Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Zajączek Figielek i znikająca marchewka

Był sobie kiedyś mały zajączek. Miał miękkie, szare futerko i bardzo wesołe oczy. Nazywał się Figielek, bo zawsze żartował, śmiał się i wymyślał psoty dla swoich leśnych przyjaciół.

Figielek lubił robić figle – chował wiewiórkom orzeszki, straszył starego niedźwiedzia, a nawet sowę Olgę potrafił zaskoczyć, gdy wyskakiwał na gałąź tuż obok niej.
Wszystkie zwierzątka już się przyzwyczaiły. Gdy słyszały chichot w krzakach, wiedziały, że to on.

– O nie, to znowu ten psotnik! – wołały ze śmiechem.
Marchewkowa przygoda

Pewnego słonecznego dnia Figielek znalazł w ogródku ogromną, pomarańczową marchewkę.
– Mniam! Będzie idealna na kolację! – powiedział zadowolony i schował ją pod krzakiem przy swojej norce.

Potem poszedł do lasu odwiedzić przyjaciół.
Najpierw ukrył sowie Olgę okulary, a potem wyskakiwał z krzaków, żeby przestraszyć wiewiórki.
– Psotnik! – słychać było ze wszystkich stron.

Wieczorem Figielek wrócił do domu i już cieszył się na swoją marchewkę. Ale gdy zajrzał pod krzak…
– Nie ma jej! – pisnął zaskoczony.

Przeszukał cały domek, każdy listek i kamień. Marchewka zniknęła!
Poszukiwania

Zajączek pobiegł do niedźwiedzia.
– Wujku, nie widziałeś mojej marchewki? – zapytał zmartwiony.
– Nie, maluchu – mruknął niedźwiedź, liżąc miód z łapy.

Spytał też lisicę, wiewiórki i sowę Olgę, ale nikt nic nie widział.

Zmęczony i smutny Figielek usiadł na kamieniu.
– Moja piękna marchewka… – westchnął i ocierał łezki uszkami.
Niespodzianka!

Nagle zza drzew wyskoczyły wszystkie zwierzątka.
– BUUU! Mamy cię! – krzyknęły chórem.

Figielek aż podskoczył!
– Aaa! Co jest?!

Wtedy zobaczył, że wszyscy się śmieją – i że lisica trzyma w łapkach jego marchewkę!

– To była nasza psota! – powiedziała sowa Olga.
– Chcieliśmy, żebyś zobaczył, jak to jest, gdy ktoś robi żart tobie!

Figielek przez chwilę patrzył z szeroko otwartymi oczami, a potem… sam się roześmiał!
– No dobrze, przyznaję, mieliście mnie!

Zwierzątka oddały mu marchewkę i wszyscy razem zjedli ją przy ognisku.

Od tego dnia Figielek dalej lubił żarty, ale już nie takie, przez które ktoś się martwi. Teraz bawił się razem z przyjaciółmi, a nie ich kosztem.


Morał

Śmiech jest super, gdy śmiejemy się razem — nie z kogoś, ale z kimś.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.