Ślimak Tymek ma ważny pomysł do wrzucenia do skrzynki na działkach, ale kiedy widzi cudze, piękne karteczki, traci odwagę. A wiatr i tak porywa jego rysunek.
Na ogródkach działkowych przy ulicy Słonecznikowej mieszkał ślimak Tymek z orzechową muszlą w dwie jaśniejsze plamki, podobne do okienek. Tymek zauważał rzeczy małe i ważne: pęknięty klips na sznurku do bielizny, listek mięty pod furtką, guzik pod ławką. Biedronka Kropka mówiła, że Tymek widzi wszystko. Tymek odpowiadał, że to dlatego, że nie umie się spieszyć.
Którejś wiosny opiekunka ogródków, pani Halina, postawiła przy bramie zieloną skrzynkę z czerwonym daszkiem na małe wiadomości: prośby, podziękowania i pomysły, bo czasem łatwiej coś napisać, niż powiedzieć. Obok przywiązała ołówek na sznurku. Wróble od razu zażądały miseczki z wodą, pszczoła Lala poprosiła, żeby nie kosić kawałka łąki z dzwonkami, a jeż Antek narysował mapkę do swojej grządki, bo chciał pożyczyć konewkę.
Tymek też miał pomysł. Stara furtka przy malinach skrzypiała tak głośno, że młody kret Bruno zawsze zatrzymywał się przed nią niepewnie. Kiedy jednak Tymek dopełzł do skrzynki i zobaczył kartki pełne równych literek, kwiatków i strzałek, czułki zrobiły mu się bardzo małe. Kropka przysiadła na jego muszli i powiedziała, że kartka nie musi być ładna jak serwetka, ma tylko pomóc komuś coś zrozumieć.
Tymek narysował furtkę, kroplę oliwy i uśmiechniętego kreta. Wtedy wiatr porwał kartkę, ołówek potoczył się po ławce, a rysunek wylądował w trawie. Tymek uznał, że nawet wiadomości nie potrafi wrzucić. I właśnie wtedy spod liścia porzeczki wychylił się Bruno.
– To twoja furtka? – zapytał cicho. – Od razu ją poznałem.
Bruno podniósł kartkę, Kropka przytrzymała ją nóżką, a Tymek dopisał pod rysunkiem trzy słowa: „Proszę o cichą furtkę”. Litery były krzywe, ale stały obok siebie dzielnie, jak rządek fasolek. Wiadomość trafiła do skrzynki.
Następnego dnia pani Halina przyszła z buteleczką oliwy i szmatką. Antek przytrzymał furtkę, Kropka pilnowała śrubek, a Tymek pokazywał, który zawias skrzypi najbardziej. Kiedy skończyli, Bruno pchnął furtkę jednym palcem i nie skrzypnęła ani troszeczkę. Bruno powiedział tylko „o!”, ale z takim zdziwieniem, że wszystkim zrobiło się wesoło.
Przy skrzynce na małe wiadomości pojawiła się odtąd jeszcze jedna rzecz: płaski kamyk z namalowanym ślimakiem, dla tych, którzy wolą rysować, niż pisać. A Tymek, przechodząc obok, nie chował już czułków.
Morał
Prosty rysunek i odrobina odwagi mogą komuś bardzo pomóc.






Napisz kilka słów