Na skraju pachnącej łąki, pod wielkim dębem, znajdowało się mrowisko pełne pracowitych mrówek. Każdego ranka, gdy pierwsze promienie słońca muskały trawę, mrówki wyruszały na swoje małe wyprawy.
Tylko jedna z nich zostawała jeszcze chwilę pod miękkim listkiem.
Nazywała się Lenka.
– Jeszcze tylko minutkę… – mówiła, przeciągając się leniwie.
Gdy inne mrówki zbierały nasionka, Lenka oglądała chmurki.
Kiedy budowały nowe korytarze, ona liczyła biedronki na stokrotkach.
A gdy porządkowały magazyny, Lenka siedziała na kamyku i nuciła cichutką piosenkę.
Nie była złośliwa ani nie chciała nikomu zrobić przykrości. Po prostu wydawało jej się, że wszystko można zrobić później.
– Zdążę – powtarzała z uśmiechem.
Pewnego wieczoru stara Mrówka Helena zawołała wszystkie mrówki.
– Jutro nadciągnie silny wiatr. Warto zebrać jeszcze kilka ziarenek i dobrze zabezpieczyć nasze zapasy.
Wszystkie mrówki od razu zabrały się do pracy.
Tylko Lenka westchnęła.
– Zrobię to rano. Przecież jeden wieczór niczego nie zmieni.
Tamtej nocy wiatr przyszedł wcześniej.
Szumiał między drzewami, tańczył wśród traw i rozsypywał po łące suche listki.
Rankiem Lenka wyszła z mrowiska i bardzo się zdziwiła.
Ziarenka, które leżały blisko wejścia, potoczyły się daleko.
Kilka małych gałązek zatarasowało ścieżkę.
Trzeba było wszystko uporządkować od nowa.
Lenka zrobiło się trochę smutno.
– Gdybym pomogła wczoraj, dziś mielibyśmy mniej pracy…
Stara Helena uśmiechnęła się łagodnie.
– Każdemu zdarza się popełnić błąd. Najważniejsze jest to, czego się z niego nauczymy.
Lenka skinęła głową.
Tego dnia postanowiła zacząć od jednej małej rzeczy.
Podniosła jedno ziarenko.
Potem drugie.
Następnie pomogła odsunąć małą gałązkę.
Później wspólnie z innymi uporządkowała ścieżkę.
Okazało się, że kiedy każdy wykonuje choć odrobinę pracy, wszystko idzie znacznie szybciej.
Wieczorem mrowisko znów było bezpieczne i uporządkowane.
– Wiesz – powiedziała Lenka do Heleny – myślałam, że trzeba zrobić od razu bardzo dużo, żeby pomóc.
– A teraz już wiesz? – zapytała starsza mrówka.
– Tak. Wystarczy zacząć od jednego małego kroku.
Od tamtej pory Lenka nadal lubiła patrzeć na chmury i słuchać śpiewu ptaków.
Ale najpierw wykonywała swoje obowiązki.
Bo odkryła, że po dobrze wykonanej pracy odpoczynek smakuje jeszcze lepiej.
A gdy wieczorem wszystkie mrówki wracały do mrowiska, Lenka z dumą niosła swoje małe ziarenko.
I wiedziała, że nawet najmniejsza pomoc może zrobić wielką różnicę.
„Małe kroki prowadzą do wielkich rzeczy.”






Napisz kilka słów