Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Szelestki i nocny odkurzacz

Pewnej nocy obudził mnie dziwny hałas.

Najpierw usłyszałem ciche:

– Bzzzz…

Potem trochę głośniejsze:

– BZZZZZZ…

A na końcu coś uderzyło w drzwi naszego legowiska.

Łup!

Otworzyłem oczy i usiadłem na posłaniu.

– Frotek? – szepnąłem.

Nikt nie odpowiedział.

– Frotek, przestań hałasować.

Z ciemnego kąta dobiegło mnie senne mruczenie.

– To nie ja. Ja hałasuję inaczej.

To była prawda. Frotek zwykle przewracał puszki, tłukł talerze albo wpadał do wiadra. Nigdy nie wydawał dźwięku przypominającego wielkiego, rozgniewanego komara.

Znowu rozległo się buczenie.

– Bzzzzzz…

Tym razem coś przejechało tuż obok wejścia do naszej kryjówki.

Mignęły mi dwa zielone światełka.

– Widziałeś? – wyszeptałem.

Frotek natychmiast przestał udawać, że śpi.

– Oczywiście.

– Co to było?

– Potwór.

Powiedział to tak spokojnie, jakby informował mnie, że na śniadanie będzie ser.

– Jaki potwór?

– Okrągły. Czarny. Świeci oczami i warczy.

– Może powinniśmy zawołać Gustawa?

Frotek prychnął.

– Po co? Sami sobie poradzimy. Jesteśmy młodzi, szybcy i niezwykle odważni.

W tej samej chwili hałas pojawił się ponownie.

Czarna rzecz wjechała do pokoju i ruszyła prosto na nasze legowisko.

Frotek wskoczył mi na głowę.

– Ratuj się! – wrzasnął.

– Zejdź ze mnie!

Rzuciliśmy się do ucieczki. Okrągły potwór podążał za nami, wciągając okruszki, kurz i kawałki papieru.

Schowaliśmy się pod szafką.

Maszyna zatrzymała się tuż przed nami.

Buczała złowrogo, a jej zielone światełka mrugały w ciemności.

– On nas widzi – szepnął Frotek.

– Może odejdzie.

– Takie stworzenia nigdy nie odchodzą. One czekają, aż ofiara zaśnie.

Po chwili potwór obrócił się i odjechał w stronę kuchni.

Frotek ostrożnie wyjrzał spod szafki.

– Musimy go pokonać.

– Przed chwilą siedziałeś mi na głowie.

– To był manewr obserwacyjny.

– Krzyczałeś: „Ratuj się!”.

– Chciałem sprawdzić, czy dobrze słyszysz w sytuacji zagrożenia.

Opuściliśmy kryjówkę i ruszyliśmy za potworem. Staraliśmy się zachować bezpieczną odległość.

Maszyna wjechała do kuchni pani Bukowskiej, okrążyła stół, zebrała kilka okruszków i uderzyła w nogę krzesła.

– Niezbyt mądry ten potwór – zauważyłem.

– Może ma bardzo twardą głowę.

Frotek podniósł z podłogi kawałek herbatnika i rzucił go przed maszynę.

Potwór natychmiast ruszył w jego stronę.

Herbatnik zniknął pod czarnym brzuchem.

– Zjadł go! – zawołałem.

– Jest wszystkożerny – powiedział Frotek. – Dobrze, że nie rzuciłem mu całego ciastka.

Maszyna zaczęła obracać się w naszym kierunku.

– Uciekaj!

Pobiegliśmy korytarzem. Potwór ruszył za nami.

Skręciliśmy w lewo.

On także skręcił.

Skręciliśmy w prawo.

On również.

Frotek przyspieszył.

– Dlaczego on nas goni?!

– Bo nakarmiłeś go herbatnikiem!

– Może chce jeszcze jednego!

– Albo chce zjeść nas!

Dotarliśmy do schodów prowadzących do piwnicy. Zbiegliśmy na dół i wpadliśmy do kryjówki starego Gustawa.

Gustaw spał na swojej stercie szmat. Kocia obroża, którą odebrał Buraskowi, wisiała na gwoździu nad jego posłaniem. Obok leżał świąteczny sweterek z reniferami.

– Gustaw! – zawołaliśmy jednocześnie.

Stary Szelestek otworzył jedno oko.

– Pali się?

– Gorzej! – odpowiedział Frotek. – W bloku grasuje potwór.

Gustaw otworzył drugie oko.

– Duży?

– Mniej więcej taki – Frotek pokazał łapkami szerokość maszyny.

– To niewielki.

– Ale jest bardzo płaski – dodałem.

– Ma świecące oczy – powiedział Frotek.

– I zjada wszystko, co znajdzie na podłodze.

Gustaw powoli usiadł.

– Wszystko?

– Okruszki, kurz, papier…

– Kapcie też?

– Tego nie sprawdzaliśmy.

Gustaw przez chwilę się zastanawiał.

– Prowadźcie.

Wróciliśmy na górę. Potwór nadal krążył po mieszkaniu pani Bukowskiej.

Gustaw podszedł do niego bez odrobiny strachu.

– Uważaj! – ostrzegłem.

Maszyna uderzyła Gustawa w łapę, zatrzymała się, obróciła i pojechała w drugą stronę.

Stary Szelestek pokiwał głową.

– To nie potwór.

– A co? – zapytał Frotek.

– Samojezdny odkurzacz.

Zapadła cisza.

– Odkurzacz? – powtórzyłem.

– Ludzie używają go do sprzątania podłóg. Ten jeździ sam, dlatego pracuje także w nocy.

Frotek podszedł bliżej.

– Czyli nas nie zje?

– Jeśli nie jesteście kłębkiem kurzu, raczej nie.

Frotek przyjrzał się swojemu futru.

– Nie mam pewności.

Gustaw odwrócił się i ruszył w stronę piwnicy.

– Skoro sprawa wyjaśniona, wracam spać.

Wtedy Frotkowi zaświeciły się oczy.

Znałem ten błysk. Pojawiał się zawsze, gdy wpadał na pomysł, po którym ktoś tracił jedzenie, dywan albo ulubiony but.

– Zaczekaj – powiedział. – Skoro ten odkurzacz sam jeździ, możemy użyć go jako pojazdu.

Gustaw zatrzymał się.

– Nie możecie.

– Dlaczego?

– Bo to głupi pomysł.

– Głupie pomysły bywają najlepsze.

– Nigdy.

– Czasami.

– Bardzo rzadko.

Frotek już jednak wspinał się na czarną obudowę. Usiadł na środku i chwycił za niewielką wypukłość.

– Wsiadaj! – zawołał do mnie. – Jedziemy na nocną wycieczkę!

Nie powinienem był tego robić.

Naprawdę nie powinienem.

Ale odkurzacz wyglądał trochę jak królewski powóz. Tylko niższy, okrągły i bez koni.

Wskoczyłem obok Frotka.

Maszyna ruszyła.

– Naprzód! – krzyknął Frotek. – Szelestki nadjeżdżają!

Przejechaliśmy przez kuchnię, potem przez korytarz i salon. Odkurzacz skręcał bez ostrzeżenia, odbijał się od mebli i kilka razy zakręcił w miejscu.

– Jak się tym kieruje? – zapytałem.

– Jeszcze nie wiem!

– Myślałem, że wiesz!

– Mówiłem tylko, że możemy na nim jeździć!

Maszyna nagle przyspieszyła i wjechała pod kanapę.

Musieliśmy pochylić głowy, żeby nie zderzyć się z jej spodem.

– To nawet zabawne! – zawołał Frotek.

Wtedy odkurzacz wyjechał spod kanapy i ruszył prosto na stolik.

– Skręcaj! – wrzasnąłem.

– Nie mam kierownicy!

Uderzyliśmy w nogę stolika.

Na blacie zakołysał się wazon.

Najpierw w lewo.

Potem w prawo.

Znów w lewo.

Przez chwilę mieliśmy nadzieję, że się zatrzyma.

Nie zatrzymał się.

Wazon spadł na dywan.

Na szczęście był plastikowy, ale znajdująca się w nim woda rozlała się dookoła.

Odkurzacz natychmiast wjechał w kałużę.

Zabuczał dziwnie.

Zamrugał.

Zatrzymał się.

– Chyba zepsuliśmy potwora – powiedział Frotek.

– To nie jest potwór.

– Teraz już wygląda jak martwy potwór.

Z sypialni dobiegł nas głos pani Bukowskiej:

– Co tam się dzieje?

Zeskoczyliśmy z odkurzacza i ukryliśmy się za zasłoną.

Pani Bukowska weszła do salonu, zapaliła światło i spojrzała na przewrócony wazon, mokry dywan i nieruchomą maszynę.

– Znowu zepsuł się przy wodzie? – westchnęła. – Przecież ustawiłam mu zakaz wjazdu w ten kąt.

Podniosła odkurzacz i zaniosła go do kuchni.

Frotek wychylił głowę zza zasłony.

– Słyszałeś? To nie pierwszy raz.

– Czyli nie jesteśmy winni?

– Oczywiście, że nie.

– To my przewróciliśmy wazon.

– Wazon stał za blisko krawędzi.

– Wjechaliśmy w stolik.

– Stolik pojawił się na naszej drodze.

– Odkurzacz sam nie mógł skręcić.

– Właśnie. Winny jest odkurzacz.

Wróciliśmy do legowiska, zanim pani Bukowska zdążyła nas zauważyć.

Następnego dnia odkurzacz ponownie jeździł po mieszkaniu. Wyglądało na to, że wcale się nie zepsuł. Pani Bukowska dokładnie go wysuszyła i znów wysłała do pracy.

Frotek długo obserwował maszynę z bezpiecznej odległości.

– Jeszcze kiedyś na nim pojeździmy – powiedział.

– Nie.

– Założymy mu kierownicę.

– Nie.

– I siedzenie.

– Nie.

– Może Gustaw pożyczy nam swoją obrożę. Zrobimy z niej pas bezpieczeństwa.

– Frotek…

– Dobrze, dobrze. Na razie nie będziemy jeździć.

Wieczorem dowiedzieliśmy się jednak, że Frotek przywiązał do odkurzacza mały wózek z pudełka po herbacie. Twierdził, że od teraz maszyna będzie dostarczała nam jedzenie z kuchni.

Pierwsza dostawa składała się z jednej skarpetki, kłębka kurzu i martwego chrząszcza.

Frotek był bardzo zawiedziony.

Stary Gustaw natomiast zabrał skarpetkę do piwnicy. Powiedział, że będzie z niej świetna poduszka.

I pamiętajcie: odkurzacz służy do sprzątania, a nie do wożenia Szelestków. Nawet jeśli wygląda jak niewielki, bardzo powolny samochód.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.