Nadeszło lato. Szkolne dzwonki ucichły, plecaki powędrowały do szaf, a dzieci rozpoczęły długo wyczekiwane wakacje.
Każdego ranka słońce ogrzewało ulice niewielkiego miasteczka Wierzbno. W parku słychać było śmiech bawiących się dzieci, a na rynku ustawiały się kolejki do małego, drewnianego kiosku z napisem „Lodowa Zacisze”.
Właścicielem kiosku był pan Marian – pogodny starszy pan z siwymi wąsami i zawsze uśmiechniętymi oczami. Potrafił przygotować lody o wielu smakach: czekoladowe, waniliowe, jagodowe, cytrynowe, a nawet malinowe z listkami mięty.
Największą sławę zdobyły jednak jego lody poziomkowe.
Poziomki rosły w leśnym ogródku za jego domem. Każdego ranka pan Marian zbierał do koszyka dojrzałe owoce, dokładnie je mył, mieszał ze świeżą śmietanką i odrobiną miodu. Dzięki temu lody miały wyjątkowy smak i pachniały prawdziwym latem.
Pewnego słonecznego dnia do kiosku podbiegł siedmioletni Eryk.
– Dzień dobry, panie Marianie! Czy zostały jeszcze poziomkowe lody? – zapytał z nadzieją.
– Dla ciebie zawsze znajdzie się jedna porządna gałka – odpowiedział z uśmiechem lodziarz.
Pan Marian podał Erykowi chrupiący wafelek z dużą porcją lodów.
Chłopiec już miał spróbować pierwszego kęsa, gdy nagle się zatrzymał.
– Ojej…
Zaczął przeszukiwać kieszenie spodenek.
Potem drugą.
I jeszcze bluzę przewieszoną przez ramię.
Na jego twarzy pojawił się smutek.
– Zostawiłem portfel w domu. Mama dała mi pieniądze, ale chyba położyłem je na biurku.
Oddał rożek panu Marianowi.
– Przykro mi. Przyjdę jutro.
Lodziarz przez chwilę się zastanowił.
– Mam pewien pomysł.
Eryk spojrzał na niego zaciekawiony.
– Widzisz te doniczki z kwiatami przed kioskiem? Dziś jest bardzo gorąco, a ja od rana obsługuję klientów i nie miałem czasu ich podlać. Jeśli mi pomożesz, lody będą twoją zapłatą.
– Naprawdę? – ucieszył się Eryk.
– Oczywiście. Każda pomoc jest coś warta.
Chłopiec ostrożnie napełnił konewkę i podlewał kolorowe pelargonie oraz pachnącą lawendę. Potem pozamiatał kilka suchych liści, które wiatr nawiał przed wejście do kiosku.
Nie zajęło mu to długo, ale wykonał wszystko bardzo starannie.
– Świetna robota! – pochwalił go pan Marian.
Podając lody, dołożył jeszcze jedną małą gałkę.
– A ta jest za to, że pracowałeś z uśmiechem.
Eryk aż szeroko otworzył oczy.
– Dziękuję! Chyba jeszcze nigdy lody nie smakowały mi tak dobrze.
Pan Marian uśmiechnął się.
– Wiesz dlaczego?
– Dlaczego?
– Bo na nie zapracowałeś.
Eryk długo pamiętał tamten dzień.
Od tej pory, kiedy odwiedzał „Lodową Zacisze”, często sam pytał:
– Panie Marianie, jest coś, w czym mogę pomóc?
Raz ustawiał krzesła przed kioskiem, innym razem podlewał kwiaty albo ścierał stoliki po gościach.
A po skończonej pracy siadał na ławce z porcją ulubionych poziomkowych lodów i wiedział, że smakują jeszcze lepiej, gdy są nagrodą za dobrze wykonaną pracę.
I tak każde wakacje w Wierzbnie były pełne słońca, śmiechu, zapachu poziomek i życzliwości, którą mieszkańcy chętnie dzielili się z innymi.
Morał
Pomaganie innym i uczciwa praca sprawiają, że nawet najmniejsza nagroda daje wielką radość.






Napisz kilka słów