Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Antek i najodważniejszy chłopiec na podwórku

W pewnym miasteczku mieszkał chłopiec o imieniu Antek.

Wszyscy mówili, że jest bardzo odważny.

Nie bał się wspinać na wysokie drabinki.

Pierwszy zjeżdżał z największej zjeżdżalni.

Na rowerze pędził tak szybko, że wiatr gwizdał mu w uszach.

Koledzy często wołali:

— Antek niczego się nie boi!

Antek tylko się uśmiechał.

Lubił to słyszeć.

Pewnego dnia cała klasa wybrała się na wycieczkę do lasu.

Pani prowadziła dzieci leśną ścieżką i opowiadała o drzewach, ptakach i zwierzętach.

Nagle z krzaków wyskoczył mały jeż.

Kilka dzieci aż podskoczyło ze strachu.

Jeż spojrzał na wszystkich, prychnął cichutko i potuptał dalej.

Antek tylko się zaśmiał.

— Widzicie? Nawet jeże się mnie nie boją!

Po chwili dzieci dotarły na polanę.

Były tam drewniane przeszkody, po których można było przechodzić.

Antek oczywiście przeszedł pierwszy.

Potem drugi raz.

A potem trzeci.

— Ale jesteś odważny! — powiedział Kuba.

Antek był z siebie bardzo dumny.

W drodze powrotnej pani nagle zauważyła, że Zuzia stoi z tyłu grupy.

Dziewczynka wyglądała na przestraszoną.

— Co się stało? — zapytała pani.

— Boję się przejść przez ten drewniany mostek…

Mostek był niski i całkiem bezpieczny.

Ale dla Zuzi wyglądał jak ogromna przeprawa.

Kilkoro dzieci zaczęło mówić:

— Przecież to łatwe!

— Czego tu się bać?

— Ja już przeszedłem!

Zuzia zrobiła się jeszcze bardziej smutna.

Antek patrzył na to przez chwilę.

Potem podszedł do niej.

— Chcesz, pójdziemy razem?

Dziewczynka nieśmiało kiwnęła głową.

Antek wszedł na mostek pierwszy.

Nie ciągnął Zuzi.

Nie poganiał jej.

Nie śmiał się.

Po prostu szedł obok.

— Możesz iść powoli.

Ja poczekam.

Krok.

Jeszcze jeden.

Jeszcze jeden.

Po chwili byli po drugiej stronie.

Zuzia aż podskoczyła z radości.

— Udało się!

— Wiedziałem, że dasz radę — uśmiechnął się Antek.

Pani wszystko widziała.

Gdy wrócili do szkoły, powiedziała:

— Dzisiaj zobaczyłam największą odwagę.

Antek od razu pomyślał, że chodzi o niego.

W końcu pierwszy przeszedł wszystkie przeszkody.

Ale pani uśmiechnęła się i powiedziała:

— Zuziu, byłaś bardzo odważna, bo mimo strachu spróbowałaś.

A potem spojrzała na Antka.

— I ty także byłeś bardzo odważny.

— Ja?

— Tak.

Bo prawdziwa odwaga to nie tylko robić trudne rzeczy.

To także zatrzymać się i pomóc komuś, kto się boi.

Antek wracał tego dnia do domu bardzo zamyślony.

Zrozumiał, że można być odważnym na wiele sposobów.

Nie tylko wtedy, gdy szybko się biegnie.

Nie tylko wtedy, gdy wysoko się wspina.

Nie tylko wtedy, gdy niczego się nie boi.

Największą odwagą jest czasem wyciągnąć do kogoś rękę i powiedzieć:

— Chodź. Pójdziemy razem.

Od tamtej pory dzieci nadal uważały Antka za odważnego.

Ale już nie dlatego, że był najszybszy czy najsilniejszy.

Tylko dlatego, że zawsze pomagał tym, którzy akurat potrzebowali odwagi trochę bardziej niż on.

Bo prawdziwy bohater nie sprawia, że inni czują się mali.

Prawdziwy bohater pomaga innym uwierzyć, że oni też potrafią być odważni.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.