Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Proszę mówić po kolei

Tata wybiega z chlebem na zamek, a Hania zostaje sama za ladą akurat wtedy, gdy do piekarni wpada pół miasteczka i wszyscy mówią naraz. Dobra na rozmowę o nieśmiałości i o tym, że cichy głos też potrafi zaprowadzić porządek.


Hania znała w piekarni każdy dźwięk. Wiedziała, że piec mruczy, kiedy jest gotowy, a dzwonek nad drzwiami brzęka dwa razy, jeśli ktoś wchodzi w pośpiechu. Najbardziej lubiła jednak ciszę przed otwarciem, gdy mogła rysować palcem w mące rozsypanej na ladzie. Tego ranka narysowała wróbla. Wyszedł trochę krzywy, ale miał minę kogoś, kto dobrze wie, czego chce.

Wtedy z zamku na wzgórzu przybiegł chłopiec kuchenny. Kucharka potrzebowała dwudziestu bochenków na wieczorną ucztę, i to natychmiast. Tata zarzucił worek na plecy, dał psu koszyk z rogalikami do niesienia i stanął w drzwiach.

– Pilnuj lady. Wrócę, zanim zdążysz policzyć rogale.

Hania kiwnęła głową. Rogali było czterdzieści. Policzyła je dwa razy, a taty wciąż nie było.

Za to dzwonek brzęknął raz, drugi i piąty. Weszła pani z mokrym parasolem, za nią młynarz, potem trzech murarzy w zakurzonych fartuchach i jeszcze staruszek, który zawsze kupował jedną bułkę i połowę oddawał gołębiom. Wszyscy mówili naraz: dwie kajzerki, chleb razowy, coś z makiem, czy jest chałka, a może jednak drożdżówka.

Hania otworzyła usta i nic z nich nie wyszło. Ktoś z tyłu zawołał, że chyba nikt tu nie obsługuje. Kot zeskoczył z parapetu i wcisnął się pod regał, jakby też wolał przeczekać ten hałas.

Dziewczynka spojrzała na wróbla w mące. Mały i krzywy, a jednak stał na swoim miejscu. Hania wytarła dłonie o fartuch, wzięła drewnianą łopatkę do chleba i zastukała nią w blat trzy razy. Niezbyt mocno. Dokładnie tak, jak tata stukał w blachę, kiedy bułki były gotowe. W piekarni zrobiło się cicho, bo każdy w miasteczku znał ten dźwięk.

– Proszę mówić po kolei.

Głos trochę jej drżał, ale usłyszeli go wszyscy. Murarze spojrzeli po sobie i cofnęli się o krok. Pani z parasolem była pierwsza. Hania zapisywała zamówienia palcem w mące, obok wróbla. Kiedy ktoś mówił za szybko, prosiła, żeby powtórzył. Młynarz powtarzał dwa razy, aż sam się roześmiał, że przecież chciał tylko obwarzanka.

Kiedy tata wrócił zdyszany, ze sklepu wychodził ostatni klient, staruszek ze swoją jedną bułką. Na ladzie został rząd mącznych napisów, każdy przekreślony zgrabną kreską. Tata przeczytał je wszystkie, a potem spojrzał na łopatkę.

– Stukałaś?

– Trzy razy. Ale mówiłam już sama.

Tata nie zmazał tych napisów aż do zamknięcia. Wróbla też nie. Hania dorysowała mu tylko drugie skrzydło, bo uznała, że dzisiaj na nie zasłużył.


Morał

Wystarczy odezwać się raz, spokojnie i po swojemu, żeby inni zaczęli słuchać.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.