Młody król zachwyca się chusteczką, która spadła mu pod nogi z balkonu, całe miasto myśli, że szuka panny młodej, a trzy babcie ukrywają, kto naprawdę ją wyhaftował. Zabawna historia o ocenianiu po pozorach i o tym, że talent nie ma wieku.
W małym domku z zielonym balkonikiem mieszkały trzy babcie. Pelagia miała sześćdziesiąt siedem lat, Józefa siedemdziesiąt pięć, a Antoninka aż dziewięćdziesiąt cztery. Pelagia piekła, Józefa podlewała pelargonie, a Antoninka haftowała. Haftowała tak pięknie, że kwiaty na jej chusteczkach wyglądały, jakby zaraz miały zapachnieć.
Babcie najbardziej lubiły siedzieć na balkoniku i patrzeć, kto idzie ulicą. Kiedy przechodził tamtędy młody król, Antoninka wychyliła się, żeby go lepiej zobaczyć, i chusteczka wyfrunęła jej z rąk prosto na jego but.
Król podniósł ją i oniemiał. W rogu wyszyta była jaskółka tak lekka, że miał ochotę ją wypuścić.
– Kto to wyhaftował? – zawołał w górę.
Babcie spojrzały po sobie. Słyszały, że w zamku szukają kogoś, kto wyszyje nowy sztandar na jesienne święto. Słyszały też, że całe miasto jest pewne, iż król szuka panny młodej, bo ciągle o kogoś wypytuje. Przestraszyły się, że kiedy zobaczy dziewięćdziesięcioczteroletnią hafciarkę, odda chusteczkę i pójdzie sobie.
– Nasza panna. Bardzo nieśmiała – odpowiedziała Pelagia.
Od tej chwili król przychodził codziennie. Przynosił jedwab, złote nici i wzory. Babcie odbierały je przez uchylone drzwi i oddawały gotowe kawałki sztandaru. W mieście zaczęto szeptać, że w domku z balkonem mieszka tajemnicza panna młoda, a król jest w niej zakochany po same uszy.
Tymczasem Antoninka szyła coraz wolniej. Nie ze zmęczenia. Coraz mniej podobało jej się, że ktoś chwali jej pracę, a myśli o kimś zupełnie innym.
W dniu święta sztandar zawisł nad rynkiem. Była na nim jaskółka większa niż wóz z sianem, a pod nią całe miasto wyszyte drobnym ściegiem, z domkiem i balkonikiem w rogu. Król stanął na schodach ratusza.
– Proszę, niech hafciarka pokaże się wszystkim!
Pelagia i Józefa złapały Antoninkę za łokcie, żeby ją zatrzymać. Antoninka delikatnie się uwolniła, poprawiła chustkę i ruszyła przez rynek. Szła powoli, bo kolana miała dziewięćdziesięcioczteroletnie. Ludzie rozstępowali się i milkli.
Król patrzył na nią długo. Potem zaczerwienił się aż po koronę i roześmiał.
– Szukałem panny, a znalazłem mistrzynię.
Antoninka zgodziła się uczyć haftu dzieci z zamku. Na pierwszą lekcję przyszedł także król. Najkrzywszą jaskółkę w całej grupie wyszył właśnie on, ale babcie i tak powiesiły ją na balkoniku.
Morał
Kto ocenia po pozorach, łatwo się pomyli, bo talent nie ma wieku.






Napisz kilka słów