Kret Franek, obdarzony znakomitym słuchem, pomaga przyjaciołom uporządkować dźwięki podczas koncertu w ogrodzie botanicznym. Historia pokazuje, że uważność i cichy talent mogą odegrać ważną rolę we wspólnym działaniu.
W ogrodzie botanicznym, tuż za szklarnią z cytrynowymi drzewkami, mieszkał kret Franek. Znał ten zakątek przede wszystkim ze słuchu. Rozpoznawał kapanie nieszczelnej konewki, szelest fartucha ogrodnika i ślimaka sunącego po kamiennej obręczy rabaty. O swoim talencie milczał, bo obawiał się, że inni uznają słuchanie sałaty za zajęcie dość osobliwe.
– Urządzamy koncert pod liściem łopianu. Zagrasz z nami? – zapytała wiewiórka Mela, zaglądając do wejścia tunelu. Franek odsunął grudkę ziemi i odpowiedział, że nie umie grać. Potrafi tylko usłyszeć to, co większości stworzeń gdzieś umyka.
Przygotowania ruszyły bez niego. Jeż Zbyś stukał patyczkiem w pustą doniczkę, Mela potrząsała dwoma suchymi orzechami, a żaba Róża dodawała niskie „kum”. Z osobna każdy dźwięk był całkiem zgrabny. Razem pędziły jednak każdy w swoją stronę, a liść łopianu drżał nad muzykami, choć nie poruszał go żaden podmuch.
– To orzechy się spieszą! – oznajmił Zbyś, ściskając patyczek pod łapką. Mela zaraz nastroszyła ogon, lecz Róża nie stanęła po niczyjej stronie. Przechyliła tylko głowę i spojrzała w stronę niewielkiego kopczyka przy korzeniu lipy.
– Franku, może ty słyszysz, gdzie zgubiliśmy melodię? – zapytała. Kret wysunął nos z tunelu, potem jedną łapkę. Wolałby przemówić do marchewki, bo marchewka przynajmniej nie patrzy wyczekująco, ale dźwięki znów zderzyły się pod liściem i Franek nie mógł już udawać, że tego nie zauważa.
Wyjaśnił, że po dwóch stuknięciach doniczki powinny odezwać się orzechy. Dopiero później będzie miejsce dla głosu Róży. Zbyś spróbował wolniej: puk-puk. Mela odpowiedziała szur-szur, a żabie „kum” zamknęło melodię tak równo, że siedząca na łopianie biedronka przestała czyścić czułki.
– Zostań naszym mistrzem przerw – poprosiła Mela. Franek parsknął, bo brzmiało to bardzo dostojnie jak na kreta z ziemią za uchem. Zgodził się jednak usiąść z boku i unosić łapkę, kiedy miał nadejść kolejny dźwięk.
Podczas koncertu dzieci przykucnęły wokół wielkiego liścia. Doniczka stukała, orzechy szeleściły, a Róża trafiała dokładnie w pozostawione dla niej miejsce. Franek nie wyszedł na środek, lecz wszyscy spoglądali na jego małą łapkę. Po ostatnim „kum” rozległy się ostrożne brawa, a spod łopianu wytoczył się jeden orzech i zatrzymał tuż przy jego kopczyku.
Morał
Uważne słuchanie pomaga znaleźć miejsce dla każdego głosu.






Napisz kilka słów