Na spokojnym stawie pojawiła się papierowa łódeczka.
Kołysała się leciutko na wodzie: chlup… chlup…
Zobaczyła ją mała muszka o imieniu Nutka i od razu usiadła na środku.
— Jupi! — zabrzęczała. — Zostanę kapitanem i przepłynę cały staw!
Tuż obok, na brzegu, wygrzewał się na słoneczku konik polny o imieniu Smyczek.
Usłyszał muszkę i aż podskoczył.
— Poczekaj! Każdy kapitan potrzebuje marynarza!
I hop! Wskoczył na łódeczkę.
Łódeczka zakołysała się tak mocno, że muszka prawie wpadła do wody.
— Uważaj, wielkoludzie! — pisnęła.
— Przecież jestem leciutki! — oburzył się konik polny.
Łódeczka płynęła dalej bardzo powoli.
Bardziej się bujała niż płynęła.
— Kapitanie! — zameldował konik polny. — Widzę przed nami… wodę!
— Brawo, marynarzu — odpowiedziała poważnie muszka. — To bardzo cenna informacja.
Po chwili podpłynął wielki karp.
Wystawił głowę z wody i zamrugał.
— Oooo! Jaka śliczna łódeczka! Ja też chcę popłynąć!
— Nieee! — krzyknęły razem muszka i konik polny.
Ale było za późno.
PLASK!
Karp wskoczył prosto na łódeczkę.
Papier zrobił się mokry i…
flup…
łódeczka rozpadła się jak mokra naleśnikowa chusteczka.
Muszka odleciała.
Konik polny odskoczył na brzeg.
A karp z pluskiem wpadł z powrotem do stawu.
Muszka usiadła na trzcinie i zaczęła płakać.
— Moja piękna łódeczkaaaa…
Konik polny poklepał ją po skrzydełku.
— Nie martw się. Ważne, że była przygoda!
— Ale teraz nie mamy statku…
— Za to mamy wspomnienia! — powiedział mądrze konik polny.
Muszka pociągnęła noskiem.
— No dobrze… trochę było fajnie.
Nagle z wody wynurzył się karp.
Wyglądał bardzo zawstydzony.
— Przepraszam… nie chciałem zepsuć wam zabawy.
— To czemu wskoczyłeś na papierową łódkę?! — zapytała muszka.
Karp zamachał płetwą.
— Myślałem, że papier działa jak most…
Konik polny aż się przewrócił ze śmiechu.
— Ty chyba nigdy nie byłeś kapitanem!
— Ale wiem coś ważnego! — powiedział szybko karp. — Niedaleko bawią się dzieci i puszczają nowe papierowe łódeczki!
Muszka i konik polny popędzili tam ile sił.
I rzeczywiście!
Na stawie pływały kolorowe łódeczki.
— Biorę niebieską! — zabrzęczała muszka.
— A ja czarną! — krzyknął konik polny. — Bo jestem piratem!
I tak znów wypłynęli na wielką wodną wyprawę.
Muszka stała dumnie na dziobie.
— Kapitan Muszka melduje: wiatr idealny!
Konik polny rozglądał się poważnie.
— Wypatruję pirackiego skarbu… albo kanapki.
Nagle obok przepłynęła kaczka.
— Kwa kwa… uważajcie. Chyba będzie padać.
Muszka spojrzała w niebo.
Oj… nadciągały chmury.
Kap…
Kap…
Kap!
Deszcz zaczął padać prosto na łódeczki.
— Burza morska! — pisnęła muszka.
Łódeczki zaczęły tańczyć na falach jak naleśniki na patelni.
Muszka była już blisko brzegu.
— Udało się! Suchy ląd!
Ale łódka konika polnego robiła się coraz bardziej mokra.
— Opuścić statek! — krzyknął.
I BACH!
Jednym wielkim susem wskoczył na brzeg.
Schowali się razem pod dużym liściem.
Deszcz bębnił o staw.
A oni śmiali się i wspominali swoje przygody.
— To był świetny dzień — powiedziała muszka.
— Nawet z katastrofą naleśnikowej łódki? — zapytał konik polny.
Muszka zachichotała.
— Zwłaszcza z nią!
A potem siedzieli razem i patrzyli na deszcz, marząc o kolejnej wielkiej wyprawie
I pamiętaj — najlepsze przygody często zaczynają się od małej papierowej łódeczki






Napisz kilka słów