniu. Był wyraźnie zmęczony.

– Proszę… czy mogłabyś podać mi trochę wody? – zapytał.

Ewa spojrzała na swoją małą butelkę. Wiedziała, że do wieczora będzie bardzo spragniona, a strumień był daleko. Mimo to podała mu wodę bez wahania.

– Dziękuję – powiedział chłopak z wdzięcznością i odjechał. Ale jeszcze kilka razy obejrzał się za dziewczyną pracującą w słońcu.

Gdy wieczorem Ewa wróciła do domu, zobaczyła przed bramą konia. Gość jeszcze nie odjechał.

Chciała przemknąć niezauważona do swojej komórki, lecz w tej chwili młodzieniec ją zobaczył.

Zamarła ze zdziwienia.

To był ten sam chłopak, któremu podała wodę.

A jeszcze większe było jej zdumienie, gdy dowiedziała się, że to narzeczony Marzenny.

Młodzieniec podszedł do niej i powiedział spokojnie:

– Dziś poznałem dwie siostry. Jedna ma wiele pięknych sukien. Druga ma piękne serce. Wybieram tę drugą.

I poprosił Ewę o rękę.

Marzenna była oburzona, ojciec zdumiony. Ale młodzieniec nie zmienił zdania. Dla niego najważniejsze było to, że Ewa potrafiła podzielić się ostatnią kroplą wody.

Ewa odeszła z nim i żyła szczęśliwie.

A Marzenna? Długo jeszcze miała swoje suknie. Ale w końcu zrozumiała, że najpiękniejszą ozdobą człowieka nie jest strój, lecz dobroć.

Bo suknie mogą zachwycić oczy.

Ale tylko serce potrafi poruszyć serce

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.