Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Rita i tajemniczy motylek

Była sobie dziewczynka o imieniu Rita.

Jej mama prowadziła kwiaciarnię w mieście, dlatego Rita od małego otaczała się kwiatami.

Potrafiła rozpoznać stokrotki, maki, chabry i słoneczniki.

A najbardziej lubiła kwiaty rosnące dziko na łące za miastem.

Pewnego sobotniego ranka mama powiedziała:

— Rito, potrzebuję twojej pomocy.

— Jakiej?

— Jedna pani zamówiła ślubny bukiet z polnych kwiatów. Musimy nazbierać świeżych.

Rita aż podskoczyła z radości.

— Hurra! Wyprawa na łąkę!

Dziewczynka chwyciła pleciony koszyk.

Założyła słomkowy kapelusz.

I razem z mamą wyruszyły za miasto.

Gdy dotarły na miejsce, Rita aż westchnęła.

Przed nimi rozciągało się morze kolorowych kwiatów.

Żółte mlecze.

Czerwone maki.

Niebieskie chabry.

Fioletowe dzwonki.

A nad nimi latały pszczoły i motyle.

— Ale tu pięknie! — zachwyciła się.

— To jedna z najładniejszych łąk w okolicy — uśmiechnęła się mama.

Obie zaczęły zbierać kwiaty.

Rita robiła to bardzo ostrożnie.

Nie wyrywała roślin z korzeniami.

Mama zawsze ją uczyła, że kwiaty trzeba szanować.

Nagle coś usiadło jej na palcu.

Mały motylek.

Miał skrzydełka błękitne jak letnie niebo.

— Cześć, motylku — powiedziała cicho.

Motyl poruszył skrzydełkami.

Jakby chciał odpowiedzieć.

— Pokażesz mi najpiękniejsze kwiaty na łące?

Motyl wzbił się w powietrze.

Zatoczył kółko.

I poleciał przed siebie.

— Nie oddalaj się za bardzo! — zawołała mama.

— Dobrze! — odpowiedziała Rita.

I ruszyła za motylkiem.

Motyl prowadził ją między kwiatami.

Raz skręcał w lewo.

Raz w prawo.

Raz tak szybko, że Rita prawie zgubiła kapelusz.

— Zwolnij trochę! — śmiała się dziewczynka.

W końcu zatrzymał się przy niewielkiej kępie niezwykłych kwiatów.

Rita aż otworzyła szeroko oczy.

Nigdy wcześniej takich nie widziała.

Miały błękitne płatki.

Delikatnie połyskiwały w słońcu.

Wyglądały, jakby ktoś rozsypał na nich odrobinę gwiezdnego pyłu.

Motyl usiadł na jednym z nich.

I wtedy Rita zauważyła coś zabawnego.

Kolor jego skrzydeł był niemal identyczny jak kolor kwiatów.

— To twoje ulubione kwiatki? — zapytała.

Motyl zatrzepotał skrzydełkami.

Jakby mówił:

— Oczywiście!

Po chwili odleciał.

A Rita ostrożnie zerwała kilka kwiatów.

— Mamusiu! Zobacz!

Mama spojrzała do koszyka.

— Ojej…

— Ładne?

— Piękne! Nigdy takich nie widziałam.

Przez chwilę obie przyglądały się niezwykłym kwiatom.

W końcu mama zapytała:

— Jak je nazwiemy?

Rita zamyśliła się.

Potem spojrzała w niebo.

Tam daleko latał jej niebieski przewodnik.

— Będą się nazywać Motylki.

— To bardzo ładna nazwa — zgodziła się mama.

Po powrocie do domu zasadziły kilka nowych kwiatów w ogrodzie.

Resztę zabrały do kwiaciarni.

Mama ułożyła piękny ślubny bukiet.

Na samym środku umieściła błękitny kwiat Motylek.

Gdy klientka zobaczyła bukiet, aż klasnęła w dłonie.

— Jest najpiękniejszy na świecie!

A Rita tylko się uśmiechnęła.

Bo wiedziała, że część zasługi należy do pewnego małego motylka.

Od tamtego dnia często odwiedzała łąkę.

Nie po to, żeby zbierać kwiaty.

Tylko żeby zobaczyć, czy jej skrzydlaty przyjaciel znów się pojawi.

Bo kto wie?

Może gdzieś między trawami czekają jeszcze inne magiczne kwiaty, których nikt dotąd nie odkrył.

I pamiętaj — czasem największe skarby można znaleźć na zwykłej łące.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.