Dawno, dawno temu było sobie wielkie jezioro.
A w tym jeziorze mieszkała Królowa Perława.
Miała długie srebrzyste włosy, błyszczący ogon i koronę z perełek oraz muszelek.
Wszystkie rybki bardzo ją kochały.
Powinna więc być szczęśliwa…
ale nie była.
Każdego dnia nad jezioro przychodził młody książę.
Siadał na pomoście i łowił ryby.
Królowa Perława powinna się na niego złościć.
Przecież zabierał rybki z jej jeziora!
Ale zamiast gniewu…
czuła coś zupełnie innego.
Zakochała się w nim.
Często podpływała blisko brzegu i ukradkiem go obserwowała.
Książę był miły, spokojny i zawsze wypuszczał najmniejsze rybki z powrotem do wody.
— Och… gdybym tylko mogła z nim porozmawiać… — wzdychała Królowa.
W końcu wpadła na pomysł.
Trochę szalony.
Trochę niebezpieczny.
Ale serce podpowiadało jej, że warto.
Pewnego ranka przemieniła się w małą złotą rybkę.
Miała lśniące łuski i oczy błękitne jak letnie niebo.
Kiedy książę zarzucił sieć…
Królowa Perława sama do niej wpłynęła.
— Ooo! — zdziwił się książę. — Jaka piękna rybka!
Przyjrzał się jej uważnie.
I nagle zrobiło mu się jej szkoda.
— Nie mogę cię zjeść — powiedział łagodnie.
Poprosił służbę o wielką miskę z czystą wodą i umieścił w niej złotą rybkę.
Od tej pory codziennie siedział obok niej.
Opowiadał jej o swoich marzeniach.
O zamku.
O dzieciństwie.
O tym, że czasem czuje się samotny.
A złota rybka słuchała go bardzo uważnie.
Każdej nocy, gdy książę zasypiał, działo się coś magicznego.
Rybka zamieniała się z powrotem w piękną Królową Perławę.
Siadała obok księcia.
Gładziła go po włosach i śpiewała ciche, spokojne piosenki.
Tak piękne, że nawet księżyc zatrzymywał się na chwilę nad jeziorem, żeby posłuchać.
Pewnej nocy książę obudził się.
Usłyszał śpiew.
Poczuł delikatny dotyk na włosach.
Nie otworzył jednak oczu.
Bał się, że jeśli się poruszy…
magia zniknie.
Ale od tej chwili każdego wieczoru czekał na tajemniczą dziewczynę.
I z każdym dniem zakochiwał się coraz bardziej.
W końcu pewnej nocy zebrał się na odwagę.
Odwrócił się szybko i zobaczył Królową Perławę.
Aż zabrakło mu słów.
Była piękniejsza niż wszystkie gwiazdy odbijające się w jeziorze.
Królowa przestraszyła się.
Myślała, że książę się rozgniewa.
Ale on tylko się uśmiechnął.
— To ty… moja złota rybka?
Królowa skinęła głową.
I opowiedziała mu całą prawdę.
Książę był tak szczęśliwy, że od razu chwycił ją za rękę.
— Już dawno cię pokochałem — powiedział. — Czy zostaniesz moją żoną?
Królowa Perława uśmiechnęła się.
— Tak.
I wtedy nad jeziorem odbyło się najpiękniejsze wesele, jakie kiedykolwiek widziano.
Tańczyły rybki.
Śpiewały ptaki.
A księżyc odbijał się w wodzie jak wielka srebrna latarnia.
I od tamtej pory książę już nigdy nie łowił ryb dla zabawy.
Bo nauczył się, że każde stworzenie ma swoje serce i swoją historię







Napisz kilka słów