Lusia ma powitać gości w wiejskiej świetlicy, ale na widok krzeseł traci odwagę i prosi Helenę o wspólny występ. Bajka dotyka lęku przed występowaniem i pokazuje ulgę, jaką może przynieść obecność kogoś bliskiego.
W wiejskiej świetlicy szykowano jesienny wieczorek. Alpaka Lusia miała powitać gości, a potem zaprosić wszystkich na pieczone jabłka. W domu powiedziała swoje trzy zdania bez pomyłki. Teraz jednak patrzyła na rzędy krzeseł i przełykała ślinę.
— Nie wyjdę. Wszyscy będą na mnie patrzeć — szepnęła do kozy Heleny, która ustawiała talerzyki.
— To wyobraź sobie, że na krzesłach siedzą warzywa — poradziła Helena.
Lusia zerknęła na drzwi. Właśnie wszedł sołtys w zielonym kapeluszu.
— Ale pan kapusta może się obrazić.
Helena odstawiła talerzyki. Usiadła obok Lusi, zamiast dalej krzątać się po sali.
— Wolisz, żebym stanęła przy tobie?
Lusia skinęła głową, ale po chwili pokręciła nią znowu. Sama nie wiedziała. Helena cierpliwie czekała, a z kuchni pachniało cynamonem.
— Powiedz pierwsze zdanie. Ja powiem drugie — zaproponowała w końcu Lusia.
Przećwiczyły powitanie przy pustych krzesłach. Za pierwszym razem Lusia zaprosiła wszystkich na „pieczone kapelusze”. Za drugim Helena zapomniała własnego zdania. Dopiero za trzecim poszło gładko.
Kiedy goście usiedli, wiatr przycisnął do okna złoty liść. Liść rozjarzył się łagodnym światłem, choć za szybą zapadł już zmierzch. Lusia zauważyła go i przysunęła się do Heleny.
— Dobry wieczór — zaczęła koza.
Lusia nabrała powietrza. Powiedziała swoje zdanie cicho, lecz wyraźnie. Potem obie zaniosły jabłka na stoły.
Na koniec Lusia usiadła przy oknie. Helena podała jej talerzyk. Sołtys zdjął zielony kapelusz, a Lusia odetchnęła: żadna kapusta nie została na sali.
Morał
Nie trzeba robić wszystkiego samemu, żeby zrobić coś odważnego.







Napisz kilka słów