Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Żabki i walczące byki

Na zielonej łące pełnej stokrotek, maków i dmuchawców żyły dwa wielkie byki.

Jeden nazywał się Łaciatek.

Drugi — Kosmacz.

Oba były ogromne.

Oba miały wielkie rogi.

I oba były przekonane, że to właśnie one powinny rządzić całą łąką.

Dlatego niemal codziennie urządzały zawody w przepychaniu się.

BUM!

TRACH!

TUP! TUP!

Ziemia aż drżała pod ich kopytami.

Wiewiórki siedziały na drzewach i kibicowały.

— Dawaj, Łaciatek!

— Nie, Kosmacz wygra!

Zajączki podskakiwały z emocji.

Tylko owce spokojnie skubały trawę.

— Meee…

— A może by tak mniej walczyć, a więcej jeść?

Ale nikt ich nie słuchał.

Niedaleko łąki znajdował się staw.

Mieszkały tam żabki.

Jedna z nich, zielona żabka o imieniu Plamka, wskoczyła na kamień.

— Patrzcie! Byki się znowu biją!

— Ooo! — zachwyciły się młode żabki.

— To będzie widowisko!

Plamka zaczęła nawet udawać spikera sportowego.

— Uwaga! Łaciatek naciera z lewej strony!

— Kosmacz odpowiada z prawej!

— Rogi w górę!

— Ogony w dół!

Żabki śmiały się tak bardzo, że jedna omal nie wpadła do wody.

Tylko starsza żabka Kasia nie wyglądała na rozbawioną.

— To wcale nie jest takie zabawne.

— Dlaczego? — zapytała Plamka.

— Bo ktoś może na tym ucierpieć.

— Ale przecież walczą tam, daleko!

— Właśnie.

— Więc co nam grozi?

Kasia westchnęła.

— A jeśli przegrany byk postanowi schować się tutaj?

Plamka wybuchnęła śmiechem.

— W naszym stawie?!

— Tak.

— To już prędzej owce nauczą się latać!

Tymczasem na łące walka trwała dalej.

BUM!

TRACH!

BĘC!

W końcu Łaciatek przegrał.

Miał guza na czole.

Drugiego na boku.

I chyba jeszcze trzeciego na honorze.

— Oj… — jęknął.

— Potrzebuję zimnej kąpieli.

Rozejrzał się.

I zobaczył staw.

— Idealnie!

I ruszył prosto w jego stronę.

— O nie… — szepnęła Kasia.

— O tak… — odpowiedziała Plamka, która właśnie przestała się śmiać.

CHLUP!

Byk wskoczył do stawu.

Woda prysnęła na wszystkie strony.

Małe żabki wylądowały w sitowiu.

Jedna rybka ze zdziwienia zrobiła aż trzy bąbelki.

Potem Łaciatek zaczął się taplać.

CHLAP!

CHLUP!

PLUSK!

Woda zrobiła się mętna.

Trzciny się kołysały.

A kilka żabich domków zostało całkiem zniszczonych.

— Mówiłam — westchnęła Kasia.

— Miałaś rację — przyznała Plamka.

— I nawet owce nie nauczyły się latać.

Wieczorem żabki wspólnie naprawiały swoje domki.

A Plamka już nikogo nie wyśmiewała.

Zamiast tego powiedziała:

— Czasem coś wygląda na bardzo odległy problem.

— Ale jeśli nie pomyślimy o skutkach, może nagle znaleźć się tuż obok nas.

Kasia uśmiechnęła się.

— Właśnie dlatego warto słuchać mądrych rad.

A Łaciatek?

Gdy poczuł się lepiej, przeprosił żabki za cały bałagan.

Nawet pomógł im przynieść kilka dużych kamieni do odbudowy domków.

Bo choć był wielki i silny, zrozumiał, że trzeba uważać, żeby przez własne kłopoty nie sprawiać problemów innym.

I od tamtej pory na łące było trochę mniej walk…

a trochę więcej spokoju.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.