Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Amelia i pierwszy ślizg na lodzie

Pewnego mroźnego, zimowego ranka tata Amelii wpadł na pomysł.

– Dziś pójdziemy na łyżwy! – powiedział z uśmiechem.

Amelia aż podskoczyła… a potem trochę spoważniała.

Na Boże Narodzenie dostała swoje wymarzone łyżwy. Były piękne, białe i lśniące. Ale… nigdy wcześniej nie jeździła po lodzie.

– Trochę się boję… – przyznała cicho.

– To normalne – odpowiedział tata. – Nauczymy się razem.

Amelia dopiła gorące kakao, ubrała się ciepło i ruszyli do parku. Jezioro było zamarznięte, a na lodzie jeździło już wiele dzieci i dorosłych. Niektórzy śmiali się, inni ślizgali szybko jak wiatr.

Amelia spojrzała na swoje łyżwy.

– A co, jeśli się przewrócę? – zapytała.

– Wtedy wstaniesz – powiedział tata spokojnie. – Każdy, kto się uczy, czasem upada.
Pierwsze kroki

Tata pomógł jej założyć łyżwy i chwycił ją za rękę.

– Tylko mnie nie puszczaj! – poprosiła Amelia.

– Nie puszczę – uśmiechnął się tata.

Weszli na lód.

Amelia zrobiła pierwszy krok… potem drugi. Ślizgała się trochę niepewnie, jak mały pingwin.

– Ojej! – zaśmiała się nerwowo.

– Bardzo dobrze – powiedział tata. – Już się uczysz.

Z każdym krokiem było trochę łatwiej. Tata prowadził ją powoli, a ona zaczynała łapać równowagę.
Upadek

– Tatusiu, patrz! Już mi wychodzi! – zawołała radośnie Amelia.

I nagle…
plum!

Upadła na lód.

– Au… – jęknęła i oczy zaszkliły się łzami. – Nigdy nie będę jeździć tak dobrze jak ty…

Tata pomógł jej wstać i otrzepał śnieg z kurtki.

– Wiesz, ile razy ja upadłem, zanim się nauczyłem? – zapytał.

Amelia pokręciła głową.

– Bardzo dużo. I właśnie dlatego teraz umiem.

Spojrzał na nią ciepło.

– Spróbujemy jeszcze raz?
Odwaga

Amelia wzięła głęboki oddech.

– Spróbujmy.

Złapała tatę za rękę i ruszyła znowu. Tym razem wolniej, spokojniej. Nie spieszyła się.

Krok… ślizg… krok…

I nagle poczuła coś nowego.

– Tatusiu… ja jadę!

Tata puścił jej rękę na chwilę.

Amelia jechała sama. Jeszcze trochę niepewnie, ale… sama!

– Udało się! – zawołała.

Zaśmiała się głośno, aż echo poniosło się po jeziorze.
Najważniejsza lekcja

Tego dnia Amelia jeszcze kilka razy upadła. Ale już się nie złościła.

Wstawała. Otrzepywała się. I jechała dalej.

Bo zrozumiała coś bardzo ważnego:

Strach znika, kiedy próbujemy jeszcze raz.

A pod koniec dnia ślizgała się po lodzie prawie tak lekko jak płatek śniegu.

I była z siebie bardzo dumna

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.