Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Szelestki i wakacje nad kwadratowym morzem

Tak upalnego lata nie pamiętał nawet stary Gustaw.

W piwnicy, w której zwykle panował przyjemny chłód, temperatura wzrosła aż o dwa stopnie. Gustaw uznał to za prawdziwą katastrofę i natychmiast zaczął szukać nożyczek, żeby zrobić sobie letnią fryzurę.

Skoro jednak nawet w piwnicy zrobiło się gorąco, wyobraźcie sobie, co przeżywaliśmy my, mieszkający na ostatnim piętrze bloku!

Dach nagrzewał się od słońca przez cały dzień, a nasze legowisko przypominało rozgrzany piekarnik. Nawet nocą trudno było zasnąć.

W bloku panowała cisza. Moje ukochane dzieci wyjechały z rodzicami na wieś nad jezioro. Pani Bukowska wzięła urlop i pojechała w góry. Pan Wierzbicki natomiast kupował lody, które w tajemniczy sposób znikały z jego lodówki.

Ja wiedziałem, że za tymi zniknięciami stoi Frotek.

Frotek twierdził oczywiście, że lody same się roztopiły. Trudno jednak było mu wierzyć, kiedy miał czekoladę na nosie i kawałek wafelka przyklejony do wąsów.

Pewnego popołudnia leżeliśmy w legowisku, ciężko sapiąc z gorąca.

Frotek przewracał się z boku na bok, szukając choć odrobiny chłodu.

– Może też pojedziemy nad wodę? – zaproponował w końcu.

Uniosłem głowę.

– Szelestki blokowi zasadniczo nie opuszczają swojego bloku – przypomniałem mu jedną z najważniejszych zasad, których uczono nas w szkole.

– Nie powiedziałem, że wyjdziemy z bloku – odparł Frotek. – Nie wystawimy na zewnątrz nawet końcówki łapy. Pani Bukowska ma w mieszkaniu własne morze.

– Morze? W mieszkaniu? – zdziwiłem się. – Jak to możliwe?

Frotek uśmiechnął się, jakby zjadł całą mądrość świata. Chociaż do tej pory zjadł jedynie lody pana Wierzbickiego.

Skinął na mnie i ruszył korytarzem.

Prześlizgnęliśmy się cicho do mieszkania pani Bukowskiej. Frotek szedł pewnie na czele i po chwili znaleźliśmy się w salonie.

Na dużej komodzie stała przezroczysta skrzynia pełna wody. Na jej dnie leżały kolorowe kamyczki, między którymi rosły zielone rośliny. W wodzie pływało kilka pomarańczowych i czerwonych rybek.

– Oto morze! – oznajmił dumnie Frotek.

Przyjrzałem się zbiornikowi.

– Jest trochę kanciaste.

– Każde morze wygląda inaczej – wyjaśnił Frotek. – To zapewne bardzo rzadki, kwadratowy gatunek morza.

Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, wspiął się na komodę.

– Uwaga! Wykonuję profesjonalny skok pływacki!

Wypiął dumnie pierś, stanął na brzegu przezroczystej skrzyni, wyciągnął przednie łapy i skoczył.

Plusk!

Frotek wpadł do wody, a niewielka fala przelała się przez krawędź i zmoczyła dywan.

Po chwili jego głowa pojawiła się nad powierzchnią.

– Woda jest świetna! – zawołał. – Wskakuj!

Wspiąłem się na komodę i ostrożnie zanurzyłem jedną łapę.

– Jest mokra – stwierdziłem.

– Woda zwykle taka bywa – odpowiedział Frotek.

– Ale jest też przyjemnie chłodna.

– No to na co czekasz?

Frotek nabrał powietrza i zanurkował. Zniknął między zielonymi roślinami i ozdobnymi kamieniami.

Postanowiłem pójść w jego ślady.

Plusk!

Musiałem przyznać, że woda była cudownie chłodna. Od razu poczułem ulgę. Zaczęliśmy z Frotkiem pływać, ścigać się i chlapać na wszystkie strony.

Nagle coś otarło się o moją łapę.

Zatrzymałem się.

– Co to było?

Frotek wynurzył głowę.

– Pewnie jakaś roślinka.

– To nie była roślinka. To coś było czerwone i szybko odpłynęło.

– W takim razie ryba – powiedział spokojnie. – W morzach często mieszkają ryby.

Nie spodobało mi się to wyjaśnienie. Wspiąłem się na brzeg kwadratowego morza i zacząłem obserwować jego mieszkańców.

Frotek tymczasem nadal nurkował i robił coraz większe fale.

Nagle wrzasnął:

– Auu! Coś ugryzło mnie w ogon!

Wyskoczył z wody tak szybko, że przez chwilę wyglądał, jakby nauczył się latać. Wylądował na komodzie i zaczął kręcić się w kółko, próbując zobaczyć swój ogon.

Do jego końcówki przyczepiła się pomarańczowo-czerwona rybka.

– Zdejmij ją! Natychmiast ją zdejmij! – wołał przerażony.

– Nie ruszaj się!

Podskoczyłem do niego i ostrożnie złapałem rybkę zębami. Była mokra i miała okropny smak.

– Fuj!

Natychmiast wyplułem ją z powrotem do wody.

– Wszystko w porządku? – zapytałem.

Frotek obejrzał swój ogon z każdej strony.

– Chyba tak. To musiała być pirania.

Spojrzałem na niewielką, pomarańczową rybkę, która spokojnie pływała za szybą.

– Wyglądała raczej jak złota rybka.

– Tylko się przebrała – stwierdził Frotek. – To bardzo przebiegłe stworzenia.

W tej chwili wszystkie ryby podpłynęły bliżej i zaczęły się nam przyglądać.

Frotek cofnął się o krok.

– Koniec kąpieli. Morze jest pełne niebezpiecznych potworów.

– Szkoda – powiedziałem. – Było całkiem przyjemnie.

– Nikt inny w bloku nie ma akwarium – westchnął Frotek.

– Akwarium? Co to takiego?

Frotek wskazał przezroczysty zbiornik.

– To właśnie to, co przed chwilą nazywaliśmy morzem, głuptasie.

– Wiedziałeś, że to nie jest prawdziwe morze?

– Oczywiście – odpowiedział. – Ale „wakacje nad akwarium” nie brzmią tak ciekawie.

Próbowaliśmy wytrzeć rozlaną wodę, jednak dywan wciąż był mokry. Frotek uznał, że najlepiej będzie zostawić go do wyschnięcia i znaleźć inne miejsce do ochłody.

– Chodźmy do lodówki – zaproponował.

W lodówce rzeczywiście było przyjemnie chłodno. Usiedliśmy na dolnej półce obok dzbanka z kompotem i miski z sałatą.

Nie było źle, lecz po chwili Frotek stwierdził, że brakuje tam przekąsek.

Przenieśliśmy się więc do lodówki pana Wierzbickiego.

Tam było o wiele lepiej. Znaleźliśmy ser, jogurt, kawałek arbuza i duże pudełko lodów.

– Tych lodów nie wolno ci ruszać – ostrzegłem Frotka.

– Naturalnie – odpowiedział, trzymając już w łapie łyżeczkę.

Kiedy byliśmy najedzeni i porządnie ochłodzeni, z trudem dotoczyliśmy się do legowiska. Tej nocy spaliśmy wyjątkowo dobrze.

Następnego dnia pogoda nagle się zmieniła.

Nad miasto nadciągnęły ciemne chmury, zerwał się chłodny wiatr, a temperatura gwałtownie spadła. Upały skończyły się równie niespodziewanie, jak się zaczęły.

Pani Bukowska wróciła z gór i od razu zauważyła mokry dywan.

– Co wy wyprawiałyście podczas mojej nieobecności? – zawołała do rybek. – Wychlapałyście chyba połowę akwarium!

Rybki pływały spokojnie i udawały, że nie mają pojęcia, o czym mówi.

Pan Wierzbicki pomógł sąsiadce zwinąć mokry dywan i wynieść go na zewnątrz. Przy okazji opowiadał jej, że z jego lodówki po raz kolejny zniknęły lody.

Frotek słuchał tego ukryty za doniczką i robił bardzo niewinną minę.

Najgorzej nagłe ochłodzenie zniósł stary Gustaw.

W jego piwnicy zrobiło się o pięć stopni chłodniej niż zwykle, a on zdążył już przystrzyc futro. W dodatku zrobił to tak dokładnie, że przypominał teraz jednego z tych niemal zupełnie nagich piesków.

Siedział w legowisku i trząsł się z zimna jak listek na wietrze.

Postanowiliśmy mu pomóc.

Razem z Frotkiem wybraliśmy się na strych. Po długich poszukiwaniach znaleźliśmy mały sweterek dla szczeniaka. Były na nim renifery, choinki i białe płatki śniegu.

Gustaw nie wyglądał na zachwyconego.

– Nie było niczego mniej zimowego? – zapytał ponuro.

– Był jeszcze różowy sweterek z serduszkami – odpowiedział Frotek.

Gustaw natychmiast przestał narzekać i pozwolił nam założyć sobie sweter z reniferami.

Muszę przyznać, że wyglądał w nim niezwykle zabawnie. Przypominał wystraszonego kota, który przypadkiem znalazł się pod świąteczną choinką.

Śmialiśmy się z Frotkiem jeszcze długo po powrocie do legowiska.

Pamiętajcie, że akwarium służy rybkom, a nie do pływania. Najlepiej podziwiać je z zewnątrz – szczególnie gdy w środku mieszka złota rybka przebrana za piranię.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.