Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Mela i pierwsza zima

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami i siedmioma dolinami, rozciągał się wielki, gęsty las.

Nie był to jednak zwykły las.

Mieszkały w nim zwierzęta, które potrafiły mówić. Był to czarodziejski las, o którym ludzie nic nie wiedzieli.

W tym lesie żyła mała sarenka o imieniu Mela.

Była brązowa, delikatna i trochę nieśmiała. Każdego dnia odkrywała nowe tajemnice przyrody i zachwycała się światem wokół siebie.

Pewnego dnia Mela wyruszyła na spacer po lesie.

Liście szeleściły pod jej kopytkami, a ona z zachwytem rozglądała się dookoła.

Jak zawsze, towarzyszył jej najlepszy przyjaciel — zajączek Chrupek.

Nagle…

z nieba zaczęło spadać coś białego.

Miękkie, lekkie płatki wirowały w powietrzu.

— Co to jest? — zapytała przestraszona Mela.

Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziała.

Podskakiwała niepewnie, próbując unikać spadających płatków.

Chrupek zaśmiał się cicho.

— To śnieg — wyjaśnił. — Kiedy przychodzi zima, spada z nieba. Nie musisz się go bać.

Mela nadal patrzyła niepewnie.

Z każdą chwilą śniegu było coraz więcej.

Drzewa pokryły się białą kołderką, a cały las wyglądał jak zaczarowany.

— Zobacz, jaka to zabawa! — zawołał Chrupek.

Zaczął lepić małego bałwanka.

Mela przyglądała się z zaciekawieniem.

Ostrożnie podeszła… i lekko go dotknęła.

Bałwanek rozpadł się na kawałki.

— Och… nie chciałam… — powiedziała smutno.

— Nic się nie stało! — zaśmiał się Chrupek i rzucił w nią śnieżką.

— Boję się… a jeśli śnieg mi zaszkodzi? — zapytała cicho.

Zajączek pokiwał głową.

— Śnieg to dar przyrody. Chroni ziemię i pozwala jej odpocząć. Dzięki niemu wiosną wszystko znów pięknie rozkwitnie.

Mela zamyśliła się.

Może naprawdę nie ma się czego bać?

Spróbowała.

Zgarnęła trochę śniegu kopytkami… i prószyła nim w stronę Chrupka.

Zajączek roześmiał się i zaczął skakać w białym puchu.

I tak razem bawili się, odkrywając uroki zimy.

Nagle usłyszeli znajomy głos.

— Melo, czas wracać! — zawołała mama.

Słońce zachodziło, a las powoli otulał się ciszą i chłodem.

— Jeszcze chwilkę! — poprosiła Mela.

Mama uśmiechnęła się łagodnie.

— Cała zima przed tobą. Ale nocą trzeba odpoczywać i być w bezpiecznym miejscu.

Mela, jej mama i Chrupek wrócili do ciepłego schronienia.

Sarenka położyła się na miękkiej słomie.

Przez chwilę patrzyła jeszcze na spadające płatki śniegu.

Las wyglądał jak zaczarowany.

I choć rano się bała…

teraz czuła tylko spokój.

I radość.

Bo wiedziała, że czeka ją jeszcze wiele pięknych przygód.

Niech przyśni Ci się cichy, biały las i miękki śnieg, który delikatnie spada z nieba

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.