Felek przygotowuje podwórkowy teatrzyk, lecz przypadkowo rozdarta kurtyna przerywa pracę. Bajka pomaga porozmawiać o złości, gdy coś ważnego zostaje zepsute, i o wspólnym naprawianiu szkody.
Kot Felek od rana budował teatrzyk na podwórku. Z pudełka zrobił scenę, z czerwonej bibuły kurtynę, a z drewnianej łyżki króla. Król miał wąsy tak wielkie, że trochę zasłaniały mu koronę.
Zosia miała przynieść widzom stołeczki. Niosła właśnie dwa naraz, kiedy zahaczyła nogą o sznurek kurtyny. Rozległo się ciche „trrrrach”. Czerwona bibuła pękła od góry do dołu.
Felek zeskoczył ze skrzynki. Ogon zrobił mu się gruby jak szczotka.
— Cały ranek nad tym siedziałem!
Zosia odstawiła stołeczki.
— Przepraszam. Nie zauważyłam sznurka.
Kot odwrócił się do ściany. Przez chwilę słychać było tylko, jak sąsiadka trzepie chodniczek. Potem Felek zerknął na teatrzyk. Bez kurtyny król wyglądał, jakby czekał w kolejce po ziemniaki.
— Chcę ją naprawić — mruknął. — Ale jeszcze jestem zły.
— Mogę potrzymać brzegi? — zapytała Zosia.
Felek kiwnął głową. Przyniósł klej i papierowe kwiaty, które wyciął na dekorację. Posmarował pierwszy kwiatek, przycisnął go mocno i odkrył, że przykleił sobie łapę do stołu.
Popatrzył na Zosię. Zosia zacisnęła usta.
— Możesz się śmiać — westchnął. — Tylko najpierw mnie odklej.
Roześmiali się oboje. Potem zakleili rozdarcie rzędem kwiatów, a sznurek przywiązali wyżej, żeby nikt już o niego nie zahaczył.
Gdy klej wysechł, jeden papierowy kwiatek nagle zapachniał prawdziwą różą. Felek aż kichnął. Zosia zajrzała za pudełko, lecz żadnej róży tam nie było.
Kot delikatnie rozsunął naprawioną kurtynę. Postanowił jej nie wymieniać. Zosia usiadła obok sceny, gotowa podawać kukiełki, a król z łyżki ukłonił się pierwszemu widzowi.
Morał
Nie trzeba od razu przestać się złościć, żeby zacząć razem coś naprawiać.









Napisz kilka słów