Franek i babcia przygotowują podwieczorek, podczas którego chłopiec może spędzić czas sam na sam z mamą. Bajka dotyka tęsknoty za uwagą rodzica po narodzinach młodszego rodzeństwa.
Odkąd urodziła się Hania, Franek najczęściej oglądał mamę zza jej ramienia. Kiedy chciał pokazać rysunek, siostra akurat płakała. Kiedy prosił o spacer, potrzebowała mleka. Tego popołudnia zwinął obrazek i wsunął go za kalosze.
Babcia znalazła go tam, szukając parasola. Mieszkali w wiosce przy starym młynie, a jesienny deszcz potrafił zaskoczyć nawet kury.
— Ładny statek — powiedziała.
— To nasz młyn. Mama jeszcze nie widziała.
Babcia usiadła obok Franka na schodku. Nie spieszyła się, chociaż w kuchni czekało ciasto z jabłkami, a babcia bardzo nie lubiła, kiedy ciasto czekało samotnie.
— Chciałbym choć raz mieć mamę tylko dla siebie.
— Powiedzmy jej o tym — zaproponowała.
Mama wysłuchała Franka, trzymając Hanię przy piersi. Potem umówili się: po karmieniu babcia zostanie z małą, a mama i Franek zaniosą podwieczorek do młyna. Właściciel pozwalał sąsiadom siadać przy wielkim oknie nad strugą.
Franek pomagał pakować ciasto. Przez pomyłkę włożył do koszyka tarkę zamiast serwetek.
— Do tarcia okruszków? — spytała babcia i zamieniła ją na właściwy pakunek.
Przy młynie wiatr poruszał żółtymi liśćmi. Gdy mama rozwinęła rysunek, namalowane koło młyńskie powoli się obróciło. Tylko raz. Franek dotknął papieru, a mama przysunęła krzesło, żeby lepiej zobaczyć.
Jedli ciasto i oglądali wszystkie narysowane okna. Nikt ich nie poganiał.
Wracając, Franek poprosił, żeby jutro znów usiedli razem, choćby w kuchni. Potem odłożył dla babci największy kawałek ciasta. Dla Hani narysował małe okienko obok swojego.
Morał
W rodzinie może znaleźć się czas na bycie razem i na chwilę tylko we dwoje.






Napisz kilka słów