W starym domu mieszkało mnóstwo myszek.
Miały tam wszystko, czego potrzebowały: okruszki chleba, kawałeczki sera i ciepłe norki w ścianach.
Był tylko jeden problem.
Ogromny.
Puszysty.
Wąsaty.
I miał cztery łapy.
To był kot Pręgus.
Pręgus uwielbiał skradać się tak cicho, że myszki nigdy nie wiedziały, kiedy pojawi się za ich plecami.
Dlatego wszystkie żyły w ciągłym strachu.
Pewnego dnia młody myszek o imieniu Filutek postanowił coś z tym zrobić.
Rozesłał zaproszenia po całym domu.
Na kawałkach papieru napisał:
„Wielkie Mysie Zebranie! Ważna sprawa! Będzie ser!”
Na wieść o serze przyszły oczywiście wszystkie myszy.
Nawet te, które zwykle nigdy nie wychodziły z norek.
W pierwszym rzędzie siedział stary dziadek Bronisław.
Miał siwe wąsy, okulary z kapselka i laskę z patyczka po lizaku.
— No dobrze, młodzieńcze — mruknął. — Słyszałem już sto planów na kota. Jeden był o rakiecie, drugi o katapulcie, a trzeci o przebraniu kota za kurę. Żaden nie zadziałał.
— Mój plan jest lepszy! — oznajmił dumnie Filutek.
Wszystkie myszki ucichły.
Nie było słychać nawet chrupania sera.
Filutek wspiął się na pudełko po herbatnikach i zaczął przemowę:
— Drodzy przyjaciele! Wszyscy boimy się kota. Ale wymyśliłem sposób, żebyśmy zawsze wiedzieli, kiedy nadchodzi!
— Jak? — zapytało kilka myszek jednocześnie.
— To bardzo proste! — powiedział Filutek. — Musimy zawiesić kotu dzwoneczek na szyi!
Przez chwilę panowała cisza.
Potem wybuchł taki hałas, że aż kurz posypał się z sufitu.
— Genialne!
— Niesamowite!
— Jakie mądre!
— Czemu nikt wcześniej na to nie wpadł?!
Jedna myszka zaczęła nawet tańczyć.
Inna krzyknęła:
— Koniec z chowaniem się pod szafą!
Dziadek Bronisław podrapał się po nosie.
— Hmmm…
Potem stuknął laską o podłogę.
— Cisza!
Wszystkie myszy natychmiast zamilkły.
Nawet ta, która właśnie tańczyła.
— Muszę przyznać — powiedział dziadek. — Plan jest naprawdę świetny.
Filutek wypiął dumnie pierś.
— Wiedziałem!
— Ale mam jedno malutkie pytanie…
— Jakie?
— Kto zawiesi ten dzwoneczek kotu?
Zapadła cisza.
Bardzo długa cisza.
Tak długa, że gdzieś w kącie mucha zdążyła trzy razy ziewnąć.
Myszki patrzyły po sobie.
Jedna nagle zaczęła oglądać własny ogon.
Druga udawała, że bardzo interesuje ją sufit.
Trzecia powiedziała:
— Ja bym chętnie, ale chyba mam dziś ważne sprzątanie norki.
— A ja muszę policzyć okruszki sera.
— A ja… eee… jestem uczulona na koty!
Filutek też spuścił uszy.
Bo rzeczywiście…
Sam pomysł był łatwy.
Ale wykonanie?
To już zupełnie inna sprawa.
W końcu dziadek Bronisław uśmiechnął się pod wąsem.
— Widzicie, moje myszki. Dobry pomysł to dopiero początek. Najtrudniej jest znaleźć kogoś, kto odważy się go wykonać.
Wszystkie pokiwały głowami.
A kot Pręgus?
Jak się później okazało, przez cały czas drzemał za piecem i nawet nie wiedział, że właśnie omal nie dostał dzwoneczka.
Chociaż gdyby się dowiedział, pewnie śmiałby się głośniej niż wszystkie myszy razem.
A morał tej historii jest prosty: łatwo wymyślać wielkie plany, ale prawdziwa odwaga zaczyna się wtedy, gdy trzeba je naprawdę wykonać.









Napisz kilka słów