Była sobie dziewczynka o imieniu Maja.
Maja była miła, mądra i lubiła rysować zwierzęta.
Miała jednak pewien problem.
Bardzo trudno było jej podejść do innych dzieci.
Bała się.
Nie dlatego, że dzieci były niemiłe.
Po prostu w jej głowie ciągle pojawiały się różne myśli.
"A co jeśli nie będą chciały się ze mną bawić?"
"A co jeśli powiem coś głupiego?"
"A co jeśli powiedzą: nie?"
Dlatego najczęściej stała z boku i obserwowała innych.
Pewnego dnia Maja poszła z mamą na plac zabaw.
Było tam mnóstwo dzieci.
Jedne biegały.
Inne zjeżdżały na zjeżdżalni.
Kilka dziewczynek huśtało się na huśtawkach.
Maja bardzo chciała do nich dołączyć.
Ale nie wiedziała jak.
Usiadła więc na ławce.
I patrzyła.
Minęło pięć minut.
Potem dziesięć.
Potem piętnaście.
A ona nadal siedziała sama.
Nagle obok usiadł starszy pan, który spacerował z małym pieskiem.
Piesek miał śmieszne uszy, które podskakiwały przy każdym kroku.
— Dlaczego jesteś taka smutna? — zapytał pan.
— Bo chciałabym się z kimś pobawić.
— To czemu się nie bawisz?
— Bo się boję.
Pan pokiwał głową.
— Rozumiem.
— Naprawdę?
— Oczywiście. Ja też kiedyś się bałem.
— Pan?
— Jasne.
— Nawet dorośli?
— Nawet dorośli.
Maja spojrzała zdziwiona.
— A czego się pan bał?
— Tego samego co ty.
— Że ktoś powie „nie”?
— Dokładnie.
Maja zamyśliła się.
— I co pan zrobił?
— Spróbowałem mimo strachu.
Dziewczynka westchnęła.
To brzmiało łatwo.
Ale wcale takie nie było.
Właśnie wtedy zauważyła coś ciekawego.
Przy huśtawkach było jedno wolne miejsce.
A obok huśtały się dwie dziewczynki mniej więcej w jej wieku.
Serce Mai zaczęło bić szybciej.
"Może podejdę?"
"Nie, nie podejdę."
"Może jednak?"
"Nie…"
"A może…"
W końcu wstała.
Nogi miała trochę jak z galaretki.
Ale zrobiła pierwszy krok.
Potem drugi.
Potem trzeci.
Podeszła do dziewczynek.
I bardzo cichutko zapytała:
— Mogę się pobawić z wami?
Przez sekundę wydawało jej się, że trwa to całą wieczność.
A potem jedna z dziewczynek się uśmiechnęła.
— Jasne!
— Naprawdę?
— Pewnie!
— Chcesz się huśtać czy bawić w sklep?
— W sklep!
I nagle cały strach zniknął.
Tak po prostu.
Przez następne dwie godziny dzieci bawiły się razem.
Sprzedawały liście jako naleśniki.
Kamienie jako bułki.
A patyki jako marchewki.
Choć nikt nie chciał kupić marchewek z patyków.
Wieczorem Maja wracała do domu z uśmiechem.
Mama od razu zauważyła, że coś się zmieniło.
— Miałaś dobry dzień?
— Najlepszy.
— Co się stało?
— Odważyłam się zapytać.
Mama przytuliła córkę.
— I co odpowiedziały?
— Powiedziały „tak”.
Maja chwilę pomyślała.
— Mamo?
— Tak?
— Wiesz co?
— Co?
— Chyba największa odwaga nie polega na walce ze smokiem.
— Nie?
— Nie.
— To na czym?
— Na podejściu do kogoś i zapytaniu: „Mogę się z tobą pobawić?”
Mama uśmiechnęła się.
— Myślę, że masz rację.
Od tamtego dnia Maja nadal czasem się denerwowała.
Nadal czasem się bała.
Ale wiedziała już coś bardzo ważnego.
Że odwaga nie oznacza braku strachu.
Odwaga oznacza zrobienie kroku naprzód, nawet kiedy trochę się boimy.
A może jutro ktoś czeka właśnie na ciebie, żebyś pierwszy powiedział:
„Cześć, mogę się z wami pobawić?”







Napisz kilka słów