Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Dori, krasnoludek i dobra smoczyca

Dawno, dawno temu, gdy na świecie żyły jeszcze czarownice, skrzaty, smoki i krasnoludy, wysoko w górach ukryta była mała dolina.
Mieszkało tam bardzo dużo krasnoludów.

Krasnoludy najbardziej na świecie kochały złoto.
Kopały je codziennie, śpiewając przy tym głośne piosenki:

— Kop, kop, kop! Złoto hop, hop, hop!

Ich skarby błyszczały tak mocno, że aż gwiazdy na niebie mówiły:
— Ej! Trochę ciszej z tym blaskiem!
Ciekawski Dori

Wśród krasnoludów był jeden bardzo mały, ale bardzo ciekawski krasnoludek.
Nazywał się Dori.

Pewnego dnia pomyślał:
— A co jest na samym końcu doliny? Tam, gdzie nikt nie chodzi?

Starsze krasnoludy mówiły:
— Lepiej tam nie iść! Tam jest coś dziwnego!

Ale Dori był ciekawski jak wiewiórka w spiżarni.

Wziął kilof i poszedł.
Tajemniczy tunel

Gdy uderzył kilofem w skałę…

BAM!

Skała zadrżała.
TRRRR!
I nagle… otworzył się złoty tunel!

— Ojejku… — szepnął Dori.

Tunel błyszczał tak bardzo, że Dori musiał mrużyć oczy.
Wszedł ostrożnie i dotarł do wielkiej sali pełnej złota i klejnotów.

Ale wtedy…

Chrrrr… chrrrr…

— Kto tak chrapie? — pomyślał Dori.
Smoczyca, która potrzebowała pomocy

Pośrodku sali spała wielka zielona smoczyca.
Była ogromna… ale wyglądała na smutną.

Dori zauważył, że jedno jej skrzydło było zranione.

— Ojej… musi ją bardzo boleć — powiedział cicho.

Choć się bał, wyciągnął magiczny proszek z ziół, który zawsze nosił przy sobie.
Delikatnie posypał nim skrzydło smoczycy.

Rana zaczęła się goić…
A smoczyca otworzyła oczy!

— Ojej… — pisnął Dori i zamarł.

Ale smok nie zionął ogniem.
Zamiast tego… uśmiechnął się.
Nowa przyjaźń

— To ty mi pomogłeś? — zapytała smoczyca miękkim głosem.
— Tak… bo widziałem, że cię boli — odpowiedział Dori.

Smoczyca westchnęła.

— Wszyscy się mnie boją… a ja tylko pilnuję swojego domu i złota.

— Moi krasnoludy też się boją — przyznał Dori. — Ale ja wiem, że jesteś dobra.

Smoczyca wzruszyła się.

— Za twoją odwagę chcę dać ci trochę złota.

Dori jednak pokręcił głową.

— Nie chcę złota. To twój dom. Chcę tylko, żebyśmy byli przyjaciółmi.
Klejnot przyjaźni

Smoczyca uśmiechnęła się szeroko i wzięła niebieski klejnot.
Przełamała go na pół.

— Jedna połowa dla ciebie, druga dla mnie.
— Będziemy pamiętać, że dobroć jest ważniejsza niż skarby.

Od tego dnia Dori i smoczyca byli przyjaciółmi.
Smoczyca chroniła dolinę, a krasnoludy żyły spokojnie.

A złoto?

Złoto wciąż tam było…
Ale najcenniejszym skarbem okazała się przyjaźń.


Morał

Dobroć i odwaga są cenniejsze niż złoto, a prawdziwi przyjaciele potrafią pokonać nawet strach.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.