Koliber Amaru przygotowuje dla kapitan Darii mapę wyspy, lecz mewa przypadkiem niszczy jego pracę. Opowieść dotyka złości po takim wypadku i pokazuje, jak trudno, ale warto dopuścić drugą osobę do naprawy.
Koliber Amaru przyklejał ostatni listek do mapy rozłożonej na skrzyni pod masztem. Zrobił ją dla mewy Darii, która dowodziła statkiem. Patyczki oznaczały pomosty, kamyki — skały, a czerwone płatki — miejsca, gdzie na wyspie rosły kwiaty pełne nektaru.
Przy płatkach Amaru pracował najdłużej. Kilka razy poleciał sprawdzić, czy kwiaty nadal tam są. Wracał z dziobem podejrzanie lepkim.
— To badania — zapewniał Darię, choć o nic nie pytała.
Właśnie wtedy wiatr szarpnął żaglem. Daria cofnęła się przed grubą liną i przysiadła na skrzyni. Dokładnie na mapie.
Chrupnęły patyczki. Kiedy wstała, miała pod ogonem całą południową zatokę.
Amaru zawisł przed nią w powietrzu. Kolibry potrafią latać w miejscu, ale on jeszcze nigdy nie machał skrzydłami z takim zapałem.
— Zniszczyłaś wszystko! Nie dotykaj już niczego!
Daria odsunęła dziób od połamanych patyków.
— Przepraszam. Nie chciałam oberwać liną. Mogę pomóc naprawić?
Amaru odwrócił się do burty. Miał ochotę zepchnąć resztę mapy do morza. Zobaczył jednak czerwony płatek przy swojej stopie i przytrzymał go, zanim porwał go wiatr.
— Ty zbieraj kamyki. Ja ułożę brzegi.
Przenieśli mapę pod osłonę kajuty. Daria prostowała patyczki dziobem, a Amaru pokazywał jej, gdzie zostawić wejście do portu. Kiedy mewa znalazła zatokę przyklejoną do piór, oboje parsknęli śmiechem.
Naprawiona wyspa była trochę krzywa, ale wszystkie skały wróciły na miejsce. Amaru obejrzał ją uważnie, po czym przesunął mapę ku Darii.
— Teraz możesz wybrać, którędy popłyniemy.
Morał
Zepsuta praca nie musi być stracona, gdy znajdzie się miejsce na wspólną naprawę.






Napisz kilka słów