Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Dlaczego słoneczniki przestały patrzeć na drogę

Rycerz Armand chce uratować słoneczniki, które nagle zwiesiły głowy, ale wszystkie jego bohaterskie sposoby zawodzą. Dobra okazja, by porozmawiać z dzieckiem o tym, że warto najpierw się przyjrzeć, a dopiero potem działać, i że z bliska wiele strachów okazuje się słomianych.


Sir Armand, rycerz w płaszczu koloru pieczonej dyni, jechał przez pole słoneczników tak szybko, jak pozwalała mu kasztanka Mgiełka. Pozwalała niezbyt szybko, bo co kilka kroków znajdowała coś wartego skubnięcia.

Na środku pola stał Pan Chrobotek, strach na wróble w słomianym kapeluszu. W jednej ręce trzymał konewkę, w drugiej drewnianą łyżkę, i machał obiema naraz.

– Rycerzu! Moje słoneczniki przestały patrzeć na drogę! Całe lato witały każdego przechodnia, a teraz wiszą głowami w dół. Na pewno są chore albo smutne.

Armand od razu wiedział, co robić. Rycerz jest od ratowania. Wyjął z sakwy lusterko do polerowania hełmu i zaczął puszczać słoneczne zajączki prosto w kwiaty. Słoneczniki ani drgnęły. Zamachał płaszczem, żeby je przewietrzyć. Nic. Pan Chrobotek podlał je tak obficie, że woda chlupotała rycerzowi w butach. Kwiaty dalej patrzyły w ziemię.

Gorzej, że Mgiełka przestała jeść. Schowała się za tarczą, którą Armand oparł o płot, i spod niej łypała na Pana Chrobotka. Za każdym razem, gdy strach machnął rękawem, kasztanka cofała się o krok.

Armand usiadł na miedzy. Pomysły na ratowanie mu się skończyły, zostało tylko patrzenie. Przyciągnął do siebie najbliższy słonecznik. Był ciężki, jakby ktoś schował w nim woreczek grochu. Rycerz dotknął środka kwiatu i na dłoń wysypały mu się czarne, pękate ziarna.

– Panie Chrobotku, one nie są chore. Są pełne. Latem były lekkie i mogły obracać się za słońcem. Teraz noszą nasiona i głowy im ciążą.

Strach na wróble pochylił się tak nisko, że kapelusz zjechał mu na nos. Rzeczywiście, każdy słonecznik był pełen ziaren aż po brzegi. A na skraju pola siedziało już kilkanaście wróbli, które doskonale o tym wiedziały.

Teraz Pan Chrobotek naprawdę miał robotę. Armand przywiązał lusterko do pala, żeby błyskało przy każdym podmuchu, a łyżkę zawiesili na sznurku obok konewki. Brzęczała przy każdym ruchu wiatru. Wróble przeniosły się na sąsiednią łąkę.

Została jeszcze Mgiełka. Armand nie ciągnął jej za uzdę. Podszedł do Pana Chrobotka, poklepał go po słomianym ramieniu i podał kasztance garść słomy z jego rękawa. Mgiełka powąchała, prychnęła i zjadła. Potem sama podeszła bliżej i skubnęła strachowi róg kapelusza.

– Przepraszam za nią – mruknął Armand.

– Drobiazg. I tak był za duży.

Rycerz odjechał wolniej niż zwykle. W sakwie wiózł garść ziaren na drogę, a za plecami zostawił pole słoneczników, które pochylały się nisko, jakby mu się kłaniały.


Morał

Zanim zaczniesz coś naprawiać, przyjrzyj się dobrze, co naprawdę się dzieje.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.