Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Kto dostanie klucz do furtki?

Mira dostaje klucz do ogrodowej furtki i ważne zadanie, a jej brat postanawia sam zbudować ścieżkę, żeby także zasłużyć na pochwałę. Bajka pomaga porozmawiać o zazdrości, gdy ktoś bliski zostaje wyróżniony.


W domu na skraju lasu mieszkało rodzeństwo: Mira i Bruno. Mira potrafiła długo przyglądać się jednej rzeczy. Bruno w tym czasie zdążył już sprawdzić trzy inne i oznajmić, że na wszystkich zna się znakomicie. Oboje lubili pomagać babci w ogrodzie, zwłaszcza gdy po pracy można było zjeść kromkę z miodem.

Pewnego majowego ranka babcia postawiła na schodku koszyk sadzonek. Chciała posadzić je przy starej jabłoni, za niską furtką. Między grządkami brakowało jeszcze ścieżki, po której mogłaby dojść z konewką.

— Mira dobrze rozpoznała sadzonki. Dziś rozplanuje grządki — powiedziała babcia i podała wnuczce klucz do furtki.

Bruno wyciągnął rękę, ale klucz już zabrzęczał w dłoni siostry. Dostał za to szczotkę i wiadro z pustymi doniczkami. Jeszcze wczoraj pokazywał Mirze, jak przeskakiwać kałużę. Teraz ona miała klucz, a on zaschnięte błoto do szorowania.

— Ja bym to wszystko rozplanował szybciej — mruknął.

Babcia poszła do kuchni nastawić zupę. Mira uklękła przy koszyku i zaczęła układać patyczki z nazwami roślin. Bruno szorował tak energicznie, że piana przeskoczyła przez brzeg wiadra. Najbardziej ubrudziła mu ten but, który przed chwilą starannie wytarł.

Potem zobaczył płaskie kamienie ułożone pod płotem. Wymyślił, że sam zrobi ścieżkę. Kiedy babcia wróci, na pewno najpierw zauważy jego robotę. Nie zapytał Miry o plany. Zaniósł największy kamień prosto pod jabłoń.

Drugi położył obok, trzeci trochę dalej. Przy czwartym musiał przesunąć patyczek z napisem „szałwia”. Przy piątym przewrócił koszyk. Korzenie sadzonek wysypały się na ziemię jak jasne, splątane nitki.

Mira podbiegła i chwyciła dwie rośliny, zanim przygniótł je kamień. Bruno odstawił ciężar. Na jego spodniach została szeroka smuga ziemi.

— Tu miały rosnąć kwiaty. Ścieżkę zaznaczyłam sznurkiem — powiedziała Mira.

Sznurek rzeczywiście leżał tuż obok. Bruno uznał wcześniej, że to porzucone sznurowadło. Teraz wolałby, żeby choć trochę przypominał sznurowadło, ale miał dobre dwa metry.

Przez chwilę zbierali sadzonki bez słowa. Mira poprawiała ich korzenie, a Bruno ostrożnie wkładał ziemię do doniczek. Jednej roślinie urwał się liść. Chłopiec położył go sobie na kolanie i wygładził palcem.

— Chciałem, żeby babcia też mnie pochwaliła — powiedział w końcu.

Mira zerknęła na kamienie. Największego sama nie potrafiłaby unieść. Przesunęła koniec sznurka, żeby ścieżka zakręcała przy jabłoni, i zrobiła miejsce obok siebie.

— To ułóżmy ją razem. Ty niesiesz, ja pokazuję gdzie.

Bruno skinął głową. Tym razem przed każdym kamieniem czekał na znak. Przy wąskim zakręcie sam zaproponował dwa mniejsze zamiast jednego wielkiego. Mira sprawdziła przejście z pustą konewką. Zmieściła się nawet z łokciem wystawionym tak szeroko, jak robiła to babcia.

Zostało posadzić kwiaty. Między szałwią a nagietkami znaleźli małą sadzonkę o srebrzystych dzwoneczkach. Babcia od lat trzymała ją przy jabłoni, lecz dzieci nigdy nie widziały, żeby kwitła.

Bruno podtrzymał łodyżkę, a Mira przysypała korzenie. Gdy polali ziemię wodą, jeden dzwoneczek zadźwięczał. Cichutko, lecz wyraźnie. Potem drugi. Nie było wiatru. Rodzeństwo spojrzało na siebie i zamilkło, żeby niczego nie przegapić.

Babcia przyszła z trzema kromkami. Przeszła nową ścieżką, obejrzała sadzonki i uśmiechnęła się do obojga. Bruno przesunął się na schodku, robiąc siostrze miejsce. Klucz od furtki położyli między sobą, obok talerza. Nie musiał już leżeć w niczyjej kieszeni.

Jedli powoli. Za furtką krople spływały z liści, srebrne kwiaty milkły, a na nowej ścieżce ogrzewały się dwa zupełnie ubłocone buty Bruna.


Morał

Łatwiej zrobić coś dobrego razem, gdy powiemy, na czym nam zależy.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.