Ciepła bajka dla dzieci o nieśmiałej sójce Zuzi, która zbiera miłe słowa, ale sama boi się odezwać. Gdy na małym dworcu trzeba przygotować czytelny znak dla szkolnej wycieczki, ptaszyna odkrywa, że jej uważność i pomysł mogą bardzo komuś pomóc. To spokojna opowieść o szukaniu własnego głosu, życzliwości i jasnym wskazywaniu drogi innym.
Na skraju miasteczka stał stary dworzec, niewielki jak pudełko po herbacie. Nie zatrzymywały się tam wielkie pociągi, tylko jeden zielony wagonik, który przyjeżdżał dwa razy w tygodniu i woził ludzi do pobliskich wiosek.
Pod dachem dworca mieszkała sójka Zuzia. Miała błękitne piórka na skrzydłach, bystre oczy i zwyczaj zbierania rzeczy, które inni zostawiali bez namysłu: gładkich guzików, skrawków map, wstążek oraz miłych słów zasłyszanych w rozmowach.
Te ostatnie chowała do małego pudełka po landrynkach.
– „Dziękuję, że zaczekałeś” – szeptała, wkładając wyobrażone słowa do środka.
– „Proszę bardzo, sąsiedzie” – dodawała.
– „Dobrze, że jesteś” – mówiła najciszej i zamykała wieczko.
Zuzia umiała powtarzać zdania bardzo ładnie. Kiedy jednak ktoś zwracał się do niej wprost, nagle zapominała, gdzie chowa się jej głos. Wtedy poprawiała piórka, spoglądała na własne pazurki i odpowiadała ledwie słyszalnym:
– Ćwir.
Pewnego dnia na dworzec przyszła pani Marta, która opiekowała się małą poczekalnią. Niosła doniczkę z rozmarynem i miała zmartwioną minę.
– Ach, Zuziu – powiedziała. – Jutro przyjadą dzieci z pobliskiej szkoły razem z nauczycielkami. Chciałam powiesić dla nich tabliczkę z drogą do ogrodu dworcowego, ale nie wiem, co napisać. Ogród jest za furtką, potem trzeba minąć osłoniętą studnię i skręcić przy gruszy. Nie chciałabym, żeby ktoś się pomylił.
Sójka wiedziała doskonale, co należałoby napisać. Widziała tę drogę codziennie z dachu. Lecz na samą myśl, że ma przemówić do pani Marty, poczuła w gardle maleńki supełek.
Pani Marta westchnęła i poszła szukać kawałka kredy.
Zuzia odczekała chwilę, po czym sfrunęła do swojego pudełka. Otworzyła je ostrożnie. W środku leżały odważne słowa, zebrane przez wiele miesięcy.
„Mogę pomóc.”
To zdanie błyszczało jak żółty guzik.
„Czy spróbujemy razem?”
To miało kolor miękkiej, zielonej wstążki.
Sójka zamknęła pudełko, wzięła je w dzióbek i poleciała za panią Martą. Znalazła ją przy pustej tabliczce. Kobieta trzymała kredę, ale wciąż nie pisała.
Zuzia usiadła na poręczy. Serce stukało jej szybko, jak mały zegarek w kieszeni.
– P-pani Marto… – zaczęła.
Pani Marta spojrzała na nią łagodnie.
– Słucham, Zuziu.
Sójka nabrała powietrza.
– Mogę pomóc? Można napisać: „Do ogrodu: minąć studnię, przy gruszy w prawo”. A może narysować niebieską strzałkę. Taką jak moje piórka.
Przez chwilę było cicho. Zuzia już chciała schować głowę pod skrzydło, ale pani Marta klasnęła w dłonie.
– To znakomity pomysł! Prosty, jasny i bardzo ładny.
Wspólnie zrobiły tabliczkę. Pani Marta pisała wielkie litery, a Zuzia, maczając końcówkę piórka w odrobinie farby, dodała trzy błękitne strzałki. Następnie usiadła obok i patrzyła, jak znak schnie na słońcu.
Nazajutrz dzieci przyjechały zielonym wagonikiem wraz z nauczycielkami. Jedno z nich przeczytało tabliczkę na głos.
– O, wiem, którędy iść!
– Jakie śliczne strzałki! – zawołało drugie.
Zuzia siedziała wysoko na belce, trochę onieśmielona, lecz tym razem nie chowała głowy. W jej piersi nie było już supełka. Było za to coś lekkiego, jak piórko unoszone przez łagodny wiatr.
Wieczorem włożyła do pudełka nowe zdanie.
„Mój głos też może komuś wskazać drogę.”
Morał
Odwaga nie zawsze brzmi głośno. Czasem zaczyna się od kilku cichych słów, które komuś naprawdę się przydają.