Był sobie kiedyś mały zajączek. Miał miękkie, szare futerko i bardzo wesołe oczy. Nazywał się Figielek, bo zawsze żartował, śmiał się i wymyślał psoty dla swoich leśnych przyjaciół.
Figielek lubił robić figle – chował wiewiórkom orzeszki, straszył starego niedźwiedzia, a nawet sowę Olgę potrafił zaskoczyć, gdy wyskakiwał na gałąź tuż obok niej.
Wszystkie zwierzątka już się przyzwyczaiły. Gdy słyszały chichot w krzakach, wiedziały, że to on.
– O nie, to znowu ten psotnik! – wołały ze śmiechem.
Marchewkowa przygoda
Pewnego słonecznego dnia Figielek znalazł w ogródku ogromną, pomarańczową marchewkę.
– Mniam! Będzie idealna na kolację! – powiedział zadowolony i schował ją pod krzakiem przy swojej norce.
Potem poszedł do lasu odwiedzić przyjaciół.
Najpierw ukrył sowie Olgę okulary, a potem wyskakiwał z krzaków, żeby przestraszyć wiewiórki.
– Psotnik! – słychać było ze wszystkich stron.
Wieczorem Figielek wrócił do domu i już cieszył się na swoją marchewkę. Ale gdy zajrzał pod krzak…
– Nie ma jej! – pisnął zaskoczony.
Przeszukał cały domek, każdy listek i kamień. Marchewka zniknęła!
Poszukiwania
Zajączek pobiegł do niedźwiedzia.
– Wujku, nie widziałeś mojej marchewki? – zapytał zmartwiony.
– Nie, maluchu – mruknął niedźwiedź, liżąc miód z łapy.
Spytał też lisicę, wiewiórki i sowę Olgę, ale nikt nic nie widział.
Zmęczony i smutny Figielek usiadł na kamieniu.
– Moja piękna marchewka… – westchnął i ocierał łezki uszkami.
Niespodzianka!
Nagle zza drzew wyskoczyły wszystkie zwierzątka.
– BUUU! Mamy cię! – krzyknęły chórem.
Figielek aż podskoczył!
– Aaa! Co jest?!
Wtedy zobaczył, że wszyscy się śmieją – i że lisica trzyma w łapkach jego marchewkę!
– To była nasza psota! – powiedziała sowa Olga.
– Chcieliśmy, żebyś zobaczył, jak to jest, gdy ktoś robi żart tobie!
Figielek przez chwilę patrzył z szeroko otwartymi oczami, a potem… sam się roześmiał!
– No dobrze, przyznaję, mieliście mnie!
Zwierzątka oddały mu marchewkę i wszyscy razem zjedli ją przy ognisku.
Od tego dnia Figielek dalej lubił żarty, ale już nie takie, przez które ktoś się martwi. Teraz bawił się razem z przyjaciółmi, a nie ich kosztem.
Morał
Śmiech jest super, gdy śmiejemy się razem — nie z kogoś, ale z kimś.






Napisz kilka słów