Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Śpiąca Królewna – wersja współczesna

W królestwie na skraju zaczarowanego lasu właśnie trwa wielkie święto. Król i królowa trzymają w ramionach swoją maleńką córeczkę, królewnę Aurorę, i z dumą przedstawiają ją wszystkim mieszkańcom.

Na przyjęciu pojawiają się dobre wróżki. Każda z nich podchodzi do kołyski i daje królewnie swój dar.
Jedna daje radość, druga dobroć, trzecia odwagę, a czwarta śmiech, który rozpromienia każdego w pobliżu.

Gdy wróżki chcą przekazać ostatni dar, nagle w sali robi się ciemno. Drzwi otwierają się z hukiem. Wchodzi czarownica Morgana, ubrana w długą, czarną suknię.

– Jak to możliwe, że nikt mnie nie zaprosił? – pyta chłodnym głosem.
Król i królowa milczą, przestraszeni.

Morgana patrzy na Aurorę.
– Skoro nie jestem tu mile widziana, zostawiam wam prezent. Gdy królewna skończy szesnaście lat, ukłuje się wrzecionem i zaśnie na zawsze!

Ludzie krzyczą, ale Morgana znika w chmurze dymu.

Jedna z dobrych wróżek natychmiast podchodzi do Aurory.
– Nie mogę odwołać zaklęcia, ale mogę je osłabić. Królewna nie umrze. Zaśnie, dopóki ktoś, kto ją naprawdę kocha, nie obudzi jej szczerym uczuciem.
Dorastanie królewny

Lata mijają. Aurora dorasta w ukryciu, w małym domku w lesie, pod opieką wróżek, które udają jej ciotki. Jest pogodna, ciekawa świata i kocha zwierzęta.

Gdy kończy szesnaście lat, wraca do zamku swoich rodziców. Wszyscy świętują jej powrót.

W czasie przyjęcia Aurora spaceruje po zamku i trafia do starej, zapomnianej wieży. W środku widzi dziwne urządzenie, które obraca się rytmicznie.

– Co to jest? – pyta zaciekawiona.

Gdy wyciąga rękę, jej palec dotyka ostrego wrzeciona.
W tej samej chwili dziewczyna zapada w głęboki sen.
Zaklęcie Morgany

Zaklęcie rozprzestrzenia się po całym zamku. Wszyscy — strażnicy, służący, a nawet król z królową — zasypiają tam, gdzie stoją.

Zamek otacza ogromny, zaczarowany las pełen cierni i kolców, takich, przez które nikt nie może się przebić.

Wróżki wypatrują kogoś, kto będzie wystarczająco odważny, by dotrzeć do zamku.
I wtedy, pewnego dnia, w królestwie pojawia się młody podróżnik o imieniu Leo. Nie jest księciem. Nie ma armii. Jest zwykłym chłopakiem, który kocha przygody i marzy o pomaganiu innym.

Gdy dowiaduje się o losie królewny, rusza w stronę zamku. Walczy z cierniami, unika pułapek i przechodzi przez zaczarowany las.
Przebudzenie

Leo wchodzi do wieży i widzi śpiącą Aurorę.
Zatrzymuje się.
– Nie jestem księciem… ale mogę spróbować – mówi cicho.

Delikatnie bierze Aurorę za rękę i szepcze:
– Chcę, żebyś się obudziła. Świat na ciebie czeka.

Aurora otwiera oczy. Zaklęcie znika w jednej chwili. Cały zamek budzi się do życia.

Król i królowa przytulają córkę, wdzięczni, że wróciła.
Aurora uśmiecha się do Leo.
– Dziękuję, że miałeś odwagę do mnie przyjść – mówi ciepło. – Chodź, mamy świat do zobaczenia.


Morał

Prawdziwa siła nie zawsze tkwi w księżęcym pochodzeniu czy zbroi. Czasem największą moc ma odwaga, dobroć i szczere serce.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.