Ostatni dzień nauki jazdy na nartach był wyjątkowy. Od samego rana w górskim ośrodku panowało poruszenie. Śnieg skrzypiał pod butami, mróz szczypał w policzki, a słońce świeciło jasno, jakby też chciało obejrzeć zawody.
Dziś miały odbyć się zawody w biegach narciarskich. Wszystkie dzieci czekały na nie z niecierpliwością. Trasa prowadziła przez las – między wysokimi świerkami, po białych, krętych ścieżkach. Najważniejsze było jednak to, że zwycięzca miał otrzymać nowe narty biegowe. Prawdziwe, lekkie, błyszczące, takie jak u dorosłych sportowców.
Tomek stał z boku i sprawdzał wiązania. Serce biło mu szybciej niż zwykle. Bardzo chciał wygrać. Ale nie dla siebie.
Jego młodszy brat, Oskar, od długiego czasu chorował. Często leżał w łóżku i tylko słuchał opowieści Tomka o śniegu, górach i nartach. Marzył o tym, by kiedyś też pobiec na trasie. Tomek obiecał sobie, że jeśli wygra, podaruje narty bratu. Ta myśl dodawała mu siły.
– Gotowi? – zawołała pani nauczycielka.
Dzieci ustawiły się na starcie. Cisza zapadła na krótką chwilę.
– Start!
Narty ruszyły jednocześnie. Śnieg pryskał na boki, kijki rytmicznie uderzały o trasę. Tomek biegł równo, spokojnie, oddychał głęboko. Po chwili zauważył, że wysunął się na prowadzenie. Z każdym metrem miał coraz większą przewagę.
„Dam radę” – pomyślał. – „Dla Oskara”.
Las był cichy, słychać było tylko oddech i szelest nart. I nagle… krzyk.
– Aaa! Pomocy!
Tomek gwałtownie się zatrzymał. Serce zabiło mu jeszcze szybciej. Odwrócił głowę. Kilkanaście metrów za nim leżał Jasiek, kolega z klasy. Próbował się podnieść, ale zaraz opadł z powrotem na śnieg.
Co teraz?
„Może tylko się potknął?” – przemknęło Tomkowi przez głowę.
„A jeśli udaje?”
„A jeśli naprawdę coś mu się stało?”
Tomek spojrzał w stronę trasy. Był sam. Las był pusty.
Zawrócił.
Podbiegł do Jaśka. Ten był blady, zęby mu dzwoniły nie tylko z zimna.
– Nie mogę ruszyć nogą – wyszeptał. – Strasznie boli.
Tomek zobaczył, że noga Jaśka jest dziwnie wykręcona. Poczuł, jak ściska go w gardle.
– Nie ruszaj się – powiedział, choć sam nie był pewien, co robić. – Zaraz ktoś przyjdzie.
W tej samej chwili obok przebiegł Radek. Nawet nie zwolnił. Spojrzał przed siebie, jakby nic nie widział. Chciał tylko wygrać.
Tomek poczuł ukłucie w sercu. On też chciał wygrać. Bardzo. Wiedział, że jeśli teraz zostanie, straci szansę na zwycięstwo.
Spojrzał na Jaśka. Na las. Na trasę.
I został.
Zdjął rękawiczki, otulił nimi ręce kolegi, mówił do niego, żeby nie zasnął, żeby wytrzymał. Czas dłużył się niemiłosiernie.
W końcu pojawiła się pani nauczycielka z ratownikiem.
– Tomek… – powiedziała cicho, gdy zobaczyła, co zrobił. – Jestem z ciebie bardzo dumna.
Jasiek został zabrany na noszach. Na szczęście pomoc przyszła szybko.
Później wszyscy zebrali się przy ogłoszeniu wyników. Radek stał na podium, ale nie wyglądał na zadowolonego. Spuszczał wzrok.
Pani nauczycielka podeszła bliżej i powiedziała głośno:
– Drogie dzieci. Dzisiaj wydarzyło się coś bardzo ważnego. Czasem nie jest najważniejsze, by wygrać wyścig. Ważniejsze jest pomóc człowiekowi w potrzebie. O to właśnie chodzi w sporcie.
Spojrzała na Tomka.
– Wiem, jak bardzo pragnął wygrać. I wiem, dla kogo byłyby te narty. Wiem też, że nie cieszyłby się zwycięstwem, gdyby zostawił rannego kolegę. Tak postępują prawdziwi zwycięzcy. Dlatego uważam, że nagroda powinna należeć do niego.
Przez chwilę panowała cisza. A potem dzieci zaczęły klaskać. Głośno. Z entuzjazmem.
Nawet Radek podszedł do Tomka i powiedział:
– Masz rację. Ja… powinienem był zrobić to samo.
Tomek trzymał w rękach nowe narty. Ale najbardziej cieszył się na myśl o uśmiechu Oskara.
Bo o zwycięstwie łatwo zapomnieć.
Ale o tym, że komuś pomogliście – nie zapomnicie nigdy.
A to było najpiękniejsze zwycięstwo.






Napisz kilka słów