Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Jesienna odwaga Walerii

Waleria siedziała w szkolnej szatni z pomarańczowym kostiumem na kolanach. Gumka przy opasce z dynią zaczepiła się o guzik. Dziewczynka rozplątywała ją już trzeci raz, choć wystarczyło jedno pociągnięcie. Za drzwiami skrzypiały trampki, ktoś szukał rękawiczki, a z sali gimnastycznej dochodziły pierwsze dźwięki muzyki.

Klasa trzecia przygotowała jesienny taniec. Waleria znała wszystkie kroki. Ćwiczyła je w kuchni, omijając krzesło, i na korytarzu, gdzie tata zaznaczył jej początek układu kawałkiem papierowej taśmy. Teraz jednak miała zatańczyć przed pełną salą.

Przez uchylone drzwi widziała rzędy ławek. Rodzice rozkładali kurtki na kolanach. Dziadkowie poprawiali okulary. Mama usiadła blisko przejścia i zostawiła obok wolne miejsce. Tata uprzedził rano, że może nie zdążyć z pracy. Waleria patrzyła na to puste miejsce dłużej niż na całą resztę sali.

W szatni pachniało mokrymi liśćmi przyniesionymi na butach. Na parapecie stały papierowe dynie, a między nimi zapomniany zielony flamaster. Waleria skupiła wzrok na jego nakrętce. Za chwilę miała wyjść. Zamiast przypominać sobie taniec, zastanawiała się, czy dałoby się zostać tutaj i schować za workami na obuwie.

Pani nauczycielka wróciła po ostatnie dzieci. Zauważyła, że Waleria nadal trzyma kostium. Usiadła obok niej na niskiej ławce i pomogła uwolnić gumkę z guzika.

– Boję się, że zapomnę, co dalej – powiedziała dziewczynka.

Pani nie poganiała jej do drzwi. Poprosiła, żeby pokazała pierwszy ruch: krok w bok i obrót dłoni, jakby zbierało się liść z podłogi. Waleria wykonała go na siedząco. Potem przypomniała sobie następny, ten z małym podskokiem. Nauczycielka zaproponowała, że staną razem przy wejściu. Dziewczynka mogła przez chwilę popatrzeć na kolegów, zanim do nich dołączy.

Kostium zaszeleścił, kiedy Waleria włożyła go przez głowę. Przygładziła pomarańczowy materiał i ustawiła opaskę. Nadal czuła ucisk w brzuchu, ale już nie próbowała rozplątywać gumki, która była zupełnie prosta.

Pani przesunęła pod ławkę worek z kapciami, żeby nikt się o niego nie potknął. Waleria odsunęła drugi. Wstała i spróbowała podskoku. Kostium podjechał jej pod brodę, więc poluzowały tasiemkę przy szyi. Dziewczynka spróbowała jeszcze raz. Teraz mogła swobodnie opuścić ręce. Sama zaniosła swoje ubrania na wieszak i wróciła po opaskę.

Przy drzwiach czekała Nina. Zostawiła dla niej miejsce na końcu rzędu. Waleria dotknęła jej rękawa, sprawdzając, czy koleżanka naprawdę tam jest.

– Patrz na mnie przy obrocie – szepnęła Nina.

Na scenę weszli najpierw chłopcy w strojach szkieletów. Ich papierowe kości podskakiwały razem z nimi. Potem przyszła kolej na dynie. Waleria zrobiła pierwszy krok, ten przećwiczony przed chwilą na ławce. Znalazła wzrokiem buty Niny i ustawiła własne tak samo.

Na brzegu sceny przyklejono pasek białej taśmy. Podczas prób wyznaczał granicę tańca. Waleria stanęła za nim, w znajomej odległości od Niny, i zaczekała na uderzenie bębenka.

Przez kilka taktów wszystko szło zgodnie z próbami. Dziewczynki przesuwały się w bok, podnosiły ręce i tworzyły koło. Przy zmianie miejsc dwie koleżanki zawadziły o siebie kostiumami. Jedna usiadła na podłodze, druga straciła opaskę. Rząd rozsunął się i Waleria znalazła się z przodu.

Zatrzymała się na moment. Spomiędzy papierowych liści przy scenie zobaczyła mamę. Obok siedział tata, jeszcze w rozpiętej kurtce. Dalej dziadek trzymał na kolanach czapkę babci. Nikt się nie śmiał z pomylonych kroków. Mama lekko poruszyła dłonią w rytm muzyki.

Waleria spojrzała na Ninę. Koleżanka właśnie zaczynała obrót. Dziewczynka podniosła ręce i dołączyła do niej, o jeden takt za późno. Potem obie przesunęły się, robiąc miejsce koleżankom, które zdążyły już wstać. Zgubiona opaska została na podłodze do końca tańca.

Ostatni ukłon Waleria wykonała razem ze wszystkimi. Dopiero wtedy usłyszała brawa. Miała rozgrzane policzki i krzywo założoną dynię. Kiedy schodzili ze sceny, podniosła opaskę i oddała ją właścicielce.

Klasa dostała puchar za taniec. Dzieci chciały potrzymać go choć przez chwilę; wędrował więc z rąk do rąk, zostawiając na błyszczącym boku ślady palców. Waleria obejrzała go, a potem podała Ninie.

Przy wyjściu tata czekał z jej kurtką.

– Zdążyłeś na cały taniec? – zapytała.

Zdążył nawet na pierwszy krok. Waleria opowiadała mu o tym, którego zapomniała, i o opasce leżącej na scenie. Na schodach pokazała rodzicom obrót. Tym razem nie sprawdzała, kto patrzy. Musiała tylko uważać, żeby szeroki kostium nie zahaczył o poręcz.

W kawiarni wybrała stolik przy oknie. Na szybie odbijała się jej papierowa dynia. Kiedy dostała gorącą czekoladę, zdjęła opaskę i położyła ją ostrożnie obok filiżanki, żeby nie zamoczyć zielonego listka.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.