Czy śnił wam się kiedyś taki sen, że po przebudzeniu nie wiedzieliście, czy był śmieszny, czy dziwny?
Właśnie taki sen przyśnił się Fikusiowi.
Obudził się… i od razu poczuł okropne zimno.
Stał przed domem tylko w zielonych bokserkach i podkoszulku. Na głowie miał wianek z mniszków, tulipanów i bzu, ale wszystkie kwiaty smutno zwisały, bo zmarzły od wielkiego mrozu.
– Brrr… Ale zima! – zatrząsł się Fikuś.
Nagle coś lodowatego uszczypnęło go w palec u nogi.
– Auuu!
Spojrzał w dół.
Przy jego stopie stał malutki mrozik wielkości krasnoludka.
Miał nos jak sopel, czapkę z lodu i śmiał się:
– Hi, hi! Zamroziłem ci palec!
Obok biegały dziesiątki innych mrozików.
Jeden zamieniał kałuże w lodowiska.
Drugi malował na oknach piękne lodowe kwiatki.
Trzeci przyklejał ludziom buty do chodnika.
A najmniejszy próbował zamrozić kota… ale kot spojrzał na niego tak groźnie, że mrozik uciekł z piskiem.
Nad wszystkimi mrozikami dowodziła pewna postać.
Stała na wielkiej śnieżnej górce.
Miała długą białą suknię, rozwiane włosy i lodową koronę.
Fikuś aż otworzył buzię.
– Zubomiła?!
Dziewczynka uśmiechnęła się tajemniczo.
– Dzisiaj nie jestem Zubomiłą.
Jestem Zimorą!
Królową Zimy!
I postanowiłam, że zima będzie trwała cały rok!
– Cały rok?! – zdziwił się Fikuś.
– Oczywiście! Będziemy jeździć na sankach nawet w lipcu!
Szroniki zaczęły klaskać.
– Hurra!
– Więcej śniegu!
– Więcej lodu!
– Zamrozimy nawet lody!
– Zaraz… – powiedział jeden z nich. – Przecież lody już są zimne.
– A to trudno! Zamrozimy je jeszcze bardziej!
Fikuś pobiegł do domu.
Przy kominku siedziała mama.
– Dobrze, że jesteś! – ucieszyła się.
– Co się dzieje?
– Zima oszalała.
Za chwilę ktoś zapukał.
To był sąsiad Brzeziński.
Z jego płaszcza zwisały sople.
– Ratunku! – jęknął.
– Co się stało?
– Chciałem popływać…
– I?
– Najpierw musiałbym wywiercić dziurę w jeziorze!
Po chwili przybiegł tata.
Na nosie miał dwa małe sople.
– Fikusiu! Trzeba coś zrobić!
Całe Straszydło marznie!
Wtedy Fikuś spojrzał na swój kwiatowy wianek.
Choć wszędzie panował mróz, kwiatki nagle znów zrobiły się kolorowe.
– Zaraz…
Kwiaty?
Wiosna?
Czyżby…
– To ja jestem Wiosną!
Mama klasnęła w dłonie.
– Oczywiście!
Dlatego kwiatki cię słuchają!
Fikuś wybiegł z domu.
Zimora właśnie śmiała się, patrząc, jak mroziki urządzają ślizgawkę na schodach.
– Zimoro! – zawołał Fikuś.
– Co tam, Wiosenko?
– Zima też jest potrzebna.
Ale tylko przez jakiś czas.
Potem kolej na wiosnę.
Kwiaty chcą zakwitnąć.
Ptaki chcą śpiewać.
Jeże chcą się obudzić.
A dzieci chcą pobiegać po trawie!
Zimora zamyśliła się.
– To prawda…
Szroniki też przestały się śmiać.
Jeden z nich powiedział:
– Ja już trochę tęsknię za wakacjami.
– Ja za motylami.
– A ja za lodami… ale takimi, które się nie zamrażają dwa razy!
Fikuś uniósł swój kwiatowy wianek.
– Hokus-pokus!
Zimo, czas odpoczywać!
Wiosno, witaj!
Nagle powiał ciepły wiatr.
Śnieg zaczął topnieć.
Z dachów kapały krople.
Ptaki zaśpiewały.
Na trawie pojawiły się pierwsze przebiśniegi.
Szroniki pomachały wszystkim.
– Do zobaczenia zimą!
I schowały się głęboko pod ziemię, gdzie spokojnie czekały na następny grudzień.
Zimora uśmiechnęła się do Fikusia.
– Dziękuję.
Każdy ma swój czas.
Teraz pora na ciebie.
Zamieniła się w słomianą kukłę.
Mieszkańcy Straszydła zanieśli ją na wzgórze i spalili na wielkim ognisku, śmiejąc się i witając wiosnę.
Od tej pory robili to każdego roku.
Nie dlatego, że nie lubili zimy.
Ale dlatego, że wiedzieli, iż po każdej zimie zawsze przychodzi piękna, kolorowa wiosna.
A Fikuś?
Obudził się we własnym łóżku.
Za oknem śpiewały ptaki.
Na parapecie stał mały bukiet żółtych żonkili.
Fikuś uśmiechnął się.
– To był tylko sen…
A może jednak nie do końca?







Napisz kilka słów