Dawno, dawno temu, za siedmioma górami i siedmioma dolinami, rozciągał się wielki, gęsty las.
Nie był to jednak zwykły las.
Mieszkały w nim zwierzęta, które potrafiły mówić. Był to czarodziejski las, o którym ludzie nic nie wiedzieli.
W tym lesie żyła mała sarenka o imieniu Mela.
Była brązowa, delikatna i trochę nieśmiała. Każdego dnia odkrywała nowe tajemnice przyrody i zachwycała się światem wokół siebie.
Pewnego dnia Mela wyruszyła na spacer po lesie.
Liście szeleściły pod jej kopytkami, a ona z zachwytem rozglądała się dookoła.
Jak zawsze, towarzyszył jej najlepszy przyjaciel — zajączek Chrupek.
Nagle…
z nieba zaczęło spadać coś białego.
Miękkie, lekkie płatki wirowały w powietrzu.
— Co to jest? — zapytała przestraszona Mela.
Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziała.
Podskakiwała niepewnie, próbując unikać spadających płatków.
Chrupek zaśmiał się cicho.
— To śnieg — wyjaśnił. — Kiedy przychodzi zima, spada z nieba. Nie musisz się go bać.
Mela nadal patrzyła niepewnie.
Z każdą chwilą śniegu było coraz więcej.
Drzewa pokryły się białą kołderką, a cały las wyglądał jak zaczarowany.
— Zobacz, jaka to zabawa! — zawołał Chrupek.
Zaczął lepić małego bałwanka.
Mela przyglądała się z zaciekawieniem.
Ostrożnie podeszła… i lekko go dotknęła.
Bałwanek rozpadł się na kawałki.
— Och… nie chciałam… — powiedziała smutno.
— Nic się nie stało! — zaśmiał się Chrupek i rzucił w nią śnieżką.
— Boję się… a jeśli śnieg mi zaszkodzi? — zapytała cicho.
Zajączek pokiwał głową.
— Śnieg to dar przyrody. Chroni ziemię i pozwala jej odpocząć. Dzięki niemu wiosną wszystko znów pięknie rozkwitnie.
Mela zamyśliła się.
Może naprawdę nie ma się czego bać?
Spróbowała.
Zgarnęła trochę śniegu kopytkami… i prószyła nim w stronę Chrupka.
Zajączek roześmiał się i zaczął skakać w białym puchu.
I tak razem bawili się, odkrywając uroki zimy.
Nagle usłyszeli znajomy głos.
— Melo, czas wracać! — zawołała mama.
Słońce zachodziło, a las powoli otulał się ciszą i chłodem.
— Jeszcze chwilkę! — poprosiła Mela.
Mama uśmiechnęła się łagodnie.
— Cała zima przed tobą. Ale nocą trzeba odpoczywać i być w bezpiecznym miejscu.
Mela, jej mama i Chrupek wrócili do ciepłego schronienia.
Sarenka położyła się na miękkiej słomie.
Przez chwilę patrzyła jeszcze na spadające płatki śniegu.
Las wyglądał jak zaczarowany.
I choć rano się bała…
teraz czuła tylko spokój.
I radość.
Bo wiedziała, że czeka ją jeszcze wiele pięknych przygód.
Niech przyśni Ci się cichy, biały las i miękki śnieg, który delikatnie spada z nieba








Napisz kilka słów