Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Trzy babcie i tajemnicza panna młoda

Młody król zachwyca się chusteczką, która spadła mu pod nogi z balkonu, całe miasto myśli, że szuka panny młodej, a trzy babcie ukrywają, kto naprawdę ją wyhaftował. Zabawna historia o ocenianiu po pozorach i o tym, że talent nie ma wieku.


W małym domku z zielonym balkonikiem mieszkały trzy babcie. Pelagia miała sześćdziesiąt siedem lat, Józefa siedemdziesiąt pięć, a Antoninka aż dziewięćdziesiąt cztery. Pelagia piekła, Józefa podlewała pelargonie, a Antoninka haftowała. Haftowała tak pięknie, że kwiaty na jej chusteczkach wyglądały, jakby zaraz miały zapachnieć.

Babcie najbardziej lubiły siedzieć na balkoniku i patrzeć, kto idzie ulicą. Kiedy przechodził tamtędy młody król, Antoninka wychyliła się, żeby go lepiej zobaczyć, i chusteczka wyfrunęła jej z rąk prosto na jego but.

Król podniósł ją i oniemiał. W rogu wyszyta była jaskółka tak lekka, że miał ochotę ją wypuścić.

– Kto to wyhaftował? – zawołał w górę.

Babcie spojrzały po sobie. Słyszały, że w zamku szukają kogoś, kto wyszyje nowy sztandar na jesienne święto. Słyszały też, że całe miasto jest pewne, iż król szuka panny młodej, bo ciągle o kogoś wypytuje. Przestraszyły się, że kiedy zobaczy dziewięćdziesięcioczteroletnią hafciarkę, odda chusteczkę i pójdzie sobie.

– Nasza panna. Bardzo nieśmiała – odpowiedziała Pelagia.

Od tej chwili król przychodził codziennie. Przynosił jedwab, złote nici i wzory. Babcie odbierały je przez uchylone drzwi i oddawały gotowe kawałki sztandaru. W mieście zaczęto szeptać, że w domku z balkonem mieszka tajemnicza panna młoda, a król jest w niej zakochany po same uszy.

Tymczasem Antoninka szyła coraz wolniej. Nie ze zmęczenia. Coraz mniej podobało jej się, że ktoś chwali jej pracę, a myśli o kimś zupełnie innym.

W dniu święta sztandar zawisł nad rynkiem. Była na nim jaskółka większa niż wóz z sianem, a pod nią całe miasto wyszyte drobnym ściegiem, z domkiem i balkonikiem w rogu. Król stanął na schodach ratusza.

– Proszę, niech hafciarka pokaże się wszystkim!

Pelagia i Józefa złapały Antoninkę za łokcie, żeby ją zatrzymać. Antoninka delikatnie się uwolniła, poprawiła chustkę i ruszyła przez rynek. Szła powoli, bo kolana miała dziewięćdziesięcioczteroletnie. Ludzie rozstępowali się i milkli.

Król patrzył na nią długo. Potem zaczerwienił się aż po koronę i roześmiał.

– Szukałem panny, a znalazłem mistrzynię.

Antoninka zgodziła się uczyć haftu dzieci z zamku. Na pierwszą lekcję przyszedł także król. Najkrzywszą jaskółkę w całej grupie wyszył właśnie on, ale babcie i tak powiesiły ją na balkoniku.


Morał

Kto ocenia po pozorach, łatwo się pomyli, bo talent nie ma wieku.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.