Spokojna bajka dla dzieci o kameleonie Kamilu, który wstydzi się, że nie umie wybrać jednego koloru dla siebie. Dzięki Mai odkrywa prosty rytuał odwagi i przekonuje się, że zmienność może być jego piękną cechą. Opowieść wspiera pewność siebie, uważność i akceptowanie własnej wyjątkowości.
W palmiarni miejskiego ogrodu mieszkał kameleon Kamil. Miał oczy, które potrafiły patrzeć w dwie strony naraz, ogon zwinięty jak sprężynka i skórę tak zmienną, że czasem sam musiał zerknąć na własną łapkę, żeby sprawdzić, jaki ma dziś kolor.
Kamil znał wszystkie rośliny w palmiarni. Wiedział, że paproć lubi wilgotne powietrze, kaktus nie przepada za nadmiarem wody, a liście monstery mają dziury nie dlatego, że ktoś je podziurkował, lecz dlatego, że tak właśnie rosną.
Najbardziej lubił zieloną ławkę obok stawu z liliami. Przysiadała na niej często dziewczynka Maja, która przychodziła do ogrodu z notesem i kredkami.
– Dzień dobry, Kamilu – mówiła zawsze.
– Dzień dobry – odpowiadał Kamil, choć nieraz tak cicho, że brzmiało to jak szelest listka.
Pewnego dnia pani ogrodniczka poprosiła Maję o pomoc.
– Jutro przyjdzie grupa dzieci. Czy zrobisz małe obrazki z nazwami roślin? – zapytała. – Przydadzą się przy ścieżce.
Maja aż klasnęła w dłonie.
– Narysuję je wszystkie!
Kamil chciał pomóc. Znał przecież każdą roślinę. Ale kiedy Maja położyła na ławce kartki i kredki, spojrzała na niego z uśmiechem.
– Jakiego koloru zrobić tabliczkę dla ciebie?
Kamil zastygł.
W tej chwili był trochę zielony od liści, trochę brązowy od ławki i odrobinę żółty od plam słońca. Im dłużej o tym myślał, tym więcej kolorów pojawiało się na jego skórze.
– Nie wiem – szepnął.
Schował się za dużym liściem bananowca. Liść był szeroki, ale nie dość szeroki, by ukryć jego zakręcony ogon.
Maja usiadła cicho na ławce. Nie wołała go i nie zaglądała za liść. Po chwili powiedziała:
– Czasem też nie wiem, od czego zacząć. Wtedy robię mały rytuał.
Kamil wychylił jedno oko.
– Jaki?
– Dotykam kartki palcem, biorę spokojny oddech i mówię: „Nie muszę wiedzieć wszystkiego od razu”. Potem wybieram jedną małą rzecz.
Kamil pomyślał, że to brzmi jak coś, co można zrobić nawet wtedy, gdy skóra mieni się od niepewności.
Wysunął przednią łapkę spod liścia. Dotknął nią zielonej ławki. Nabierał powietrza powoli, tak jak pachnąca mięta kołysząca się przy stawie.
– Nie muszę wiedzieć wszystkiego od razu – powiedział.
– I jaka będzie twoja jedna mała rzecz? – spytała Maja.
Kamil obejrzał palmiarnię. Zobaczył zielone liście, piaskową ścieżkę, różowe kwiaty hibiskusa i błękitne odbicie wody.
– Może… nie jeden kolor – odparł. – Może plamki?
Maja uśmiechnęła się szeroko.
Narysowała na tabliczce kameleona w zielone, żółte, turkusowe i brązowe plamki. Pod spodem napisała: „Kameleon Kamil – dostrzega szczegóły”.
Kamil długo patrzył na obrazek. Poczuł w środku ciepłe, spokojne miejsce. Nie takie wielkie jak cała palmiarnia. Raczej jak bezpieczny zakątek na zielonej ławce.
Następnego dnia dzieci przyglądały się tabliczkom. Jedno z nich zauważyło Kamila na gałęzi.
– Ojej, on zmienia kolory!
Kamil odruchowo chciał schować się wśród liści. Potem jednak dotknął ogonem gałązki i przypomniał sobie słowa Mai.
– Nie muszę wiedzieć wszystkiego od razu – mruknął.
Został na miejscu.
A dzieci nie hałasowały. Patrzyły uważnie, jak Kamil staje się trochę zielony, trochę złoty i całkiem wyjątkowy.
Od tej pory przy zielonej ławce wisiała także mała tabliczka z kredową ramką. Każdy mógł na niej napisać jedną rzecz, którą właśnie próbuje zrobić po swojemu.
Morał
Nie trzeba od razu znać wszystkich odpowiedzi. Czasem wystarczy mały krok, by zobaczyć, że to, co nas różni, może być naszą siłą.