Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Fip, który chciał latać

Na pewnym gospodarstwie zawsze dużo się działo.

Po podwórku spacerowały świnki, owce, kozy, krowa, pies i kotka. W kurniku mieszkały kury, kogut oraz gromadka małych piskląt.

Jedno z nich miało na imię Fip.

Fip był ciekawski, odważny i bardzo uparty. Miał też jedno niezwykłe marzenie.

Chciał nauczyć się latać.

Każdego ranka wychodził na podwórko, zadzierał głowę do góry i obserwował wróble, sikorki i gołębie.

Ptaki przelatywały nad stodołą, siadały na płocie, a potem znów wzlatywały wysoko w niebo.

Fip patrzył na nie z zachwytem.

– Jak to musi być wspaniale – wzdychał. – Lecisz, gdzie chcesz, i widzisz wszystko z góry.

Inne pisklęta nie rozumiały jego marzenia.

– Ty? Latać? – śmiały się.

– Masz przecież takie małe skrzydełka!

– Lepiej naucz się szybciej biegać!

Ale Fip nie chciał słuchać.

– Jeśli będę wystarczająco dużo trenował, na pewno się uda – odpowiadał.

I rzeczywiście trenował każdego dnia.

Machał skrzydełkami.

Podskakiwał.

Biegał po podwórku, próbując wzbić się choć odrobinę nad ziemię.

Czasem unosił się na krótką chwilę, a potem lądował w sianie.

Zwierzęta przyglądały mu się z rozbawieniem.

– Co on znowu wyprawia? – pytała koza.

– Chce zostać orłem – odpowiadała owca.

Nawet kogut kręcił głową.

– Nie wszystko, czego pragniemy, jest dla nas bezpieczne – ostrzegał.

Fip jednak uważał, że po prostu nikt w niego nie wierzy.

Po kilku tygodniach treningów uznał, że jest już gotowy na prawdziwy lot.

Na podwórku stała drewniana drabina oparta o stodołę.

Fip wszedł na pierwszy szczebel.

– Patrzcie! – zawołał.

Skoczył.

Machnął skrzydełkami i miękko wylądował na ziemi.

– Widzicie? Umiem!

Wszedł na drugi szczebel.

Znów skoczył.

Tym razem przez chwilę naprawdę wyglądało, jakby szybował.

Fip aż napuszył piórka z dumy.

– Mówiłem wam!

Zwierzęta zaczęły się niepokoić.

– To już wystarczy – powiedziała krowa.

– Zejdź na dół – poprosił pies.

– Nie wchodź wyżej – ostrzegł kogut.

Ale Fip czuł się niezwyciężony.

Wspinał się coraz wyżej.

W końcu stanął na samym szczycie drabiny.

Spojrzał na podwórko.

Z tej wysokości wszystko wyglądało bardzo małe.

Nawet świnki.

Nawet pies.

Nawet gospodarz.

Fip nabrał powietrza.

– Teraz naprawdę polecę!

I skoczył.

Przez krótką chwilę machał skrzydełkami najszybciej, jak potrafił.

Ale tym razem wysokość była zbyt duża.

Fip spadł na miękką ziemię przy stodole.

– Auuu! – zapiszczał.

Natychmiast przybiegły wszystkie zwierzęta.

Gospodarz delikatnie podniósł pisklę.

Okazało się, że Fip zranił sobie nogę.

Na szczęście nie było to nic bardzo groźnego, ale przez kilka dni musiał odpoczywać z małym opatrunkiem.

Siedząc w cieniu pod drzewem, Fip znów obserwował latające nad gospodarstwem ptaki.

Tym razem nie czuł jednak złości.

Przysiadła obok niego stara kura.

– Nadal chciałbyś latać? – zapytała.

Fip chwilę się zastanawiał.

– Trochę tak.

– To nic złego mieć wielkie marzenia – odpowiedziała kura. – Dzięki nim próbujemy nowych rzeczy. Ale odwaga nie oznacza, że trzeba robić wszystko bez zastanowienia.

Fip spojrzał na zabandażowaną nogę.

– Chyba trochę przesadziłem.

– Troszeczkę – uśmiechnęła się kura.

Po kilku dniach Fip znów biegał po podwórku.

Już nie wspinał się na wysokie drabiny, ale nadal trenował skrzydełka. Nauczył się wskakiwać na niski płotek i zeskakiwać z niego bezpiecznie.

I odkrył, że potrafi wiele innych rzeczy.

Był najszybszym pisklęciem na podwórku.

Pierwszy znajdował ukryte ziarenka.

Potrafił też przecisnąć się przez najmniejszą szczelinę w płocie.

A gdy dorósł, już nie martwił się tym, że nie potrafi latać jak sikorka.

Zrozumiał, że każdy ma własne talenty.

Jedni świetnie latają.

Inni szybko biegają.

Jeszcze inni potrafią pływać, wspinać się albo śpiewać.

Najważniejsze jest próbować, uczyć się i wiedzieć, kiedy trzeba zachować ostrożność.

A Fip?

Do końca życia lubił patrzeć w niebo.

Ale już nigdy nie skakał z najwyższego szczebla drabiny.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.