Miś Tobiasz boi się wysokości, ale kiedy na skalnej półce utyka małe smoczę, tylko on może się do niego wspiąć. Historia o strachu i o tym, że odwaga nie znaczy, że się nie boimy. Pomaga porozmawiać z dzieckiem o próbowaniu nowych rzeczy.
Miś Tobiasz mieszkał u stóp Smoczej Góry i bardzo lubił smoki. Lubił patrzeć, jak krążą nad szczytem, jak suszą pranie ciepłym oddechem i jak kichają iskrami, kiedy zjedzą za dużo pieprzu. Nie lubił tylko jednego: wysokości. Na drabinę wchodził najwyżej do trzeciego szczebla, a i to z zamkniętymi oczami.
W ciepłe wiosenne popołudnie nad górą rozległ się płaczliwy pisk. Na wąskiej skalnej półce, wysoko nad doliną, siedziało małe smoczę. Skrzydła miało jeszcze miękkie i pomięte. Pierwszy raz wyszło z gniazda i doszło za daleko. Teraz bało się skoczyć.
Mama smoczyca krążyła nad półką, ale była za duża, żeby na niej wylądować. Inne smoki też próbowały i odlatywały z niczym. Półka była wąska, a smoczę piszczało coraz głośniej.
Tobiasz spojrzał na skalną ścieżkę, która prowadziła w górę. Była stroma i kręta. Kolana zrobiły mu się miękkie jak budyń. Wziął jednak słoik miodu, bo z miodem wszystko wydawało mu się łatwiejsze, i zaczął się wspinać. Nie patrzył w dół. Liczył kroki i co dziesiąty odpoczywał.
Gdy dotarł do półki, usiadł obok smoczęcia, ale nie za blisko.
– Ja też się boję. Całą drogę się bałem.
Smoczę przestało piszczeć i spojrzało na niego zdziwione. Nie wiedziało, że ktoś tak duży może się bać. Tobiasz otworzył słoik i podsunął mu łyżkę miodu. Siedzieli chwilę, aż smoczę przestało drżeć.
Potem Tobiasz pokazał mu mamę, która krążyła tuż pod półką.
– Ona cię złapie. Wystarczy rozłożyć skrzydła i zrobić jeden krok.
Smoczę rozłożyło skrzydła. Zrobiło krok. Przez chwilę spadało, a potem wiatr wypełnił jego skrzydła i poniósł je prosto do mamy.
Tobiasz został na półce sam, z pustym słoikiem. Dopiero teraz spojrzał w dół i zrobiło mu się słabo. Na szczęście nie musiał schodzić. Mama smoczyca podleciała, delikatnie złapała go za kołnierz i zniosła do doliny.
Odtąd smoczę przylatuje do Tobiasza co niedzielę. Zawsze przynosi mu w łapkach coś znalezionego w chmurach: raz piórko, raz bardzo okrągły kamyk.
Morał
Odwaga to nie brak strachu, tylko krok zrobiony mimo niego.






Napisz kilka słów