Była chłodna, zimowa sobota. Miasto otulał biały, puszysty śnieg, a zza okien domów wyglądały błyszczące, udekorowane choinki. Dzieci śmiały się, jeżdżąc na sankach i budując śnieżne zamki.
Tomek i jego siostrzyczka Klara wybiegli na podwórko, opatuleni po same uszy. Śnieg skrzył się w słońcu jak miliony maleńkich kryształków.
— Ulepmy bałwana! — zawołał Tomek.
Klara od razu się zgodziła. Postanowili zbudować największego bałwana, jakiego tylko potrafią.
— Mogę się do was przyłączyć? — zapytał tata z tarasu.
Dzieci pokiwały radośnie głowami. Z tatą na pewno pójdzie szybciej!
Zabrali się do pracy. Tomek pokazał siostrzyczce, jak formować kulę i toczyć ją po śniegu. Kula rosła i rosła, a oczy dzieci robiły się coraz większe ze zdziwienia.
— Ale ogromna! — zaśmiał się tata. — Świetnie sobie radzicie!
Wspólnie zrobili drugą kulę i tata ostrożnie położył ją na pierwszej.
— Teraz moja kolej! — zawołała Klara.
Z wielką starannością zrobiła trzecią, najmniejszą kulę. Dokładnie tak, jak pokazał jej brat.
— Brawo! — pochwalił ją Tomek.
Przed nimi stał już ogromny bałwan — większy nawet od taty.
— Teraz oczy, nos i usta! — zdecydował tata.
Dzieci pobiegły po kamyki, a Klara zakradła się do kuchni i… po cichutku zabrała mamie marchewkę.
Wkrótce bałwan miał już oczy, guziki i szeroki uśmiech. Tata podniósł Klarę, a ona wbiła mu marchewkowy nos.
— Jeszcze ręce! — przypomniał sobie Tomek i przyniósł patyki.
— A nie będzie mu zimno? — zapytała Klara.
Tata uśmiechnął się i zdjął swój czerwony szalik, owijając nim szyję bałwana.
— Teraz na pewno nie zmarznie.
W tym momencie na podwórko wyszła mama.
— A ja się zastanawiałam, gdzie zniknęła marchewka! — zaśmiała się.
Spojrzała na bałwana i uśmiechnęła się szeroko.
— Wygląda wspaniale! Brakuje tylko jednego…
Po chwili wróciła z domu ze starym garnkiem i postawiła go bałwanowi na głowie.
— Teraz jest idealny!
— To najlepszy dzień na świecie! — krzyknęła Klara, przytulając mamę.
Wszyscy patrzyli na swoje dzieło z dumą.
I wtedy… coś się poruszyło.
Szalik delikatnie zatańczył na wietrze, a kamyki tworzące uśmiech jakby lekko się uniosły.
— Widzieliście to? — szepnął Tomek.
Rodzice uśmiechnęli się tylko tajemniczo.
— Myślę, że pan bałwan jest szczęśliwy — powiedział tata. — Bo powstał z naszej wspólnej pracy.
Wieczorem dzieci siedziały już w domu, pijąc gorącą czekoladę przy migoczącej choince. Przez okno spoglądały na swojego bałwana, który stał dumnie w ogrodzie jak zimowy strażnik.
A może… naprawdę się uśmiechał?






Napisz kilka słów