Dawno temu żył książę Damian, który ponad wszystko kochał przygody.
Nie interesowało go siedzenie w zamku, długie uczty ani słuchanie dworskiej muzyki. Każdego ranka zakładał wysokie buty, brał plecak i wyruszał przed siebie.
Raz wspinał się po górach.
Innym razem przemierzał łąki.
Najbardziej jednak lubił wędrować po lasach, bo nigdy nie było wiadomo, co można w nich znaleźć.
Pewnego dnia zapuścił się znacznie dalej niż zwykle.
Las stawał się coraz gęstszy, ścieżki coraz węższe, a drzewa rosły tak blisko siebie, że prawie zasłaniały niebo.
Kiedy Damian postanowił wrócić, odkrył coś niepokojącego.
Nie wiedział, z której strony przyszedł.
– Spokojnie – powiedział sam do siebie. – Na pewno zaraz znajdę drogę.
Szedł więc dalej.
Minęła godzina.
Potem druga.
W końcu słońce zaczęło znikać za drzewami.
Damian był głodny, zmarznięty i bardzo zmęczony. Jego płaszcz podarły ciernie, a gdy próbował przejść przez powalone drzewo, skaleczył się w nogę.
Rana bolała coraz bardziej.
Książę usiadł pod starym dębem.
Po raz pierwszy od dawna nie czuł się jak odważny podróżnik.
Czuł się po prostu zagubiony.
– Może nigdy nie znajdę drogi do domu – wyszeptał.
Zmęczenie było jednak silniejsze od strachu. Oparł głowę o pień drzewa i zasnął.
Obudził się kilka godzin później.
W lesie panowała całkowita ciemność.
Damian już miał zacząć wołać o pomoc, gdy zauważył coś między drzewami.
Maleńkie światełko.
Migotało w oddali niczym samotna gwiazda.
– Ktoś tam musi być!
Książę podniósł się z trudem i ruszył w jego stronę.
Nie mógł już normalnie iść. Opierał się o gałęzie i kuśtykał, a chwilami prawie pełzł po ziemi.
W końcu dotarł do skalnej ściany.
Światło dochodziło z wejścia do niewielkiej jaskini.
Damian zawahał się.
Z wnętrza nie dochodził żaden głos.
Nie wiedział, kto tam mieszka.
Ale na zewnątrz noc robiła się coraz chłodniejsza.
– Halo? – zawołał. – Czy ktoś tu jest?
Cisza.
Książę zrobił kilka kroków do środka.
I wtedy aż otworzył usta ze zdumienia.
Jaskinia wcale nie przypominała ciemnej, wilgotnej groty.
Na środku płonął niewielki ogień, od którego biło przyjemne ciepło.
Obok stało miękkie łóżko przykryte grubym kocem.
Była tam również drewniana wanna pełna ciepłej wody, czyste ubrania, ręcznik i bandaże.
Najbardziej niezwykły był jednak stół.
Stał na nim świeży chleb, ser, owoce, zupa, pieczone warzywa i dzbanek ciepłego napoju.
Damian rozejrzał się dookoła.
– To chyba sen.
Ale nie był to sen.
Najpierw umył zranioną nogę i starannie ją zabandażował.
Potem przebrał się w suche ubrania.
Na końcu usiadł przy stole.
Był tak głodny, że jadł długo.
Co dziwniejsze, ilekroć brał kromkę chleba, na półmisku pojawiała się następna.
Kiedy zjadał jabłko, w misce natychmiast znajdowało się nowe.
– To miejsce jest zaczarowane – szepnął.
Po kolacji położył się do łóżka.
Po raz pierwszy od wielu godzin poczuł się bezpiecznie.
Zasnął natychmiast.
Rano obudziły go promienie słońca wpadające przez wejście do jaskini.
Spojrzał na swoją nogę.
Rana prawie całkowicie się zagoiła.
Ogień nadal płonął.
Wanna znów była pełna czystej, ciepłej wody.
A na stole czekało świeże śniadanie.
Damian mógłby zostać w tym miejscu bardzo długo.
Miał jedzenie, ciepło i wygodne łóżko.
Przez chwilę naprawdę o tym pomyślał.
Potem jednak pokręcił głową.
– Ta jaskinia pomogła mnie. Może kiedyś będzie potrzebna komuś innemu.
Zjadł śniadanie, uprzątnął po sobie tyle, ile potrafił, i stanął przy wejściu.
– Dziękuję – powiedział do pustej jaskini.
Nie wiedział, komu dziękuje.
Ale czuł, że powinien.
Kiedy wyszedł na zewnątrz, wydarzyło się coś niezwykłego.
Gęste ciernie, które wcześniej blokowały drogę, zaczęły odsuwać się na boki.
Gałęzie unosiły się, jakby wskazywały mu kierunek.
Przed Damianem pojawiła się wyraźna ścieżka.
Po niespełna godzinie wyszedł z lasu.
W oddali zobaczył wieże swojego zamku.
Nigdy wcześniej widok domu nie ucieszył go tak bardzo.
Kiedy wrócił, wszyscy odetchnęli z ulgą.
Damian opowiedział o tajemniczej jaskini starej opiekunce zamkowej, pani Rozalii.
Kobieta słuchała uważnie, a potem pokiwała głową.
– Znam tę opowieść – powiedziała.
Usiedli przy kominku.
– Dawno temu ten las został zaczarowany przez czarnoksiężnika. Ludzie, którzy zapuszczali się zbyt daleko, tracili orientację i nie mogli znaleźć wyjścia.
– Czy nikt nie próbował zdjąć czaru? – zapytał książę.
– Próbowała dobra wróżka Lilia. Nie zdołała jednak pokonać całej klątwy. Zrobiła więc coś innego. Stworzyła w środku lasu bezpieczną jaskinię. Miała pomagać tym, którzy najbardziej tego potrzebowali.
Damian uśmiechnął się.
– Więc naprawdę ją znalazłem.
– A raczej ona znalazła ciebie – odpowiedziała Rozalia.
Od tamtego dnia książę nadal kochał przygody.
Nie przestał wędrować po górach i lasach.
Stał się jednak ostrożniejszy.
Zawsze zabierał mapę, jedzenie, ciepły płaszcz i mówił komuś, dokąd się wybiera.
Nauczył się bowiem, że odwaga nie polega na tym, żeby niczego się nie bać.
Prawdziwa odwaga to umieć działać rozsądnie nawet wtedy, gdy jest się przestraszonym.
A gdzieś głęboko w zaczarowanym lesie wciąż płonął niewielki ogień.
Na stole zawsze czekało jedzenie.
A miękkie łóżko było gotowe dla kolejnego zagubionego wędrowca.






Napisz kilka słów