Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Drugie miejsce pod wielką lipą

Mały smok Tymek przegrywa wiejski wyścig z taczkami, a potem razem ze zwyciężczynią pomaga podlewać sadzonki. Bajka dotyka rozczarowania po przegranej i trudności z docenieniem kogoś, kto okazał się lepszy.


W Brzezinach każdy znał smoka Tymka. Był mały, zielony i miał zwyczaj zaczynać zdania od słów: „Ja to wiem najlepiej”. Pomagał mieszkańcom nosić drewno i zbierać jabłka, ale nawet przy obieraniu ziemniaków tłumaczył babci Róży, jak należy trzymać nożyk. Babcia słuchała cierpliwie. Obierała ziemniaki od sześćdziesięciu lat.

Pewnej soboty mieszkańcy postanowili obsadzić grządkę przy wiejskiej świetlicy. Sadzonki czekały pod wielką lipą, a ziemia była już przekopana. Zanim zaczęli pracę, dzieci urządziły wyścig z małymi taczkami. Trzeba było przewieźć trzy doniczki między wiklinowymi koszami i postawić je przy grządce. Wygrywał ten, kto dotarł pierwszy i nie przewrócił żadnej rośliny.

Tymek obejrzał trasę, potem swoje mocne łapy. Już widział, jak wszyscy klaszczą. Przesunął nawet stojącą przy mecie ławkę, żeby babcia Róża miała dobry widok na jego zwycięstwo.

— Skrzydła trzymamy złożone, prawda? — zapytała Hania, ustawiając swoją taczkę.

— Oczywiście. Bez skrzydeł też będę pierwszy — odparł Tymek.

Jego pomocnik, osiołek Bazyli, przyniósł doniczki. Jedną miał na głowie, bo chciał mieć wolne kopyta. Spod doniczki sterczały mu uszy, zupełnie jak dwa uchwyty. Tymek parsknął śmiechem, po czym starannie ustawił rośliny na taczce.

Na klaśnięcie babci ruszyli. Smok pędził tak szybko, że przy pierwszym koszu musiał gwałtownie skręcić. Doniczki stuknęły o siebie. Przy drugim zakręcie zatrzymał się, by poprawić tę, która zsunęła się na bok. Hania przejechała obok spokojnym krokiem. Na mecie postawiła swoje trzy rośliny, zanim Tymek zdążył ponownie chwycić uchwyty.

Wszyscy zaklaskali. Tymek patrzył na ślad swojego koła w piasku. Był krzywy i znacznie dłuższy od śladu Hani. Gdy babcia podała zwyciężczyni wstążkę, smok odwrócił głowę.

— Kosz stał za blisko — mruknął.

Bazyli zajrzał mu pod skrzydło, gdzie Tymek schował łapy.

— Moja doniczka stała na głowie. To dopiero trudna trasa.

Tymek się nie roześmiał. Odsunął taczkę pod lipę i usiadł za pniem. Słyszał, jak inni przenoszą sadzonki. Hania zapytała, gdzie posadzić nagietki. Babcia odpowiedziała, że na słonecznym brzegu, bo tam będą dobrze rosły. Potem ktoś zawołał, że zabrakło wody.

Studnia znajdowała się za stodołą. Tymek znał krótszą ścieżkę wzdłuż porzeczek, ale prowadziła po nierównej ziemi. Już otwierał pysk, żeby wszystko objaśnić, gdy zobaczył Hanię próbującą podnieść pełną konewkę. Uchwyt był dla niej niewygodny. Smok popatrzył na swoje łapy, potem na pustą taczkę.

— Mogę przewieźć wodę. Pokażesz mi, jak brałaś zakręty? — zapytał cicho.

Hania odstawiła konewkę.

— Zwalniałam przed koszem, nie za nim. Chodź, spróbujemy.

Za stodołą pachniało mokrym drewnem. Przy studni Bazyli wypatrzył ropuchę i zatrzymał wszystkich, żeby jej nie nadepnęli. Siedziała nieruchomo pod liściem łopianu. Hania przykucnęła na chwilę; ropuchy lubią takie wilgotne kryjówki. Tymek ominął liść szerokim łukiem, choć oznaczało to kilka dodatkowych kroków.

Wracali powoli. Hania podtrzymywała konewkę, Bazyli odsuwał kamyki, a smok zwalniał przed każdym zakrętem. Ani kropla nie wylała się na ścieżkę. Przy ostatniej grządce zapadł już wieczorny cień. Wtedy Tymek chuchnął nad ziemią. Z jego oddechu wypłynęły trzy złote iskierki i zawisły nisko, oświetlając miejsce dla ostatniej sadzonki.

Po pracy usiedli na ławce. Hania położyła wstążkę obok siebie. Tymek przez chwilę na nią zerkał, lecz tym razem nie odwrócił głowy. Przesunął się, robiąc koleżance więcej miejsca. Bazyli zdjął doniczkę z głowy, a do środka wpadł suchy listek lipy. Osiołek obejrzał go z zadowoleniem. Na dziś miał już dość noszenia.


Morał

Można żałować przegranej i mimo to zrobić coś dobrego razem ze zwycięzcą.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.