Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Czkawka i Szczerbatek – tajemnica znikających ryb

Na wyspie Berk zapowiadał się piękny dzień. Słońce świeciło, morze było spokojne, a smoki wylegiwały się na trawie.

Wszystkie oprócz Szczerbatka.

Nocna Furia biegała po podwórku Czkawki i próbowała złapać własny ogon.

Kręciła się tak szybko, że w końcu przewróciła wiadro z wodą.

CHLUP!

Cała woda wylała się prosto na buty Czkawki.

– Szczerbatku! – westchnął chłopak.

Smok spojrzał na niego niewinnie, po czym oblizał mu nos.

Tak właśnie zaczynał się kolejny zwyczajny dzień na Berk.

A przynajmniej tak się wszystkim wydawało.

Tego ranka Rybikon zauważył coś bardzo dziwnego.

Z wielkiego magazynu zniknęły prawie wszystkie ryby przygotowane dla smoków.

Nie zostały nawet najmniejsze śledzie!

– To katastrofa! – zawołał Sączysmark. – Mój Hakokieł będzie głodny!

Hakokieł właśnie zjadł trzy ryby, które Sączysmark trzymał za plecami.

– Właściwie już jest głodny – poprawił się chłopak.

Czkawka postanowił zbadać sprawę.

Razem z Astrid i Szczerbatkiem obejrzeli magazyn. Na podłodze znaleźli mokre ślady wielkich smoczych łap.

Tropy prowadziły aż do brzegu morza.

Tam jednak się urywały.

Czkawka zauważył coś jeszcze. Między kamieniami leżała niezwykła, błękitna łuska, która połyskiwała w słońcu.

Rybikon nigdy wcześniej takiej nie widział.

Wszyscy zrozumieli, że na Berk pojawił się nieznany smok.

Czkawka i Astrid wsiedli na swoje smoki i ruszyli na poszukiwania.

Szczerbatek leciał pierwszy, a za nim Astrid na Wichurze.

Wkrótce dotarli do niewielkiej wyspy otoczonej mgłą.

Na plaży zobaczyli ślady łap i porozrzucane rybie ości.

A potem usłyszeli:

CHRRR… PUF!

Zza skały wydobył się mały obłoczek pary.

Czkawka ostrożnie zajrzał za kamień.

I wtedy zobaczył coś niezwykłego.

W skalnej jaskini siedział ogromny niebieski smok. Miał krótkie rogi, wielki brzuch i skrzydła przypominające żagle.

A obok niego znajdowały się trzy maleńkie smoczątka.

Jedno spało.

Drugie gryzło własny ogon.

Trzecie próbowało zjeść kamień.

Mama smoków wyglądała na bardzo zmęczoną.

Czkawka szybko zrozumiał, co się wydarzyło.

Smocza mama zabierała ryby z Berk, ponieważ nie mogła znaleźć wystarczająco dużo jedzenia dla swoich maluchów.

Nie była złośliwa ani groźna.

Po prostu potrzebowała pomocy.

Czkawka powoli podszedł bliżej.

Szczerbatek stanął obok niego i wydał przyjazny pomruk.

Niebieska smoczyca początkowo się przestraszyła, ale kiedy zobaczyła, że nikt nie zamierza jej skrzywdzić, uspokoiła się.

Astrid zauważyła, że wejście do jaskini było częściowo zasypane kamieniami.

Smoczyca miała trudności z wychodzeniem na polowanie, bo musiała pilnować maluchów, a przejście było zbyt wąskie, żeby mogła swobodnie rozłożyć skrzydła.

Czkawka od razu wymyślił plan.

Szczerbatek miał ostrożnie odsunąć największe kamienie, a Wichura pomóc oczyścić wejście.

Wszystko szło świetnie, dopóki jedno ze smoczątek nie postanowiło pomóc.

Nabrało powietrza i kichnęło.

APSIIIIK!

Z jego pyszczka wyleciała malutka błękitna iskierka, która trafiła prosto w spodnie Sączysmarka.

Bo Sączysmark, oczywiście, przyleciał za nimi bez zaproszenia.

– MOJE SPODNIE! – wrzasnął, podskakując na jednej nodze.

Na szczęście nic mu się nie stało. Została tylko mała dziurka.

Astrid próbowała zachować poważną minę.

Czkawka też.

Ale Szczerbatek przewrócił się na plecy i zaczął wydawać dźwięki tak podobne do śmiechu, że wszyscy w końcu parsknęli.

Po chwili wejście do jaskini było już szerokie i bezpieczne.

Smoczyca mogła swobodnie wylatywać na polowanie.

Czkawka i Astrid pomogli jej także znaleźć zatokę pełną ryb, niedaleko wyspy.

Mama smoków była tak szczęśliwa, że zaczęła radośnie machać ogonem.

Niestety ogonem strąciła z głowy Sączysmarka hełm.

Hełm potoczył się po piasku prosto do morza.

Hakokieł zanurkował za nim i po chwili wrócił.

Zamiast hełmu przyniósł wielką rybę.

Sączysmark spojrzał na smoka z niedowierzaniem.

– To nie mój hełm!

Hakokieł zjadł rybę.

Najwyraźniej uważał, że wymiana była bardzo korzystna.

Wieczorem wszyscy wrócili na Berk.

Czkawka opowiedział mieszkańcom, co wydarzyło się na tajemniczej wyspie.

Od tej pory pilnowali zapasów ryb, ale pamiętali też, że nieznany smok wcale nie musi być niebezpieczny.

Czasami dziwne zachowanie oznacza po prostu, że ktoś ma kłopot i potrzebuje pomocy.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Czkawka usiadł obok Szczerbatka na zielonym wzgórzu.

Nocna Furia położyła wielki łeb na jego kolanach.

Czkawka podrapał przyjaciela za uchem.

– Wiesz, Szczerbatku, chyba znowu uratowaliśmy komuś dzień.

Smok zamruczał z zadowoleniem.

A potem głośno mu się odbiło.

BUUUURP!

Czkawka skrzywił się.

– Ile ty dzisiaj zjadłeś ryb?!

Szczerbatek zamknął oczy i udał, że już śpi.

Nad Berk pojawiły się pierwsze gwiazdy. Morze cicho szumiało, smoki zasypiały w swoich legowiskach, a na odległej wyspie trzy małe smoczątka przytuliły się do swojej mamy.

Wszędzie zapanował spokój.

Bo prawdziwy bohater nie zawsze musi walczyć z niebezpieczeństwem. Czasami największą odwagą jest zrozumieć czyjś problem i wyciągnąć pomocną dłoń.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.