Na początku maja rodzina Jaworskich miała swoją ulubioną tradycję.
Wszyscy jechali do babci na wieś sadzić ziemniaki.
Przyjeżdżali rodzice, ciocie, wujkowie, kuzyni i kuzynki.
Było gwarno, wesoło i bardzo pracowicie.
Przyjechał też Daniel.
I jego kuzyn Igor.
Daniel niezbyt przepadał za Igorem.
Igor był starszy, wyższy i niestety lubił się czasem przechwalać.
— Widzieliście, jak szybko biegam?
— Widzieliście, jak wysoko skaczę?
— Widzieliście, jaki jestem sprytny?
Igor potrafił mówić o sobie naprawdę długo.
Bardzo długo.
Tak długo, że nawet kury czasem odchodziły znudzone.
Tego dnia wszyscy ruszyli na pole.
Dorośli robili dołki.
A dzieci wrzucały do nich ziemniaki i zasypywały je ziemią.
Po pewnym czasie dorośli poszli odpocząć i napić się kompotu.
Na polu zostały same dzieci.
Wtedy Igor wpadł na pomysł.
— Zróbmy wyścig!
— Jaki? — zapytał Daniel.
— Podzielimy się na dwie drużyny.
Kto pierwszy obsadzi swój rząd ziemniaków, ten wygrywa!
Dzieciom bardzo spodobał się ten pomysł.
Podzieliły się na drużyny.
I rozpoczęła się wielka ziemniaczana rywalizacja.
Daniel pracował bardzo starannie.
Każdy ziemniak trafiał do dołka.
Każdy był przykryty ziemią.
Tymczasem Igor poruszał się po polu jak błyskawica.
Raz.
Dwa.
Trzy.
I już był daleko przed wszystkimi.
Po pół godzinie krzyknął:
— Skończyłem!
Daniel spojrzał ze zdumieniem.
— Już?!
Ich drużyna nie była nawet w połowie pracy.
Igor wygrał.
I przez resztę dnia chodził bardzo dumny.
Niemal tak dumny jak paw.
A może nawet bardziej.
Minęło lato.
Nadeszły wakacje.
A potem sierpień.
Rodzina znów przyjechała do babci.
Tym razem na wykopki.
Wszyscy zabrali się do zbierania ziemniaków.
Daniel szybko zauważył coś dziwnego.
Tam, gdzie sadziła jego drużyna, ziemniaków było mnóstwo.
Duże.
Zdrowe.
Piękne.
Ale tam, gdzie pracował Igor…
prawie nic nie rosło.
— Dziwne — mruknął dziadek.
— Bardzo dziwne — zgodziła się babcia.
W końcu wszystko się wyjaśniło.
Igor podczas wyścigu nie wkładał ziemniaków do dołków.
Tylko szybko zasypywał puste miejsca ziemią.
Dlatego skończył pierwszy.
Zapadła cisza.
Igor zrobił się czerwony jak pomidor.
— Chciałem tylko wygrać — przyznał cicho.
— Ale przecież to nie była prawdziwa wygrana — powiedziała babcia.
— Jeśli oszukujemy, to oszukujemy przede wszystkim samych siebie.
Igor spuścił głowę.
Wiedział, że babcia ma rację.
Na szczęście nikt się na niego długo nie gniewał.
Musiał jednak pomóc przy dodatkowej pracy.
I przez cały dzień słuchał żartów o „niewidzialnych ziemniakach”.
— Może wyrosną w przyszłym roku! — śmiał się wujek.
— Albo poleciały na wakacje! — dodawała Klara.
Nawet Igor w końcu zaczął się śmiać.
Bo zrozumiał ważną rzecz.
Oszustwo może pomóc wygrać wyścig.
Ale nie pomoże wyhodować ani jednego ziemniaka.
A Daniel?
Był bardzo zadowolony.
Nie dlatego, że Igor miał kłopoty.
Tylko dlatego, że prawda sama wyszła na jaw.
I nie musiał nikomu niczego udowadniać.
Bo uczciwa praca czasem trwa dłużej, ale to ona przynosi najlepsze plony.






Napisz kilka słów