Tomek był chłopcem, którego wszędzie było pełno.
W domu rodzice często przypominali mu, żeby najpierw posłuchał, a dopiero potem działał. W szkole pani nauczycielka robiła dokładnie to samo.
Tomek miał jednak pewien problem.
Kiedy ktoś zaczynał mówić:
– Tomku, pamiętaj, żeby…
on już zwykle był trzy metry dalej.
Pod koniec roku klasa pojechała na wycieczkę do starego zamku.
Przed wyjazdem pani nauczycielka przypomniała wszystkim najważniejsze zasady: trzymamy się grupy, słuchamy przewodnika i niczego nie dotykamy bez pozwolenia.
Tomek oczywiście obiecał, że będzie wzorowym uczestnikiem wycieczki.
Wytrzymał mniej więcej siedem minut.
Już w autobusie zagadywał kolegów, wyglądał przez okno i co chwilę pytał, czy daleko jeszcze, chociaż pani dopiero co odpowiadała na to samo pytanie.
W zamku było jeszcze trudniej.
Wszędzie znajdowały się zbroje, miecze, stare skrzynie i ogromne obrazy.
Tomek chciał wszystko obejrzeć z bliska.
Najbardziej spodobała mu się wielka rycerska zbroja.
Kiedy przewodniczka opowiadała o rycerzach, Tomek namówił kolegę, Mieszka, żeby stanął obok zbroi i udawał strażnika.
Przy okazji potrącił metalową rękawicę.
KLANG!
Dźwięk poniósł się po całej sali.
Wszyscy odwrócili głowy.
Tomek zrobił minę, jakby absolutnie nie miał z tym nic wspólnego.
Pani nauczycielka westchnęła.
Na szczęście nic się nie stało, ale Tomek dostał kolejne przypomnienie, że muzeum to nie plac zabaw.
Po zwiedzaniu klasa pojechała do dużej galerii handlowej. Dzieci miały trochę czasu, żeby zjeść coś i kupić drobne pamiątki.
Pani nauczycielka dokładnie wyjaśniła zasady.
Każdy miał chodzić z kolegą lub koleżanką. Nikt nie mógł opuszczać ustalonej części galerii, a o drugiej wszyscy mieli spotkać się przy wielkiej fontannie.
Tomek został przydzielony do pary z Olkiem.
Przez kilka minut rzeczywiście chodzili razem.
Potem Tomek zobaczył sklep z zabawkami.
W witrynie stał ogromny zdalnie sterowany samochód.
Tomek zapomniał o wszystkim.
Ruszył w jego stronę, przekonany, że za chwilę wróci do Olka.
Obejrzał samochód.
Potem klocki.
Potem modele samolotów.
A następnie zauważył sklep sportowy.
Potem księgarnię.
I stoisko z zabawnymi czapkami.
Jedna wyglądała jak wielka żaba.
Tomek ją przymierzył i tak długo oglądał się w lustrze, że zupełnie stracił poczucie czasu.
Kiedy wreszcie wyszedł ze sklepu, zatrzymał się.
Gdzie właściwie był?
Fontanna znajdowała się…
No właśnie.
Gdzie?
Tomek ruszył w jedną stronę.
Potem w drugą.
Wszystkie korytarze nagle wyglądały podobnie.
Sklepy, schody, windy, ludzie…
Tomek poczuł nieprzyjemny ucisk w brzuchu.
Dopiero teraz zrozumiał, dlaczego pani kazała chodzić parami.
Tymczasem przy fontannie nauczycielka liczyła dzieci.
Brakowało jednej osoby.
Tomka.
Olek wyjaśnił, że kolega nagle gdzieś odszedł.
Pani nauczycielka natychmiast powiadomiła pracowników galerii. Po chwili przez głośniki poproszono Tomka, żeby zgłosił się do najbliższego pracownika ochrony lub punktu informacji.
Tomek usłyszał swoje imię.
Tym razem nie próbował radzić sobie sam.
Podszedł do pracownicy sklepu i powiedział, że zgubił swoją klasę.
Kilka minut później pracownik galerii zaprowadził go do punktu informacji.
Czekała tam pani nauczycielka.
Tomek spodziewał się strasznej awantury.
Ale pani przede wszystkim ucieszyła się, że nic mu się nie stało.
Dopiero potem spokojnie przypomniała mu, że właśnie dlatego podczas wycieczek trzeba przestrzegać ustalonych zasad.
Tomek spuścił głowę.
Po raz pierwszy nie miał żadnej zabawnej odpowiedzi.
Naprawdę się przestraszył.
W autobusie usiadł obok Olka.
Przez pierwsze kilka minut milczał.
Potem przeprosił kolegę za to, że zostawił go bez słowa.
Przeprosił również panią nauczycielkę.
Resztę drogi spędził spokojnie, patrząc przez okno.
Nie oznaczało to oczywiście, że od następnego dnia Tomek nagle stał się najspokojniejszym dzieckiem w całej szkole.
Nadal miał tysiąc pomysłów na minutę.
Nadal czasami coś przeskrobał.
I nadal zdarzało mu się najpierw działać, a potem myśleć.
Ale jedną rzecz zapamiętał bardzo dobrze.
Kiedy podczas kolejnej wycieczki pani powiedziała:
– Chodzimy parami i nie oddalamy się od grupy…
Tomek pierwszy złapał Olka za rękaw.
– Chodź. Tym razem pilnujemy się nawzajem.
Olek spojrzał na niego ze zdziwieniem.
– Ty to powiedziałeś?
– Tak. Człowiek się uczy.
Po chwili Tomek dodał:
– Szczególnie kiedy raz zgubi się w galerii między sklepem z zabawkami a wielką żabą.
I obaj wybuchnęli śmiechem.
Bo Tomek zrozumiał, że niektóre zasady nie powstały po to, żeby psuć zabawę. Powstały po to, żebyśmy mogli bezpiecznie wrócić z zabawy do domu.







Napisz kilka słów