W samym sercu zielonego lasu mieszkała mała sarenka o imieniu Mela. Była ciekawa świata i bardzo szybka – potrafiła przeskoczyć przez strumyk jednym susem! Ale miała jedną słabość…
Nie lubiła ciszy.
Gdy w lesie robiło się cicho, Mela zaczynała się niepokoić.
– Dlaczego wszyscy milczą? – pytała mamę. – Czy coś się stało?
– Cisza też jest częścią lasu – odpowiadała spokojnie mama. – Trzeba tylko nauczyć się jej słuchać.
Pewnego popołudnia Mela bawiła się z zajączkiem Chrupkiem. Biegali między drzewami, aż nagle… wszystko ucichło. Ptaki przestały śpiewać. Liście przestały szeleścić.
– Ojej… – szepnęła Mela. – Znowu ta cisza.
– Może coś się wydarzy – powiedział Chrupek i zniknął w krzakach.
Mela została sama.
Serduszko zaczęło jej bić szybciej. Zrobiła kilka kroków i nasłuchiwała. W ciszy słyszała własny oddech. A potem…
Kap.
To była kropla wody wpadająca do strumyka.
Szszsz.
To wiatr delikatnie poruszył najwyższe gałęzie.
Cyk.
Mały świerszcz odezwał się w trawie.
Mela stanęła nieruchomo.
– To nie jest straszne… – powiedziała cicho. – To po prostu… spokojne.
Nagle zza drzewa wyszła stara sowa Zofia.
– Widzisz? – zahukała łagodnie. – Gdy w lesie robi się cicho, można usłyszeć rzeczy, których wcześniej nie słyszałaś.
Mela przysiadła na miękkim mchu. Po raz pierwszy nie próbowała uciekać od ciszy. Słuchała.
Usłyszała mrówki maszerujące w liściach. Usłyszała, jak w oddali płynie woda. Usłyszała nawet swoje własne spokojniejsze serce.
I wtedy zrozumiała.
Cisza nie oznacza, że coś złego się dzieje.
Cisza pozwala zauważyć to, co delikatne.
Gdy wróciła do mamy, uśmiechała się.
– Mamo, cisza jest jak miękki kocyk. Trzeba tylko się w nią wtulić.
Mama pogłaskała ją nosem.
Od tamtej pory, gdy w lesie robiło się cicho, Mela nie bała się. Zamierała na chwilę i słuchała sekretów lasu.
Bo nawet najmniejszy dźwięk ma swoją historię.
A Mela nauczyła się, że odwaga to nie tylko szybkie bieganie.
Czasem to po prostu umiejętność spokojnego stania w ciszy








Napisz kilka słów