Dawno, dawno temu żyły sobie trzy siostry.
Najstarsza miała na imię Malwa… i nie znosiła kwiatów. Tak bardzo, że najchętniej wcale nie wychodziłaby z chatki. Niewiele jej to jednak pomagało, bo druga siostra — Stokrotka — kochała kwiaty ponad wszystko i znosiła je do domu całymi naręczami.
W doniczkach, skrzyneczkach, wazonach — kwiaty były wszędzie.
Malwa nie mogła na nie patrzeć, tak bardzo jej się nie podobały.
Stokrotka miała jednak jedną wadę — była leniwa i zapominalska. Zachwycała się kwiatami, ale zapominała je podlewać. Na szczęście była jeszcze najmłodsza siostra — Jagódka. Ona naprawdę kochała kwiaty i codziennie troskliwie je podlewała.
Pewnego dnia po królestwie rozeszła się wieść:
Młody król szuka żony.
Ale nie byle jakiej — tylko takiej, która potrafi wykonać powierzone zadanie.
Malwa, choć zwykle leniwa, natychmiast się ożywiła. Wystroiła się w najpiękniejsze suknie, uczesała włosy i założyła najdroższe korale. W południe była już na zamku.
— Jesteś bardzo piękna, Malwo — powiedział król. — Ale to nie wystarczy.
Zaprowadził ją do komnaty pełnej doniczek z kwiatami.
Malwie zrobiło się niedobrze na ich widok.
— Przez tydzień będziesz się nimi opiekować — rzekł król. — Jeśli będą piękne i zdrowe, zostaniesz moją żoną. Jeśli zwiędną… biada ci.
Król wyszedł, a Malwa… nawet nie pomyślała o podlewaniu.
Odpoczywała w miękkim łożu, korzystała z królewskiej kuchni i łaźni, a służba spełniała każdą jej zachciankę.
O kwiatach zapomniała.
Po tygodniu król wrócił.
W doniczkach stały tylko zwiędłe łodygi.
— Nie wykonałaś zadania — powiedział surowo. — Skończysz jak inne przed tobą.
Zagrzmiało, błysnęło — i zamiast Malwy w komnacie pojawił się kwiat… piękna czerwona róża.
Gdy Malwa nie wracała, na zamek wybrała się Stokrotka.
Ubrała się w kwiecistą spódnicę, wianek i chustkę.
— Jesteś śliczna — powiedział król. — I widzę, że kochasz kwiaty. To dobrze.
Zadanie było to samo.
Stokrotka była zachwycona. Wzięła konewkę… ale zaraz zobaczyła ogromny królewski ogród.
Poszła go obejrzeć.
A potem jeszcze kawałek…
I jeszcze…
Tak bardzo zachwyciła się ogrodem, że zapomniała o kwiatach w komnacie.
Minął tydzień.
Kiedy król wrócił, kwiaty były zwiędłe.
— Lubisz kwiaty, ale nie umiesz o nie dbać — powiedział. — Stań się jednym z nich.
Błysk, grzmot — i w miejscu Stokrotki wyrósł narcyz.
W końcu na zamek poszła Jagódka.
Nie była wystrojona. Miała zwykłą spódniczkę i prostą chustkę.
— Jesteś skromna, ale to nie szkodzi — powiedział król. — Jeśli wykonasz zadanie, zostaniesz królową.
Jagódka weszła do komnaty z kwiatami.
Wzięła konewkę.
Podlewała je codziennie.
Spulchniała ziemię, dbała o liście, rozmawiała z nimi cicho.
Nie poszła do łaźni, nie zwiedzała ogrodów.
Została przy kwiatach.
Przez cały tydzień troszczyła się o nie z sercem.
Po tygodniu król wszedł do komnaty.
Kwiaty były piękniejsze niż kiedykolwiek.
— Udało ci się — powiedział z uśmiechem. — Złamałaś czar mojej macochy.
Zagrzmiało — i wszystkie kwiaty zamieniły się w dziewczęta.
Malwa i Stokrotka znów stały obok Jagódki.
Uratowane.
I tak odbył się wielki ślub.
Jagódka została królową.
Stokrotka została ogrodniczką — i już nigdy nie zapominała podlewać kwiatów.
A Malwa wróciła do chatki i kupiła sobie kózkę.
Kózka zjadła wszystkie kwiaty w domu i w ogródku…
I Malwa wreszcie była szczęśliwa.






Napisz kilka słów