W królestwie na skraju zaczarowanego lasu właśnie trwa wielkie święto. Król i królowa trzymają w ramionach swoją maleńką córeczkę, królewnę Aurorę, i z dumą przedstawiają ją wszystkim mieszkańcom.
Na przyjęciu pojawiają się dobre wróżki. Każda z nich podchodzi do kołyski i daje królewnie swój dar.
Jedna daje radość, druga dobroć, trzecia odwagę, a czwarta śmiech, który rozpromienia każdego w pobliżu.
Gdy wróżki chcą przekazać ostatni dar, nagle w sali robi się ciemno. Drzwi otwierają się z hukiem. Wchodzi czarownica Morgana, ubrana w długą, czarną suknię.
– Jak to możliwe, że nikt mnie nie zaprosił? – pyta chłodnym głosem.
Król i królowa milczą, przestraszeni.
Morgana patrzy na Aurorę.
– Skoro nie jestem tu mile widziana, zostawiam wam prezent. Gdy królewna skończy szesnaście lat, ukłuje się wrzecionem i zaśnie na zawsze!
Ludzie krzyczą, ale Morgana znika w chmurze dymu.
Jedna z dobrych wróżek natychmiast podchodzi do Aurory.
– Nie mogę odwołać zaklęcia, ale mogę je osłabić. Królewna nie umrze. Zaśnie, dopóki ktoś, kto ją naprawdę kocha, nie obudzi jej szczerym uczuciem.
Dorastanie królewny
Lata mijają. Aurora dorasta w ukryciu, w małym domku w lesie, pod opieką wróżek, które udają jej ciotki. Jest pogodna, ciekawa świata i kocha zwierzęta.
Gdy kończy szesnaście lat, wraca do zamku swoich rodziców. Wszyscy świętują jej powrót.
W czasie przyjęcia Aurora spaceruje po zamku i trafia do starej, zapomnianej wieży. W środku widzi dziwne urządzenie, które obraca się rytmicznie.
– Co to jest? – pyta zaciekawiona.
Gdy wyciąga rękę, jej palec dotyka ostrego wrzeciona.
W tej samej chwili dziewczyna zapada w głęboki sen.
Zaklęcie Morgany
Zaklęcie rozprzestrzenia się po całym zamku. Wszyscy — strażnicy, służący, a nawet król z królową — zasypiają tam, gdzie stoją.
Zamek otacza ogromny, zaczarowany las pełen cierni i kolców, takich, przez które nikt nie może się przebić.
Wróżki wypatrują kogoś, kto będzie wystarczająco odważny, by dotrzeć do zamku.
I wtedy, pewnego dnia, w królestwie pojawia się młody podróżnik o imieniu Leo. Nie jest księciem. Nie ma armii. Jest zwykłym chłopakiem, który kocha przygody i marzy o pomaganiu innym.
Gdy dowiaduje się o losie królewny, rusza w stronę zamku. Walczy z cierniami, unika pułapek i przechodzi przez zaczarowany las.
Przebudzenie
Leo wchodzi do wieży i widzi śpiącą Aurorę.
Zatrzymuje się.
– Nie jestem księciem… ale mogę spróbować – mówi cicho.
Delikatnie bierze Aurorę za rękę i szepcze:
– Chcę, żebyś się obudziła. Świat na ciebie czeka.
Aurora otwiera oczy. Zaklęcie znika w jednej chwili. Cały zamek budzi się do życia.
Król i królowa przytulają córkę, wdzięczni, że wróciła.
Aurora uśmiecha się do Leo.
– Dziękuję, że miałeś odwagę do mnie przyjść – mówi ciepło. – Chodź, mamy świat do zobaczenia.
Morał
Prawdziwa siła nie zawsze tkwi w księżęcym pochodzeniu czy zbroi. Czasem największą moc ma odwaga, dobroć i szczere serce.






Napisz kilka słów