Tak upalnego lata nie pamiętał nawet stary Gustaw.
W piwnicy, w której zwykle panował przyjemny chłód, temperatura wzrosła aż o dwa stopnie. Gustaw uznał to za prawdziwą katastrofę i natychmiast zaczął szukać nożyczek, żeby zrobić sobie letnią fryzurę.
Skoro jednak nawet w piwnicy zrobiło się gorąco, wyobraźcie sobie, co przeżywaliśmy my, mieszkający na ostatnim piętrze bloku!
Dach nagrzewał się od słońca przez cały dzień, a nasze legowisko przypominało rozgrzany piekarnik. Nawet nocą trudno było zasnąć.
W bloku panowała cisza. Moje ukochane dzieci wyjechały z rodzicami na wieś nad jezioro. Pani Bukowska wzięła urlop i pojechała w góry. Pan Wierzbicki natomiast kupował lody, które w tajemniczy sposób znikały z jego lodówki.
Ja wiedziałem, że za tymi zniknięciami stoi Frotek.
Frotek twierdził oczywiście, że lody same się roztopiły. Trudno jednak było mu wierzyć, kiedy miał czekoladę na nosie i kawałek wafelka przyklejony do wąsów.
Pewnego popołudnia leżeliśmy w legowisku, ciężko sapiąc z gorąca.
Frotek przewracał się z boku na bok, szukając choć odrobiny chłodu.
– Może też pojedziemy nad wodę? – zaproponował w końcu.
Uniosłem głowę.
– Szelestki blokowi zasadniczo nie opuszczają swojego bloku – przypomniałem mu jedną z najważniejszych zasad, których uczono nas w szkole.
– Nie powiedziałem, że wyjdziemy z bloku – odparł Frotek. – Nie wystawimy na zewnątrz nawet końcówki łapy. Pani Bukowska ma w mieszkaniu własne morze.
– Morze? W mieszkaniu? – zdziwiłem się. – Jak to możliwe?
Frotek uśmiechnął się, jakby zjadł całą mądrość świata. Chociaż do tej pory zjadł jedynie lody pana Wierzbickiego.
Skinął na mnie i ruszył korytarzem.
Prześlizgnęliśmy się cicho do mieszkania pani Bukowskiej. Frotek szedł pewnie na czele i po chwili znaleźliśmy się w salonie.
Na dużej komodzie stała przezroczysta skrzynia pełna wody. Na jej dnie leżały kolorowe kamyczki, między którymi rosły zielone rośliny. W wodzie pływało kilka pomarańczowych i czerwonych rybek.
– Oto morze! – oznajmił dumnie Frotek.
Przyjrzałem się zbiornikowi.
– Jest trochę kanciaste.
– Każde morze wygląda inaczej – wyjaśnił Frotek. – To zapewne bardzo rzadki, kwadratowy gatunek morza.
Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, wspiął się na komodę.
– Uwaga! Wykonuję profesjonalny skok pływacki!
Wypiął dumnie pierś, stanął na brzegu przezroczystej skrzyni, wyciągnął przednie łapy i skoczył.
Plusk!
Frotek wpadł do wody, a niewielka fala przelała się przez krawędź i zmoczyła dywan.
Po chwili jego głowa pojawiła się nad powierzchnią.
– Woda jest świetna! – zawołał. – Wskakuj!
Wspiąłem się na komodę i ostrożnie zanurzyłem jedną łapę.
– Jest mokra – stwierdziłem.
– Woda zwykle taka bywa – odpowiedział Frotek.
– Ale jest też przyjemnie chłodna.
– No to na co czekasz?
Frotek nabrał powietrza i zanurkował. Zniknął między zielonymi roślinami i ozdobnymi kamieniami.
Postanowiłem pójść w jego ślady.
Plusk!
Musiałem przyznać, że woda była cudownie chłodna. Od razu poczułem ulgę. Zaczęliśmy z Frotkiem pływać, ścigać się i chlapać na wszystkie strony.
Nagle coś otarło się o moją łapę.
Zatrzymałem się.
– Co to było?
Frotek wynurzył głowę.
– Pewnie jakaś roślinka.
– To nie była roślinka. To coś było czerwone i szybko odpłynęło.
– W takim razie ryba – powiedział spokojnie. – W morzach często mieszkają ryby.
Nie spodobało mi się to wyjaśnienie. Wspiąłem się na brzeg kwadratowego morza i zacząłem obserwować jego mieszkańców.
Frotek tymczasem nadal nurkował i robił coraz większe fale.
Nagle wrzasnął:
– Auu! Coś ugryzło mnie w ogon!
Wyskoczył z wody tak szybko, że przez chwilę wyglądał, jakby nauczył się latać. Wylądował na komodzie i zaczął kręcić się w kółko, próbując zobaczyć swój ogon.
Do jego końcówki przyczepiła się pomarańczowo-czerwona rybka.
– Zdejmij ją! Natychmiast ją zdejmij! – wołał przerażony.
– Nie ruszaj się!
Podskoczyłem do niego i ostrożnie złapałem rybkę zębami. Była mokra i miała okropny smak.
– Fuj!
Natychmiast wyplułem ją z powrotem do wody.
– Wszystko w porządku? – zapytałem.
Frotek obejrzał swój ogon z każdej strony.
– Chyba tak. To musiała być pirania.
Spojrzałem na niewielką, pomarańczową rybkę, która spokojnie pływała za szybą.
– Wyglądała raczej jak złota rybka.
– Tylko się przebrała – stwierdził Frotek. – To bardzo przebiegłe stworzenia.
W tej chwili wszystkie ryby podpłynęły bliżej i zaczęły się nam przyglądać.
Frotek cofnął się o krok.
– Koniec kąpieli. Morze jest pełne niebezpiecznych potworów.
– Szkoda – powiedziałem. – Było całkiem przyjemnie.
– Nikt inny w bloku nie ma akwarium – westchnął Frotek.
– Akwarium? Co to takiego?
Frotek wskazał przezroczysty zbiornik.
– To właśnie to, co przed chwilą nazywaliśmy morzem, głuptasie.
– Wiedziałeś, że to nie jest prawdziwe morze?
– Oczywiście – odpowiedział. – Ale „wakacje nad akwarium” nie brzmią tak ciekawie.
Próbowaliśmy wytrzeć rozlaną wodę, jednak dywan wciąż był mokry. Frotek uznał, że najlepiej będzie zostawić go do wyschnięcia i znaleźć inne miejsce do ochłody.
– Chodźmy do lodówki – zaproponował.
W lodówce rzeczywiście było przyjemnie chłodno. Usiedliśmy na dolnej półce obok dzbanka z kompotem i miski z sałatą.
Nie było źle, lecz po chwili Frotek stwierdził, że brakuje tam przekąsek.
Przenieśliśmy się więc do lodówki pana Wierzbickiego.
Tam było o wiele lepiej. Znaleźliśmy ser, jogurt, kawałek arbuza i duże pudełko lodów.
– Tych lodów nie wolno ci ruszać – ostrzegłem Frotka.
– Naturalnie – odpowiedział, trzymając już w łapie łyżeczkę.
Kiedy byliśmy najedzeni i porządnie ochłodzeni, z trudem dotoczyliśmy się do legowiska. Tej nocy spaliśmy wyjątkowo dobrze.
Następnego dnia pogoda nagle się zmieniła.
Nad miasto nadciągnęły ciemne chmury, zerwał się chłodny wiatr, a temperatura gwałtownie spadła. Upały skończyły się równie niespodziewanie, jak się zaczęły.
Pani Bukowska wróciła z gór i od razu zauważyła mokry dywan.
– Co wy wyprawiałyście podczas mojej nieobecności? – zawołała do rybek. – Wychlapałyście chyba połowę akwarium!
Rybki pływały spokojnie i udawały, że nie mają pojęcia, o czym mówi.
Pan Wierzbicki pomógł sąsiadce zwinąć mokry dywan i wynieść go na zewnątrz. Przy okazji opowiadał jej, że z jego lodówki po raz kolejny zniknęły lody.
Frotek słuchał tego ukryty za doniczką i robił bardzo niewinną minę.
Najgorzej nagłe ochłodzenie zniósł stary Gustaw.
W jego piwnicy zrobiło się o pięć stopni chłodniej niż zwykle, a on zdążył już przystrzyc futro. W dodatku zrobił to tak dokładnie, że przypominał teraz jednego z tych niemal zupełnie nagich piesków.
Siedział w legowisku i trząsł się z zimna jak listek na wietrze.
Postanowiliśmy mu pomóc.
Razem z Frotkiem wybraliśmy się na strych. Po długich poszukiwaniach znaleźliśmy mały sweterek dla szczeniaka. Były na nim renifery, choinki i białe płatki śniegu.
Gustaw nie wyglądał na zachwyconego.
– Nie było niczego mniej zimowego? – zapytał ponuro.
– Był jeszcze różowy sweterek z serduszkami – odpowiedział Frotek.
Gustaw natychmiast przestał narzekać i pozwolił nam założyć sobie sweter z reniferami.
Muszę przyznać, że wyglądał w nim niezwykle zabawnie. Przypominał wystraszonego kota, który przypadkiem znalazł się pod świąteczną choinką.
Śmialiśmy się z Frotkiem jeszcze długo po powrocie do legowiska.
Pamiętajcie, że akwarium służy rybkom, a nie do pływania. Najlepiej podziwiać je z zewnątrz – szczególnie gdy w środku mieszka złota rybka przebrana za piranię.







Napisz kilka słów