Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Albert, dziadek i zimowy las

W piątek podczas przerwy chłopcy rozmawiali o swoich planach na weekend.

Olek wybierał się do kina, Rafał na łyżwy, a Wojtek miał jechać z rodzicami na wycieczkę.

W końcu zapytali Alberta, co będzie robił.

Chłopiec przez chwilę się wahał. Wiedział, że jego plan nie brzmiał tak ekscytująco jak kino czy lodowisko.

– Jadę z dziadkiem do lasu. Dziadek jest leśniczym i zimą pomaga zwierzętom.

Koledzy spojrzeli na niego ze zdziwieniem.

Albert wyjaśnił, że kiedy przychodzi mróz i spada dużo śniegu, zwierzętom trudniej znaleźć pożywienie. Jego dziadek dobrze wiedział, gdzie i kiedy potrzebna jest pomoc. Albert czasem mu towarzyszył.

Chłopcy nie byli zachwyceni.

Brnięcie przez śnieg, noszenie ciężkich rzeczy i marznięcie na dworze nie wydawało im się szczególnie ciekawym sposobem na spędzenie soboty.

Albert jednak wiedział swoje.

Najbardziej lubił chwilę, kiedy po skończonej pracy razem z dziadkiem odchodzili kawałek dalej i w ciszy obserwowali las. Czasami pojawiały się sarny. Innym razem można było dostrzec zająca albo znaleźć na śniegu tropy dzika.

Tym razem miało wydarzyć się jeszcze coś niezwykłego.

Do lasu miał przyjechać reporter, żeby przygotować krótki materiał o pracy leśników zimą.

– Może nawet będziemy w telewizji – powiedział Albert.

Koledzy roześmiali się. Nie bardzo mu uwierzyli.

Chwilę później zadzwonił dzwonek i wszyscy wrócili do klasy.

W sobotę rano Albert musiał wstać bardzo wcześnie.

Kiedy wyjrzał przez okno, wszędzie było biało.

Po śniadaniu założył ciepłą kurtkę, czapkę, rękawiczki i grube buty. Dziadek już na niego czekał.

W lesie panowała niezwykła cisza.

Śnieg skrzypiał pod butami:

chrup, chrup, chrup.

Na gałęziach leżały białe czapy, a od czasu do czasu z drzewa spadała porcja śniegu.

Raz spadła prosto za kołnierz Alberta.

Chłopiec podskoczył jak oparzony.

Dziadek śmiał się chyba przez pół drogi.

Albert pomagał mu w prostych zadaniach, wykonywanych dokładnie tak, jak polecił dziadek. Leśniczy wyjaśnił mu też, że dzikich zwierząt nie należy dokarmiać samodzielnie przypadkowym jedzeniem. Leśnicy wiedzą, gdzie pomoc jest potrzebna i jaki pokarm jest odpowiedni.

W pewnej chwili Albert zauważył na śniegu ślady.

Dziadek przyjrzał im się i wyjaśnił, że zostawiła je sarna.

Chłopiec natychmiast zaczął rozglądać się między drzewami.

I rzeczywiście.

Daleko między pniami stała sarna.

Albert zamarł, żeby jej nie spłoszyć.

Właśnie za takie chwile lubił wyprawy z dziadkiem.

Po pewnym czasie przyjechał zapowiedziany reporter z kamerzystą.

Reporter rozmawiał z dziadkiem o jego pracy. Pytał, jak zwierzęta radzą sobie zimą i w jaki sposób ludzie mogą mądrze pomagać przyrodzie.

Potem zauważył Alberta.

Chciał wiedzieć, dlaczego chłopiec spędza sobotni poranek w zaśnieżonym lesie zamiast siedzieć w ciepłym domu.

Albert trochę się speszył.

Powiedział jednak, że lubi pomagać dziadkowi. Dodał też, że najfajniejsze jest późniejsze obserwowanie zwierząt i świadomość, że zrobiło się coś pożytecznego.

Kamerzysta wszystko nagrał.

Albert szybko jednak o tym zapomniał.

Do wieczora miał jeszcze mnóstwo ciekawszych rzeczy do roboty.

W niedzielę wieczorem kilku jego kolegów oglądało z rodzicami lokalne wiadomości.

Nagle na ekranie pojawił się znajomy chłopiec w zimowej czapce.

Albert!

Stał obok swojego dziadka w zaśnieżonym lesie.

Koledzy nie wierzyli własnym oczom.

A więc mówił prawdę!

W poniedziałek Albert ledwo wszedł do klasy, a chłopcy już go otoczyli.

Teraz każdy chciał wiedzieć, jak wyglądała kamera, co mówił reporter i czy Albert nie bał się występować w telewizji.

Nagle jego weekend wydawał im się niezwykle ciekawy.

Albert tylko się uśmiechnął.

Trochę go bawiło, że dopiero telewizja przekonała kolegów, iż pomaganie dziadkowi może być interesujące.

W następny weekend kilku chłopców, za zgodą rodziców i dziadka Alberta, wybrało się razem z nimi do lasu.

Tym razem nie było żadnego reportera.

Nie było kamery.

Nikt nie miał pojawić się w telewizji.

A mimo to bawili się świetnie.

Uczyli się rozpoznawać tropy, pomagali dziadkowi w prostych pracach i maszerowali przez śnieg.

Olek dwa razy wpadł w zaspę.

Za drugim razem oznajmił, że zrobił to specjalnie, żeby sprawdzić jej głębokość.

Nikt mu nie uwierzył.

Pod koniec wyprawy dziadek zaprowadził chłopców w spokojne miejsce i poprosił, żeby zachowywali się bardzo cicho.

Po kilku minutach między drzewami pojawiły się sarny.

Chłopcy patrzyli na nie bez słowa.

I wtedy zrozumieli, dlaczego Albert tak lubił przyjeżdżać tutaj z dziadkiem.

Wracając do domu, nikt nawet nie wspomniał o telewizji.

Nie była potrzebna.

Bo czasami najwspanialsze rzeczy robimy nie po to, żeby ktoś nas zobaczył albo pochwalił.

Robimy je dlatego, że są ważne i komuś pomagają.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.