Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Księżniczka i książę, który widział sercem

Dawno, dawno temu, w pięknym zamku otoczonym wysokimi górami, mieszkała księżniczka Kornelia.

Kornelia słynęła w całym królestwie ze swojej urody. Miała długie włosy, piękne oczy i uśmiech, o którym układano nawet piosenki.

Ale księżniczka wcale się z tego nie cieszyła.

Pewnego dnia król powiedział:

– Kornelio, nadszedł czas, abyś poznała książąt, którzy chcieliby cię poślubić.

Księżniczka westchnęła.

– Tato, ale skąd będę wiedziała, czy któryś naprawdę mnie pokocha? Wszyscy słyszeli tylko o tym, jak wyglądam. A przecież jestem kimś więcej niż ładną twarzą!

Król zamyślił się.

– To prawda.

Kornelia postanowiła więc przeprowadzić pewną próbę.

Poprosiła o pomoc starą czarodziejkę mieszkającą na skraju lasu.

– Chciałabym na jakiś czas wyglądać zupełnie inaczej – powiedziała. – Chcę sprawdzić, czy ktoś polubi mnie za to, jaka jestem, a nie za to, jak wyglądam.

Czarodziejka uniosła różdżkę.

– Skoro tego pragniesz…

Machnęła nią trzy razy.

Fiu!

Błysk!

Puf!

Kiedy Kornelia spojrzała w lustro, aż otworzyła usta.

Jej włosy sterczały we wszystkie strony, na nosie pojawiła się wielka brodawka, a policzki pokryły piegi i plamki.

– Ojej – powiedziała Kornelia.

– Za dużo? – zapytała czarodziejka.

– Nie. W sam raz.

Następnego dnia do zamku przybył pierwszy książę.

Kiedy zobaczył Kornelię, aż się cofnął.

– To ma być księżniczka?!

– Tak – odpowiedziała spokojnie Kornelia. – Lubię książki, znam trzy języki i podobno robię najlepsze naleśniki w całym królestwie.

Książę jednak nawet jej nie słuchał.

– Nie, nie! To jakaś pomyłka!

I odjechał.

Drugi książę zachował się podobnie.

Trzeci również.

Czwarty nawet nie zdjął płaszcza.

Kornelia robiła się coraz smutniejsza.

– Czy naprawdę dla wszystkich liczy się tylko wygląd? – zastanawiała się.

Pewnego popołudnia poszła do zamkowego ogrodu.

Na ławce pod wielką lipą siedział młody człowiek.

Obok niego leżała laska.

– Dzień dobry – powiedział.

– Dzień dobry – odpowiedziała Kornelia.

Chłopak odwrócił głowę w jej stronę.

– Mam na imię Oskar.

Kornelia zauważyła wtedy, że Oskar nie widzi.

Nie powiedziała mu, że jest księżniczką.

– A ja Kornelia.

Zaczęli rozmawiać.

Najpierw o pogodzie.

Potem o książkach.

Później o muzyce, podróżach i o tym, dlaczego kaczki zawsze wyglądają, jakby dokądś bardzo się spieszyły.

– Może mają ważne kacze spotkania? – powiedział Oskar.

Kornelia parsknęła śmiechem.

– Albo spóźniają się na kaczą kolację!

Od tego dnia spotykali się prawie codziennie.

Spacerowali po ogrodzie.

Rozmawiali godzinami.

Oskar opowiadał Kornelii o miejscach, które odwiedził, a ona czytała mu swoje ulubione książki.

Kornelia odkryła, że Oskar jest cierpliwy, pogodny i bardzo mądry.

Oskar natomiast pokochał jej śmiech, dobroć, ciekawość świata i to, że zawsze potrafiła go wysłuchać.

Pewnego wieczoru powiedział:

– Kornelio, odkąd cię poznałem, każdy dzień jest lepszy. Chciałbym spędzić z tobą całe życie.

Księżniczce mocniej zabiło serce.

– Ja z tobą również.

Ale wiedziała, że musi powiedzieć mu prawdę.

– Oskarze… jest coś, czego o mnie nie wiesz.

– Jesteś smokiem?

Kornelia roześmiała się.

– Nie!

– To dobrze. Smoki podobno strasznie chrapią.

– Jestem… księżniczką.

Oskar zamilkł.

– Księżniczką?

– Tak.

Opowiedziała mu wszystko.

O książętach.

O swoim strachu.

I o zaklęciu czarodziejki.

– Chciałam wiedzieć, czy ktoś może pokochać mnie nie za moją twarz, ale za to, kim jestem.

Oskar uśmiechnął się.

– Kornelio, ja właśnie taką cię poznałem.

Król początkowo był bardzo zaskoczony.

Ale kiedy zobaczył, jak szczęśliwa jest jego córka, powiedział:

– Jeśli naprawdę się kochacie, macie moje błogosławieństwo.

Rozpoczęły się przygotowania do wielkiego wesela.

Kornelia pobiegła więc do czarodziejki.

– Próba się skończyła. Możesz zdjąć zaklęcie.

Czarodziejka machnęła różdżką.

Nic.

Machnęła drugi raz.

Puf!

Nic.

Trzeci raz.

Błysk!

Nadal nic.

Czarodziejka podrapała się po głowie.

– Ojej.

– Co „ojej”? – zapytała Kornelia.

– Chyba pomyliłam dwa zaklęcia.

Kornelia spojrzała w lustro.

Nadal wyglądała tak samo.

Przez chwilę zrobiło jej się smutno.

Przecież chciała odzyskać dawną twarz.

Oskar chwycił ją za rękę.

– Rozumiem, że jest ci przykro – powiedział. – Ale dla mnie nadal jesteś tą samą Kornelią.

Kilka dni później wydarzyło się jednak coś niezwykłego.

Czarodziejka wpadła do zamku tak szybko, że zgubiła po drodze jeden but.

– Znalazłam właściwe zaklęcie!

– Naprawdę?! – ucieszyła się Kornelia.

– Tym razem na pewno. Chyba.

– Chyba?!

– Żartowałam!

Czarodziejka uniosła różdżkę.

Fiu!

Błysk!

Puf!

Zaklęcie zniknęło.

Kornelia znów wyglądała tak jak dawniej.

Ale teraz wiedziała już coś, czego wcześniej nie rozumiała.

Piękny wygląd może kogoś zachwycić.

Ale nie wystarczy, żeby zbudować przyjaźń, miłość i szczęśliwe życie.

Kornelia i Oskar pobrali się.

A ponieważ Oskar był mądry i sprawiedliwy, razem z Kornelią przez wiele lat dobrze troszczył się o mieszkańców królestwa.

Ludzie często mówili, że Kornelia jest najpiękniejszą królową, jaką kiedykolwiek widzieli.

Wtedy Oskar uśmiechał się i odpowiadał:

– To prawda. Ale nie dlatego, o którym myślicie.

Bo Oskar znał piękno Kornelii na długo przed tym, zanim dowiedział się, jak wygląda.

I właśnie dlatego księżniczka wiedziała, że znalazła kogoś wyjątkowego.

Bo oczy mogą zobaczyć piękną twarz, ale dopiero serce pozwala naprawdę poznać drugiego człowieka.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.