W mikołajkowy poranek Felek znajduje w bucie drewnianą łódkę, a jego siostra Mila złote kredki, i łódka nagle wydaje mu się zupełnie zwyczajna. Tata Kocur proponuje sprawdzić, co ta łódka właściwie potrafi.
Wieczorem piątego grudnia w kocim domu przy ulicy Klonowej czyszczono buty. Mama Kotka twierdziła, że Mikołaj zagląda tylko do czystych, a Tata Kocur, który nie lubił pastowania, twierdził, że Mikołaj ma słaby wzrok i nie odróżni. Ostatecznie wypastowali wszystkie, łącznie z kaloszami Taty, które wcale nie miały brać udziału.
Mila i Felek postawili swoje buty na parapecie, obok siebie, czubkami do okna. Mila miała czerwone trzewiki z klamerką, Felek granatowe, trochę za duże, po kuzynie. Długo nie mogli zasnąć, bo za każdym razem, gdy skrzypiała podłoga, jedno z nich podnosiło głowę.
Rano Felek dobiegł do parapetu pierwszy. W jego bucie była mandarynka, trzy orzechy i mała drewniana łódka z żaglem z płótna. Ucieszył się tak, że zrobił okrążenie wokół stołu. Potem zajrzał do buta Mili.
U Mili też była mandarynka i trzy orzechy, a obok nich pudełko kredek. Nie zwykłych, tylko takich, które rysują złotem i srebrem, w metalowym pudełku z zatrzaskiem. Kiedy Mila je otworzyła, całe pudełko błysnęło w porannym świetle.
Felek spojrzał na swoją łódkę i nagle wydała mu się mała. Zwyczajna, drewniana, kiedy u Mili wszystko było złote. Usiadł pod stołem z mandarynką w łapach i nie chciał jej obierać, choć bardzo lubił mandarynki.
Tata Kocur znalazł go tam po kwadransie, bo pod stołem leżał też jego kapeć. Usiadł obok, niezbyt zgrabnie, i przez chwilę obaj przyglądali się nogom krzeseł.
– A ta twoja łódka pływa? – zapytał Tata.
Felek nie wiedział, bo nie sprawdzał. Poszli więc do łazienki, napuścili wody do wanny i puścili łódkę. Pływała. Co więcej, kiedy dmuchnąć w żagiel, płynęła prosto na drugi koniec wanny i stukała dziobem w kafelki. Felek dmuchał tyle razy, że zakręciło mu się w głowie.
W drzwiach stanęła Mila z metalowym pudełkiem. Patrzyła na łódkę dokładnie tak, jak Felek patrzył rano na kredki. Po chwili zaproponowała, że namaluje na żaglu złotą gwiazdę, jeśli Felek pozwoli jej czasem popływać.
Felek się zastanowił. Złota gwiazda na żaglu to jednak było coś. Zgodził się, pod warunkiem, że łódka dostanie imię. Nazwali ją Mandarynka, bo od jego łap pachniała już trochę mandarynką.
Wieczorem łódka stała na parapecie, ze złotą gwiazdą wyschniętą na płótnie, dokładnie tam, gdzie poprzedniego dnia stały buty.
Morał
Cudzy prezent błyszczy najjaśniej tylko do chwili, gdy naprawdę przyjrzymy się własnemu.









Napisz kilka słów