Basia obudziła się pewnego majowego ranka i od razu podbiegła do okna.
Spojrzała do ogrodu.
I aż otworzyła buzię ze zdziwienia.
Pośrodku trawnika stało wysokie drzewko ozdobione kolorowymi wstążkami.
Czerwonymi.
Niebieskimi.
Żółtymi.
I jeszcze takimi, które wiatr pięknie rozwiewał na wszystkie strony.
— Ojej! — wykrzyknęła. — Kto posadził drzewo przez noc?!
Natychmiast pobiegła do kuchni.
— Babciu! Babciu! Widziałaś to?!
Babcia właśnie mieszała herbatę.
— Jeśli masz na myśli ten piękny maj w ogrodzie, to oczywiście.
— Ten co?!
— Maj.
— To drzewo ma imię?
Babcia aż zachichotała.
— Nie, kochanie. Tak nazywa się ten zwyczaj.
Basia usiadła przy stole.
— Ale skąd ono się tam wzięło?
— Postawił je Łukasz.
— Chłopak Dominiki?!
— Właśnie ten.
Basia zamrugała.
— I po co on taszczył drzewo przez pół nocy?
Babcia uśmiechnęła się tajemniczo.
— Bo bardzo lubi twoją siostrę.
— To nie mógł jej kupić czekolady?
— Widocznie uznał, że drzewo będzie bardziej romantyczne.
— Chyba bardziej ciężkie — stwierdziła Basia.
Babcia postawiła przed nią kubek kakao i kromkę chleba z dżemem.
— Chcesz usłyszeć, skąd wziął się ten zwyczaj?
— Pewnie!
Babcia zaczęła opowiadać.
— Dawno temu żyła piękna dziewczyna o imieniu Ewa.
— Piękniejsza od Dominiki?
— Dominika jest moją wnuczką, więc odpowiem: nie.
Basia roześmiała się.
— W Ewy zakochał się młody drwal Tomek.
Był pracowity, uczciwy i bardzo ją kochał.
Ale ojciec Ewy był surowy.
— Jeśli chcesz poślubić moją córkę — powiedział — najpierw musisz zarobić na własne gospodarstwo.
Tomek westchnął.
To było bardzo trudne zadanie.
Zanim jednak wyjechał do pracy, zrobił coś niezwykłego.
Ściął wysokie drzewko.
Ozdobił je kolorowymi wstążkami.
I postawił przed domem Ewy.
Tak wysokie, że było je widać z drugiego końca wioski.
— Po co? — zapytała Basia.
— Żeby wszyscy wiedzieli, że Ewa jest jego ukochaną.
— Czyli taki wielki list miłosny?
— Dokładnie.
— Tylko dużo cięższy.
— Zdecydowanie cięższy.
Przez cały rok ludzie patrzyli na drzewko.
Aż pewnego dnia Tomek wrócił.
Miał własne gospodarstwo.
I zgodnie z obietnicą poślubił Ewę.
Od tamtej pory młodzi chłopcy zaczęli stawiać swoim ukochanym majowe drzewka.
Basia słuchała z otwartą buzią.
— Czyli Łukasz też chce poślubić Dominikę?!
Babcia wzruszyła ramionami.
— Kto wie? Może kiedyś.
W tej samej chwili do kuchni weszła Dominika.
Jeszcze zaspana.
Jeszcze niczego nieświadoma.
Basia zerwała się z krzesła.
— DOMINIKA! BĘDZIE WESELE!
— Co?!
— Łukasz przyniósł ci drzewo!
— Jakie drzewo?
— ŚLUBNE!
Dominika spojrzała na babcię.
Babcia tylko niewinnie popijała herbatę.
Kilka minut później obie siostry stały przy oknie.
Dominika patrzyła na kolorowe wstążki.
I nie mogła przestać się uśmiechać.
A Basia?
Basia już zastanawiała się, jaką sukienkę założy na wesele.
Mimo że nikt jeszcze żadnego wesela nie planował.
A jeśli kiedyś rano zobaczysz w ogrodzie drzewko ozdobione kolorowymi wstążkami… najpierw zapytaj babcię, co oznacza. A dopiero potem planuj wesele!






Napisz kilka słów