Wesele Królowej Perławy i księcia było najpiękniejszym weselem w całym królestwie.
Tańczyli rycerze.
Śpiewały ptaki.
A rybki w jeziorze robiły takie pluski, że aż wszyscy goście byli mokrzy po kolana.
Świętowano przez wiele dni i nocy.
Ale potem muzyka ucichła i zaczęło się zwyczajne życie w zamku.
Na początku wszystko było wspaniale.
Książę i jego żona spacerowali po ogrodach, jedli wspólne śniadania i wieczorami patrzyli na gwiazdy.
Ale po pewnym czasie książę zauważył coś dziwnego.
Królowa Perława stawała się coraz smutniejsza.
Była coraz słabsza.
Prawie nic nie jadła.
I z dnia na dzień robiła się coraz bledsza.
— Co się dzieje? — martwił się książę.
Ale Królowa sama tego nie rozumiała.
W końcu książę postanowił odwiedzić starą wiedźmę mieszkającą na skraju lasu.
Wiedźma wysłuchała go i prychnęła.
— No przecież to ryba! — powiedziała. — Ryba potrzebuje wody!
— Ale przecież mieszka w zamku! — odpowiedział książę.
— A ryba nie jest zupą, żeby mieszkała w garnku — burknęła wiedźma.
Książę aż zamrugał ze zdziwienia.
— Czy pomoże jej powrót do jeziora?
Wiedźma pokręciła głową.
— Nie może wrócić do starego jeziora. Tam jest już nowa królowa ryb.
Książę posmutniał.
Ale nagle…
wpadł na pomysł.
— W takim razie zrobię jej nowe jezioro!
Wrócił do zamku i od razu pobiegł na łąkę za pałacem.
Doradcy patrzyli zdziwieni.
— Wasza Wysokość… może zatrudnimy robotników?
Ale książę pokręcił głową.
— Dla mojej żony zrobię to sam.
I zaczął kopać.
Kopał rano.
Kopał wieczorem.
Kopał nawet wtedy, gdy kura z zamkowego podwórka próbowała urządzić sobie kąpiel w wykopanym dole.
Ludzie patrzyli z daleka i szeptali:
— Chyba oszalał…
— Albo szuka skarbu…
— Albo wielkiej marchewki…
Ale książę nie przestawał.
Aż pewnego dnia…
chlup!
Z ziemi wytrysnęła woda.
Najpierw mały strumyczek.
Potem większy.
A potem…
FUUUSZ!
Woda zaczęła szybko wypełniać wielki dół.
— Udało się! — krzyknął książę.
Pobiegł do zamku po swoją żonę i zaniósł ją nad nowe jezioro.
Kiedy tylko Królowa Perława zanurzyła stopy w wodzie…
od razu się uśmiechnęła.
Policzki zrobiły się różowe.
Oczy znów błyszczały.
A po chwili śmiała się tak radośnie, że aż rybki wyskakiwały z wody z zachwytu.
Od tej pory codziennie odwiedzała swoje jezioro.
Pływała w nim, odpoczywała i rozmawiała z rybkami.
A książę siedział obok na pomoście i machał nogami nad wodą.
Czasem nawet wpadał do jeziora przez przypadek.
Albo… prawie przez przypadek
I tak oboje żyli długo i szczęśliwie.
Bo prawdziwa miłość to nie tylko wielkie wesele i piękne słowa.
To także troska o drugą osobę…
i kopanie ogromnego jeziora, jeśli trzeba







Napisz kilka słów